Opinion: Verslavende zelfkastijding
Oldskool gamers zouden geen gamers zijn geworden back in the day als ze niet een beetje masochistisch waren aangelegd. Je kunt ook spreken van een sterk doorzettingsvermogen, maar er is naar mijn mening een grens vanaf waar de doorbikkelende gamer een gezonde vorm van volharding overstijgt. Wanneer je uit jezelf als bewust gekozen vrijetijdsbesteding een game honderd keer opnieuw gaat beginnen om proberen telkens iets verder te komen, het uit te spelen of een hogere score te behalen, kun je wel zeggen dat dit in veel gevallen een soort van zelfpijniging is. De euforie die je voelt wanneer je een absurd moeilijk doel behaalt, zorgt dikwijls ervoor dat net als bij extreme-sportsliefhebbers je deze high (score) nog een keer wilt ervaren.
Nu ben ik een gamer die een uitdaging heel erg waardeert, en moet ik ook wel uitkijken welke ik kies voor mezelf, want eenmaal begonnen wil ik niet opgeven. Ik haat opgeven. Zo heb ik onlangs voor de tweede keer de Hard Core-mode uitgespeeld van Dead Space 2, waarbij je in heel de game maar drie keer kunt saven, naast dat de moeilijkheidsgraad erg hoog ligt. Paar keer toch een foutje, en hop, alles kon opnieuw. Met een afwisselend boos en treurig gezicht begon ik dan toch weer (soms gelijk) opnieuw. Het deed mij denken aan de zeer moeilijke uitdaging bij Resident Evil 2 om extra kostuums en bazooka + minigun met unlimited ammo vrij te spelen. Ik wist in beide gevallen waar ik aan begon, en het maakt juist de horror en spanning extra sterk. Uiteindelijk kijk ik nu positief terug op beide uitdagingen, ook al zat er menig ellendige sessie tussen van enkele uren waarbij ik dood ging en alles opnieuw mocht doen.
Nu ben ik bezig met Bloodborne, waarvan jullie deze week een review kunnen verwachten. Als fan van de Souls-games keek ik er huiverig en hunkerend tegelijk naar uit. Het is weer hetzelfde laken en pak als bij Dead Space, RE 2 en de Souls-games: afzien terwijl je toch een verslavende doorzettersdrang steeds sterker voelt opzetten. Wat een irritatie is en blijft bij hele moeilijke games, is dat je momenten blijft hebben waarbij je eigenlijk niet meer verder wilt spelen, maar als je het niet nog een keer probeert en stopt, heb je het gevoel dat de game gewonnen heeft. En dat kan ik persoonlijk altijd niet uitstaan. Dit levert een licht schizofrene cognitieve dissonantie op dat je eigenlijk met tegenzin doorspeelt om je uiteindelijk minder beroerd te voelen. Raar, maar waar.
Om mezelf gezond te houden, ga ik als eerstvolgende game maar eentje spelen met lekker veel checkpoints, en liefst nog met weinig uitdaging ook. Ook heerlijk, al blijft dat maar tijdelijk, want toch blijf ik moeilijke en lastige games spelen en dit soort uitdagingen opzoeken Yep, in mij schuilt een masochistisch oldskool gamertje die houdt van zelfkastijding, kunnen we dus wel vaststellen. Herkenbaar voor iemand?
-
TrailerSerafini Productions domineert Horror Game Awards met zes trailers
Serafini Productions heeft zijn stempel op de Horror Game Awards weten te drukken met maar liefst zes trailers!
0 reacties -
Game review1Hope in the City review - Kan ik deze game wel reviewen?
Hope in the City is een onconventionele game op meerder manieren. Wil je weten waarom? Lees dan deze review.
1 reactie -
TrailerMr Magpie's Harmless Card Game is allesbehalve onschuldig
Klaar voor een nieuw kaartspel met een angstaanjagend tintje? Dan heb je wat om naar uit te kijken met Mr Magpie's Harmless Card Game!
0 reacties -
NieuwsGTA 6 wordt gereviewbombd op Metacritic
De afgelopen tijd mag Rockstar rekenen op ontzettend veel positieve reacties, maar niet iedereen is even blij met GTA 6.
26 reacties
Sla 5 Nights at Freddy"s dan ook maar over...
Of juist niet natuurlijk! Lijkt mij echt wel een vrij kleine en erg toffe game.
Ik heb nooit genoeg geduld op den duur. Survival mode van The Last of Us was een eitje, niet te easy, maar ook niet te pittig. Hotline Miami daarentegen heb ik al gauw ge-rage quit toen de level kwam met swat-members :P
Last Of Us vind ik op hogere moeilijkheidsgraad een leuke uitdaging, maar het valt dan erg op dat er beperkingen zijn met AI, scripted gedrag en alles is onrealistisch weinig. Vijanden die eindeloos op je kunnen schieten maar nooit ammo bij zich hebben als ze dood gaan, etc. Hotline Miami helemaal verslaafd uitgespeeld in 2 dagen haha.
Ik heb nooit genoeg geduld op den duur. Survival mode van The Last of Us was een eitje, niet te easy, maar ook niet te pittig. Hotline Miami daarentegen heb ik al gauw ge-rage quit toen de level kwam met swat-members :P
Video toevoegen
Voeg eerst een video toe.