Preview: Hands-on met de Virtual Boy - Nintendo Classics

Het lijkt als de dag van gisteren toen Nintendo een trailer dropte met daarin de Virtual Boy - Nintendo Classics. De Virtual Boy staat bekend als één van Nintendo’s grootste missers. Het was tenslotte een rare 3D-VR-bril uit de jaren '90, iets wat destijds z'n tijd ver vooruit was, maar simpelweg nog niet verfijnd genoeg was. Het ding flopte gigantisch en niemand wilde het hebben. Tijdens een speciale Nintendo Switch 2 preview showcase op het kantoor van Nintendo of Europe in Frankfurt kreeg ik de kans om meerdere Virtual Boy games te spelen via de nieuwe Virtual Boy - Nintendo Classics dienst op de Nintendo Switch 2 en bijbehorende hardware. Het voelde als een ontmoeting met een oud relikwie dat plots weer tot leven komt, maar niet per se om de juiste redenen.

Een gimmick toen, een gimmick nu

Laat ik maar meteen duidelijk zijn. Ik heb de Virtual Boy altijd gezien als een nutteloze gimmick. Een interessant idee, slecht uitgevoerd en vooral onhandig in gebruik. Na deze hands-on ervaring kan ik met zekerheid zeggen dat ik dat oordeel niet bij hoef te stellen. De nieuwe Virtual Boy hardware voor Nintendo Switch 2 doet zijn best om het concept toegankelijker te maken, maar de kern blijft hetzelfde. Je kijkt in een apparaat dat jou afsluit van je omgeving, met een visuele presentatie die vooral indruk wil maken door anders te zijn.

Tijdens het spelen merkte ik hoe snel de nieuwigheid en het gimmick-effect verdwijnen. De eerste minuten zijn apart, bijna fascinerend zelfs. De rode beelden trekken direct je aandacht en geven sommige games toch wel een verrassend gevoel van ruimte. Daarna slaat de twijfel toe. Dit is niet comfortabel, niet flexibel en vooral niet iets wat je spontaan even opstart. Het voelt als een ervaring die je bewust moet plannen en dat botst met hoe de meeste mensen tegenwoordig games spelen.

Ik zie dit dan ook vooral als een product dat mensen één keer proberen. Even testen hoe het was, een potje spelen uit nieuwsgierigheid, en daarna verdwijnt het weer in de kast. Als collector’s item heeft het waarde, zeker door de geschiedenis van de Virtual Boy. Als dagelijks gameplatform zie ik het niet gebeuren. De drempel blijft daarvoor gewoon hoog, zelfs met moderne hardware.

Klassieke games met duidelijke beperkingen

De selectie Virtual Boy games binnen Nintendo Classics laat goed zien wat Nintendo destijds probeerde. Titels als Virtual Boy Warioland hebben een duidelijke gameplaybasis. Die game is strak en herkenbaar, zelfs nu. De dieptewerking voegt hier soms iets toe aan het overzicht of de timing, maar verandert de kern van de game eigenlijk niet. Tegelijkertijd leggen games als deze, ik heb Warioland en Teleroboxer kunnen spelen, ook de zwakte van het systeem bloot. Het game design van deze games draait te veel om het benutten van diepte, niet om speelplezier. Dat merk je nog steeds. De gameplay voelt wat oppervlakkig, omdat de focus ligt op het 3D-effect. De rode kleurstelling helpt daar niet bij en blijft vermoeiend voor je ogen, ook tijdens korte sessies.

Op de Switch 2 draait alles technisch wel gewoon stabiel. Laadtijden zijn kort en de emulatie voelt netjes aan. Toch blijft het gevoel knagen dat deze games beter werken op een gewoon scherm, zelfs als dat afbreuk doet aan hun originele opzet. De extra laag die de Virtual Boy belooft, weegt niet op tegen het ongemak dat ermee gepaard gaat. Voor liefhebbers van gamegeschiedenis en Nintendo consoles is dit een interessante kans om deze titels te ervaren zoals ze bedoeld waren. Voor iedereen die puur kijkt naar speelbaarheid en comfort, blijft het lastig om hier echt warm voor te lopen.

Hardware die trouw blijft aan een fout idee

Nintendo heeft duidelijk geprobeerd om de Virtual Boy ervaring te moderniseren zonder het karakter van het apparaat te verliezen. De nieuwe hardware oogt strak en voelt degelijk aan. Zowel de gewone versie als de kartonnen versie zijn gemakkelijk in gebruik. Toch verandert dat niets aan het basisprobleem. Je zit vast aan een specifieke houding. Je bent afgesloten van je omgeving en deelt het scherm met niemand. Dat voelt haaks op hoe Nintendo zich de laatste jaren profileert. Zelfs solo spelen voelt minder vrij dan op een handheld of tv. Na een paar sessies merkte ik dat ik liever over wilde stappen naar iets anders, simpelweg omdat het makkelijker is.

Dit is geen hardware die je spontaan even pakt voor een snel potje gamen. Het vraagt aandacht, ruimte en tijd. Dat maakt het ongeschikt voor spontane speelmomenten. Ik verwacht dan ook niet dat dit een vaste plek krijgt in de dagelijkse routine van spelers. Het is iets voor erbij, niet iets dat centraal staat. Als eerbetoon aan een vreemd hoofdstuk uit Nintendo’s geschiedenis werkt het. Als modern gamingproduct blijft het steken in goede bedoelingen en een oud probleem dat met nieuwe hardware niet wordt opgelost.

Voorlopig oordeel van Claudia Tjia

De Virtual Boy - Nintendo Classics dienst en hardware zijn precies wat je ervan verwacht. Een heruitgave van een oud relikwie, technisch netjes uitgevoerd, maar inhoudelijk beperkt. Mijn hands-on ervaring bevestigt dat de Virtual Boy een gimmick was en dat nog steeds is. Leuk om een keer te proberen, waardevol voor verzamelaars, maar geen platform dat je vaak uit de kast trekt. Nintendo brengt hiermee geen revolutionair heruitgebracht product op de markt, maar dat is prima zolang je verwachtingen realistisch zijn.

De Virtual Boy - Nintendo Classics games en accessoires zijn beschikbaar vanaf 17 februari.