Review: White Knight Chronicles 2 PlayStation 3

De Kronieken van de Witte Ridder; het klinkt in het Nederlands toch wat minder cool. Ook in het Japans klinkt het niet echt intimiderend, dus al snel veranderde ik de game in het Engels. Het gepiep van kleine gnomen werd ingewisseld voor stoere praat van een grote reus. Dat klonk toch een stuk beter.

PlayStation 2-dejavu

Om maar met de digitale deur in huis te vallen: White Knight Chronicles 2 ziet er niet goed uit, om het nog maar voorzichtig te brengen. Het lijkt net of je een hele goede PlayStation 2-game speelt. Op zich zijn de graphics niet het belangrijkste punt van een game, maar bij een Role Playing Game is het toch wel leuk om je vijanden in pracht en praal te kunnen bewonderen. Ook de landschappen zouden er een stuk beter kunnen uitzien met een nieuw likje verf. Helaas zit dat er niet in, in De Kronieken van de Witte Ridder.

We maken een kringetje van jongens en van meisjes

De gameplay is bijna identiek aan het origineel. Je wacht tot het cirkeltje helemaal rond is, en je mag een aanval naar keuze doen. De ene aanval kost meer tijd om te vullen dan de andere, maar veel scheelt het niet. De normale stootaanvallen kosten ongeveer vijf seconden en de wat uitgebreidere hak en ram acties, kosten hooguit acht seconden. Role Playing Game-gameplay in een nieuw jasje, kun je zeggen. Jammer is dat dit niet goed uit de verf komt, net als bij het origineel. Al is het alleen al om het feit dat je het grootste gedeelte van de game aan het wachten bent op dat cirkeltje. Het wordt al snel vervelend, want als je perongeluk "unlockt" van de vijand, gaat je cirkeltje weg en mag je opnieuw beginnen met wachten.

Er was eens een ridder...

De game vervolgt het verhaal van deel 1. Leonardo, de hoofdpersoon, heeft net de prinses gered van het kwade rijk. Onze held wordt bedankt, krijgt een kusje en mag meteen weer door. Want er is stront aan de knikker, en niet zo'n beetje ook. Het kwade rijk wil de beeldschone prinses terug, maar doet dit op een iets makkelijkere manier dan in het eerste deel. Dus niet stilletjes een paar spionnen sturen, maar gewoon een heel leger om het land plat te branden. Hier zijn de helden het niet mee eens en dat laten ze zien. Samen met de grote witte ridder, die Leonardo kan besturen, gaan ze de strijd aan met de monsters. Is het verhaal origineel? Nee. Is het verhaal leuk? Nee. Zijn de karakters goed uitgewerkt? Ja.

Wie ben ik?

De karakters zijn typisch Japans, met een Amerikaans tintje. En als ik ergens geen fan van ben, is het typisch Japans. Zo kan ik absoluut niet naar anim' kijken, zonder het af te kraken. Maar ik gaf De Kronieken van de Witte Ridder 2 een kans, en dat was maar goed ook. Want waar de meeste Japanse helden vooral kreunen en domme teksten naar buiten gooien, zijn deze karakters iets meer Amerikaans en vertonen ze normaal gedrag. Geen overdreven gekreun, maar lekker Amerikaanse kreten als: of course, mate! Het past niet in het totaalplaatje, maar het is wel vermakelijk. Typisch Level 5 zou je kunnen zeggen, die humor.