Opinion: Eén game tegelijk s.v.p.

Als niemand iets schrijft zuig ik wel wat uit mijn duim. Dat waren mijn woorden toen de planning voor de vrijdagmiddagcolumn werd gemaakt. Ik ging er met mijn grote smoel vanuit dat ik elke donderdagavond op het laatste moment wel even een gamegerelateerde column uit mijn mouw kon schudden, mochten andere redactieleden bij gebrek aan inspiratie niet thuis geven. Nu is het zo'n donderdagavond en ik heb geen flauw benul waar ik het over moet hebben. Of toch wel?

Ja, ik kan het wel eens hebben over het leven als redacteur, want los van mijn functie als eindredacteur ben ik dat ook. Gewoon een redacteur die zo nu en dan nieuws en reviews schrijft. Hiermee wil ik overigens niet insinueren dat een redacteur minder is dan een eindredacteur. Nee, niet minder, maar misschien wel minder druk. Maar dat is een heel ander verhaal. Ik wil het nu eigenlijk hebben over het schrijven van reviews, waarvoor je als redacteur gratis games toegestuurd krijgt door verschillende uitgevers.

Het lijkt allemaal zo mooi. Je zuurverdiende knaken kun je elk weekend opzuipen met je vrienden, want voor games hoef je niet te sparen. Die krijg je immers gratis. Maar niets is minder waar. Zo zul je ook de nodige aandacht en tijd moeten besteden aan games waar je totaal niet op zit te wachten. Neem bijvoorbeeld de review van Laura's Passie, het absolute dieptepunt in mijn carrière als gamejournalist, maar ook op een game als Assassin's Creed 2 zat ik niet te wachten. Inderdaad, die game die op het hele wereldwijde web niets anders dan lof oogstte. Nota bene diezelfde game die ik met vijf sterren beloonde. Maar waarom zat ik er dan niet op te wachten?

Reden is dat ik me nooit echt in games kan verdiepen. Ik kan me nooit volledig laten opslokken door de sfeer en het verhaal en een game nooit de aandacht geven die hij verdient. Constant heb je te maken met verstikkende deadlines, waardoor je als een waanzinnige door een game racet. Bovendien geniet je niet, maar ben je alles voornamelijk rationeel aan het analyseren. Daar kwam bij dat ik ondertussen bezig was met een game die ik niet hoefde te reviewen. Uncharted 2 slokte al mijn aandacht op. Ik droomde over Uncharted en keek er op mijn werk al naar uit om me weer te verdiepen in de avonturen van Drake, waarvoor ik alle tijd had. En als je je dan opeens op een ander avontuur moet storten werkt dat gewoon niet lekker. Het is alsof je naar de bioscoop gaat en na de pauze in een andere zaal plaatsneemt om met een andere film te eindigen dan waarmee je was begonnen. En hoe tof die twee films ook zijn, je kunt van beide nog niet eens half zo genieten als van één hele film.

Ik moet dan ook bekennen dat ik reviewexemplaren zo snel mogelijk doorspeel, er een review over typ, om vervolgens snel weer verder te gaan met de game waar ik mee bezig was. En wat betreft alle reviewgames; die raak ik zelden nog aan na er een review over getypt te hebben. Hoe tof ze ook zijn. Gelukkig heb ik dan altijd nog geld over om m'n frustratie weg te zuipen en er een dag later met een flinke kater achter te komen dat er weer een flinke stapel nakijkwerk in mijn postvakje ligt. En waar doe ik het allemaal voor? Voor jou natuurlijk! Om je te laten weten welke games je absoluut moet hebben, en waaraan je absoluut meer plezier gaat beleven dan ik zelf deed.