Opinion: Het geweten van de gamer

Ik stapte de bar binnen. Achter me hoorde ik de klapdeuren open en dicht zwaaien. De barman gaf me een whisky, en ik ging zitten voor een potje poker. De chips rolden al vrij snel naar mijn kant van de tafel. Ineens keek ik recht in de loop van een revolver. Mijn laatste gedachte: wanneer heb ik voor het laatst opgeslagen?

Red Dead Redemption is een leuk spel. Het schieten, het paardrijden, de missies: alles werkt. Toch merkte ik de afgelopen tijd dat ik door iets anders geboeid was. Natuurlijk zijn er meer spellen waar je je langzaamaan aan de spelwereld gaat hechten, maar bij Red Dead begon ik me echt thuis te voelen. Er waren tijden dat ik in de wildernis alleen maar ging jagen. Ik begon de plaatsen te kennen, ik had de kaart steeds minder nodig, en ik begon het boerderijleven steeds meer onder de knie te krijgen. Maar boven dat alles merkte ik iets nieuws: ik begon te geven om de bewoners van het wilde westen. De sheriff werd mijn vriend, ik lachte mee met de dorpelingen, en zelfs de norse dokter werd een sympathieke gozer.

Maar ik ervoer iets nieuws. Ondanks mijn gezellige leventje op de prairie moet ik moorden. Ik heb een taak te voltooien, mensen te beschermen. Het spel dwingt me om steeds grotere groepen bandieten om te leggen, en ik merk dat het me steeds meer tegen begint te staan. John, de hoofdpersoon, wil zijn oude leven achter zich laten en een nieuw, vrediger leven met zijn vrouw en zoon beginnen. Toch staat hij hier, Winchester-geweer in de hand, speurend naar doelwitten.

Ik kreeg last van mijn geweten. Er zijn meer games die dit af en toe voor elkaar krijgen. Fallout 3, inFamous en GTA IV, allemaal hebben ze momenten waarop de moraal een grotere factor in mijn spelbeslissingen was dan de in-game voordelen. Nergens is dit gevoel echter zo constant aanwezig als bij Red Dead Redemption. En dat zonder dat er een echte keuze wordt voorgeschoteld: je moet immers die missies doen om verder te komen. De moorden kregen meer gewicht, juist omdat het zo'n groot contrast was in vergelijking met mijn rustige leventje.

Games zijn al een tijdje bezig met een grote ontwikkeling. Na de gameplay en graphics wordt ook het verhaal van spellen steeds beter. Ondanks deze ontwikkeling kwam het lange tijd niet over een bepaald niveau heen. De reden hiervoor zit denk ik in films. Games komen als vertellend medium het dichtste in de buurt van films, dus in het begin werden vooral veel filmverhalen gekopieerd. De spellen deden niets nieuws, voegden niets toe, en werden dus ook niet serieus genomen door makers en spelers. De verhalen kwamen nooit boven de gemiddelde Hollywood-producties uit.

Maar daar komt nu verandering in. Games als Red Dead Redemption, Mass Effect en meer zijn al bezig om een nieuwe laag toe te voegen, waarmee games als medium zich eindelijk kunnen ontwikkelen naar een volwassen alternatief voor films. Deze laag kenmerkt zich door meeslependheid. Deze zorgt ervoor dat mensen gaan nadenken over hun acties. Door de interactiviteit voelen mensen zich verantwoordelijk voor spelgebeurtenissen. Dit is betrokkenheid, en alleen games kunnen deze ervaring bieden.