Opinion: De Oculus Rift op drift

Jaren geleden, misschien al wel een jaar of 25, wandelde ik eens met mijn ouders door de binnenstad. Daar, tegenover de plaatselijke Bart Smit, stond een klein podiumpje met daarop iemand met een grote helm op en een afstandsbediening in zijn hand. Het was mijn eerste kennismaking met virtual reality. Mijn ouders liepen snel door, maar mijn fantasie was dusdanig geprikkeld dat het idee van VR mij nooit meer heeft losgelaten. Zo werd mijn enthousiasme opnieuw aangewakkerd toen ik enkele jaren geleden lucht kreeg van een VR-bril van Sony. Maar het apparaat was dusdanig schreeuwend duur en kreeg vrij wisselende kritieken, waardoor de bril al snel naar de achtergrond verdween. Maar altijd bleef er onbewust iets sluimeren. Een gevoel dat ik ooit met een VR-bril mijn games zou spelen.

Tot daar opeens Oculus VR op de proppen kwam met de Oculus Rift. Deze VR-bril werd aangekondigd op Kickstarter en al snel bleek dat ik alles behalve de enige was die uitkeek naar een VR-bril. Het beoogde bedrag van 250.000 dollar werd al binnen vier uur binnengehaald en uiteindelijk haalde het project 2.400.000 dollar op. De eerste builds van de Rift waren bij lange na niet perfect, maar lieten wel proeven wat we uiteindelijk konden verwachten. En dat smaakte naar meer. Inmiddels zijn de dev kits al enige tijd in omloop, dus zijn ontwikkelaars al hard aan het werk.

In de tussentijd bereikten mij steeds meer positieve berichten. Ontwikkelaars waren meer dan enthousiast, John Carmack van id Software omarmde het hele Oculus Rift-project en de specificaties van het apparaat werden steeds indrukwekkender. De schermresolutie werd opgekrikt, de bril werd lichter, hij zou beter en sneller op bewegingen reageren en ga zo maar door. Superlatieven te weinig om te omschrijven hoe geweldig de Oculus Rift zou worden. En toen de ontwikkelaars ook nog lieten weten dat de bril voor iedereen bètaalbaar zou moeten worden, kon het niet anders dan dat dit een doorslaand succes zou worden. Bedragen van honderd dollar per bril werden genoemd, of zelf gratis bij een game. Laat maar komen, die Oculus Rift!

En toen kwam de klad erin. Na zo lang uit te kijken naar deze bril en steeds nieuwe feitjes te horen, begon er toch wat te knagen. Het duurde nu allemaal wel erg lang voordat de definitieve specs naar buiten kwamen. En over de prijs ook nog geen duidelijkheid. De hype leek een beetje te vervagen en waar blijven de games? Hier en daar zijn wat grappige demo's te vinden en een enkele oude game is nieuw leven ingeblazen. Maar waar zijn de nieuwe games? De AAA-games?

En daarmee was het nog niet gedaan wat betreft mijn cynisme. Als donderslag bij heldere hemel kwam het nieuws naar buiten dat de Rift de next-gen consoles niet zou gaan ondersteunen. WAT?! De consoles zouden niet krachtig genoeg zijn. Het lijkt er dus op dat je een hele dikke game-pc nodig hebt om het apparaat te gaan gebruiken. En wie heeft dat? Uiteraard zijn er duizenden gamers met zo'n pc, maar hoe zit het met hen die dat niet hebben? Dan kun je de bril nog zo goedkoop maken, maar dat heeft weinig zin als je vervolgens alsnog duizend euro kwijt bent aan een pc waarop de Rift werkt.

En hoe zit het met de games? Zullen ontwikkelaars daadwerkelijk investeren in het ontwikkelen van AAA-titels voor een apparaat dat slechts door een kleine groep gamers gebruikt kan worden? Ik vermoed dat het risico veel te groot is en men veel veiliger 2D-titels kan uitbrengen voor alle platformen. De angst bestaat dus dat de Rift door het constante uitstellen en opkrikken van de specs straks enkel interessant is voor een selecte groep gamers. Een groep die te klein is om interessant te zijn voor de grote ontwikkelaars. En daardoor zie ik het hele Oculus Rift-verhaal zomaar op een grote mislukking uitlopen. Een mislukking die bij enkele gamefanaten in de vitrinekast zal belanden. Net als de VirtualBoy en net als die helm op dat podium, 25 jaar geleden.