Feit: ik heb een zwak voor 3D Realms. Hoewel mijn voorliefde voor deze partij louter is gebaseerd op Duke Nukem 3D - een game die zo slecht is dat 'ie gewoon goed is - kan ik er nooit aan ontkomen dat bij het zien van de naam 3D Realms te zeggen "Goh, 3D Realms, kan best leuk zijn". Zo ging het dus ook met Ripout, een sci-fi shooter van nieuwkomer Pet Project Games, waarin schieten op alles wat beweegt leuker moet worden gemaakt door je huisdier, welke tegelijkertijd ook je vuurwapen vormt. 10/10, Would recommend, toch? Was het maar zo'n feest.
Iets met oorlog
Allereerst, voor een diepgaand narratief hoef je Ripout niet echt op te pikken. Alles draait om een naamloze grunt in het jaar 2084, een jaar waarin alles zo'n beetje naar de gertverderrie is gegaan door toedoen van technologie. De mensheid heeft namelijk ooit besloten dat het geniaal was door soldaten van augmentaties te voorzien, ze 'The Cell' te noemen en zo biowapens te creëren voor het geval het ooit aangevallen zou worden door buitenaards gespuis. Je raadt het al; biowapens raken zelfbewust, worden sterker, keren zich tegen de mensheid, etc. etc.
Daar kom jij in beeld. Jij bent namelijk één van de weinige overlevende 'sentient weapons' die zojuist uit zijn dutje is ontwaakt en je hebt werkelijk geen flauw idee wat er aan de hand is. Geen team, geen taak. De absolute nachtmerrie van iedere soldaat. Dus ja, wat doe je dan? Een beetje rondvliegen in je ruimtevaartuig en uitvogelen wat er gebeurd is. Dat dus.
No 'I' in team, wel in Ripout
Nu is het wel zo dat je dat niet per se alleen hoeft te doen. Allereerst heb je een zeer aandoenlijk vuurwapen bij je welke je heel cute kan aaien, maar daarnaast hoef je Ripout ook niet solo te spelen. Lekker met een paar maten door wat biomech-infested ruimtestations banjeren is namelijk ook nog een optie en daarmee hobbelt Ripout dus ook een beetje soortgenoten als GTFO achterna.
Maar goed, mocht je geen vrienden hebben of niet zo zijn van het loot sharen en/of de victorie delen, dan kan je Ripout dus ook gewoon in je uppie spelen. Sterker nog, Ripout valt heel erg goed in je eentje te spelen. Levels zijn namelijk niet bijster groot en de missies zijn ook niet echt van substantiële omvang dat je deze per se met een hele squad moet tackelen. Het enige echte risico dat je solo loopt, is dat je dan niemand bij je hebt die je kan reviven, nadat je keihard gerushed bent door een clubje aliens. En ja, dan kan het dus zijn dat je missie - hoe kort deze ook is - sneller voorbij is dan je had gehoopt en kan je in je space hub weer een nieuwe, random opdracht selecteren.
Rip(f)out
En ook dat levert weinig gemis op. Ripout mist namelijk behoorlijk wat variatie in de omgevingen en Pet Project Games lijkt veel assets met enige regelmaat te recyclen waardoor levels nooit echt heel uniek aanvoelen. Eigenlijk is het constant hetzelfde liedje. Je dockt ergens met je shuttle (in een docking bay die echt overal hetzelfde lijkt te zijn), slentert een beetje door wat mistige corridors die allen uitpuilen van de lekke stoomleidingen en stroomkabels, her en der flikkert er een airduct naar beneden om je te laten schrikken (wat na zoveel keer ook gaat vervelen) en je ontdoet het level van aartslelijke Cell-wezens tot de taken zijn uitgevoerd en je weer terug naar je shuttle stiefelt.
Vooral door de voorspelbaarheid en het repetitieve karakter van elke missie komt Ripout dan ook niet zo lekker voor de dag en dat is erg spijtig. Want als ik eerlijk ben, ergens kan ik de poging van Pet Project Games best wel waarderen en sommige dingen doet Ripout ook best goed. Aan sfeer is er namelijk geen gebrek en wanneer we het over creature design hebben, kan ik alleen maar bekennen dat er best wat creatievelingen bij de ontwikkelaar rondlopen. Gunplay is over het algemeen ook best punchy. Ook het hele Pet Gun principe werkt meer dan prima en de meeste spelers zullen van deze mechaniek dan ook gretig gebruik maken. I know I did. Maar na een half uurtje kon ook mijn kroelerige schietijzer mij niet meer overhalen om wéér een missie te accepteren die voor tachtig procent identiek is aan de vorige. Jammer.
Het eindoordeel van Patrick Meurs
Ripout is dan ook moeilijk om aan te raden in de staat waarin deze nu verkeert. Pet Project Games lijkt wel de goede richting te hebben gekozen met Ripout, maar momenteel hebben we overduidelijk met een Early Access game te maken die nog niet genoeg variatie in content kan bieden om de game lang interessant te houden. Nu kost de game niet direct een 'Ripout-je-lijf', maar wanneer elk level een kopie van het vorige lijkt te zijn en de objectives ook niet variëren, dan kan zelfs vijfentwintig piek al veel zijn. Helemaal afschrijven wil ik Ripout daarentegen niet, want het doet echt wel wat dingen goed, waaronder gunplay en het hele Pet Gun concept. Misschien dat ik over een paar weken nog eens kom kijken wanneer de drukte in het gamelandschap weer wat gezakt is. Want zeg zelf, 3D Realms, Ripout uitbrengen in eenzelfde time window als Modern Warfare 3, was dat nou zo verstandig? I think not.
- 3/5
- Voldoende
Pluspunten
- Je kunt je wapen aaien (who's a good boy?)
- Het sfeertje zit er wel in
- DOOM 3 meets Dead Space meets System Shock
- Prima creature design
- Duchtige deuntjes
Minpunten
- Controller support niet 100%
- Grafisch niet echt consistent
- Verhaal niet bijster interessant
- Veel asset recycling
- Wordt snel repetitief
Beeldspraak, woordspelingen en, in veel gevallen flauwe, grappen vormen voor Patrick de dagelijkse kost. Deze Brabantse flapuit neemt geen blad voor de mond, waardoor zijn mening altijd heerlijk recht voor z’n raap is. Ben je op zoek naar een creatieve en pakkende tekst, dan hoef je niet verder te kijken. Maar let wel op, want deze woordentovenaar zit niet altijd achter zijn computer om ziltige woorden van digitale inkt te voorzien. Veelal vind je hem namelijk terug in angstaanjagende horrorgames en eigenzinnige actietitels.
Reviewscore
3/5
Platforms
