Opinion: Vluchten voor mijn leven

Het is vier uur 's middags. Ik start mijn computer op. Het nieuws is als een razende door de wereld gegaan. Wat lees ik hier? Ben ik een gezocht persoon? Interessant. Half slapend loop ik de trap af om wat sap te drinken en een beetje te ontbijten. Gisteren een lange nacht gehad met twee vrouwen die op miraculeuze wijze zijn verdwenen. Terwijl ik zit te genieten van mijn sapje en broodje, hoor ik glas breken. Wat was dat?

Het enige wat ik hoor is zacht gefluister. Zouden het die twee vrouwen zijn? Nee, het zijn mannenstemmen. Heel veel mannenstemmen. Een zwart bestelbusje staat voor de deur, met daarbij wat zwaarbewapende politieagenten. Het lijkt alsof ik in een van die afleveringen van New Kids ben beland. Opeens word ik goed wakker en realiseerd me dat deze mannen naar mij zoeken. Beide ingangen zijn versperd en het lijkt alsof ik gedoemd ben tot een klein overhoorkamertje waar ik al mijn 'misdaden' moet bekennen. Dacht het niet. Als het goed is zat hier ergens een luchtschacht waar ik doorheen kon. De luchtschacht, er is geen betere getaway dan de luchtschacht. Langzaam en vol adrenaline kruip ik door de schacht. Mijn voet staat klaar om het frame kapot te trappen en te rennen voor veiligheid. Ik duw mijn voet vooruit en kan pas net stoppen voor een politieagent die rondkijkt. De agent blijft ongemakkelijk staan. Kijk nou alsjeblieft niet omlaag. Niet naar beneden kijken, alsjeblieft. Zweetdruppels glijden over mijn wang en vallen op de grond. De druppels lijken te klinken als een zware storm op een metalen plaat. Gelukkig, de agent loopt weg. Stilletjes trap ik de schacht open en ren voor mijn leven naar een schuilplek. Het lijkt alsof deze plek veilig is. Shit! Een dozijn agenten recht voor mijn gezicht. Ik ren nu niet meer voor mijn leven. Ik ren voor de vrijheid van meningsuiting. Kleine steegjes en straatjes waar je alleen komt als je er woont. Te smal voor een politieauto. Opeens zweef ik in de lucht. Alles gaat in slow motion. Het is alsof ik de hoofdrol speel in een nieuwe Matrix-film. Met een smak val ik op de grond. Een steen die niet zo tactisch stond geplaatst.

Een man komt opeens uit een heel smal steegje gelopen. Hij zegt dat hij mij kan helpen. In mijn positie kan ik eigenlijk niemand vertrouwen. Wat moet ik doen? Deze man in blind vertrouwen volgen, of voor eeuwig verdwijnen in het administratieve systeem van de politie?

Ik hoop dat je heb genoten van dit verhaal wat een potentieel begin van een game kan zijn naar het verhaal van Assange, de WikiLeaks topman. Wel met iets meer actie natuurlijk, maar het is een begin. Er wordt de laatste tijd te simpel gedacht over verhalen rondom games. Dat we met een plottwist wel over zijn te halen. Dit is niet waar. Een plottwist heeft alleen kracht als de speler compleet in het verhaal zit. Aan het einde van het verhaal zou je in de game een keuze kunnen maken. Meelopen met de man, of je laten meevoeren met de politie? Dit is geen goed-slecht einde. Het zijn gewoon verschillende einden. Waarom moet alles goed en slecht zijn? Iedere keuze heeft zijn eigen nasleep en een apart verhaal voor extra herspeelbaarheid.

Wat hebben ontwikkelaars toch tegen Russen? Het zijn altijd de Russen die de boel weer verkloten. Dat mag ook wel eens anders. In een game van Assange leef je mee met het personage, dus is de regering van het land waarin je verblijft je vijand. Dat is toch veel toffer? Het plot van een vijandig land dat een ander land aanvalt is te simplistisch geworden. Het wordt tijd voor nieuwe scenarioschrijvers in de game-industrie. Ik zou zeggen, laat die game van Assange maar komen.