Opinion: Games als ijsbreker

Je kent dat wel: je staat in de rij voor iets en je hoort wat mensen praten over een game die je tof vindt. Dan is het soms verleidelijk om je in dit gesprek te mengen. Toch kijken mensen hier soms raar van op. Als je het over muziek hebt, lijkt hier veel minder taboe op te rusten. Met een vreemde over je favoriete muziek praten is dan ook veel makkelijker. Maar het lijkt dat daar langzaam maar zeker een positieve ontwikkeling in aan het ontstaan is.

Hé, ken je die al?
Als je mensen over muziek hoort praten, dan is het makkelijk om spontaan suggesties te doen. Voor games lijkt dit nu ook het geval. Ik stond laatst op het station te wachten op de trein, toen ik twee gasten over de Steam Autumn sales hoorde praten. Ik mengde me in het gesprek, welke een leuke was. Ook verder in mijn omgeving merk ik verschillen. Waar gamen eerst een taboe had van isolationisme, escapisme en agressieopwekking, begint dat nu meer mainstream te worden. En wat mij betreft geen dag te vroeg.

Als je je voorstelt...
Zoals sommigen weten, ben ik actief in het onderwijs. Toen ik van de week een nieuwe klas kreeg en ik vertelde dat ik game, werden gelijk de oren van mijn kop gevraagd. Welke games speelde ik, waarop, welke vond ik tof enzovoorts. Er viel een muur weg en de klas vond mij gelijk tof. De sfeer was meteen gaaf. Dit voorbeeld geeft aan dat het breder gaat. De jongens hadden het over shooters, de meisjes over Assassin's Creed. Dat vond ik een leuk detail.

Tja... Nu nog in de kroeg...
De kans dat je fanatieke game(ste)rs tegenkomt in de kroeg is echter klein. Dus de openingszin Hey schatje, mag ik je n00btuben of Op die paddestoelen zou ik best eens willen springen lijkt me geen geslaagde zet. Daar moet de gamegeneratie nog iets verder voor groeien. Misschien over een jaar of vijf.