Remakes zijn niet voor de fans, dus stop met doen alsof ze dat wel zijn

Ze zeggen weleens dat je eerste keer je altijd bij zal blijven. Zelf speel ik al games sinds ik een klein kind was en heb dus behoorlijk wat eerste keren gehad. Sommige van mijn dierbaarste herinneringen komen voort uit die eerste ontdekkingen in digitale fantasiewerelden. Een plot twist die ik niet zag aankomen, een wereld waarin ik uren kon verdwalen of die ene eindbaas die ik na talloze pogingen eindelijk wist te verslaan. Ik wist toen nog niet hoeveel die momenten voor me zouden betekenen. Ze vormden de basis voor mijn liefde voor games en zijn me al die jaren bijgebleven. Misschien is dat ook waarom ik niet meteen sta te springen wanneer een uitgever weer een geliefde klassieker aankondigt in een nieuw jasje. Want hoe mooi een oude game er ook uitziet in een nieuwe vorm, één ding kan geen enkele ontwikkelaar opnieuw maken: de magie van de eerste ervaring.

Laten we eerlijk zijn, remakes zijn in de eerste plaats commerciële producten. Een nieuwe game ontwikkelen kost tijd, geld en brengt risico's met zich mee. Je weet nooit of een nieuwe IP, nieuw verhaal, onbekende personages of een compleet nieuwe wereld aanslaan bij het publiek. Bij een remake ligt dat anders. De naam is bekend, de fanbase bestaat al en de game heeft zich in het verleden bewezen. Remakes worden in mijn ogen dan ook niet gemaakt om ons opnieuw verliefd te laten worden op een game. Ze worden gemaakt om een bestaand succes aan een nieuwe generatie te verkopen. En eerlijk gezegd, vanuit zakelijk oogpunt kan ik dat prima begrijpen. Ik hoef alleen niet te doen alsof het voor mij als gamer en liefhebber van de kunst- en entertainmentvorm goed is.

Mijn grootste probleem met remakes is eigenlijk heel simpel: je kunt een eerste keer niet opnieuw beleven. Een groot deel van wat een game bijzonder maakt, zit voor mij in de ervaring die je hebt wanneer je nog helemaal niets weet. Als kind had ik geen walkthrough op YouTube of een wiki die me vertelde waar alle geheimen verstopt zaten. Ik ging blindelings op avontuur en ontdekte de wereld op mijn eigen tempo. Soms liep ik uren rond zonder te weten waar ik naartoe moest. Soms verraste een verhaal me op een manier die ik nooit had verwacht. En soms was het verslaan van een eindbaas een overwinning waar ik de rest van de dag trots op was.

Dat zijn de momenten die blijven hangen. Niet omdat de graphics zo indrukwekkend waren of omdat de game technisch perfect in elkaar zat, maar omdat ik ze voor het eerst meemaakte. Ik wist niet wat er achter de volgende deur zat. Ik kende de afloop van het verhaal niet en had geen idee welke geheimen ik nog zou ontdekken. Die onzekerheid en verwondering maakte het avontuur juist zo bijzonder. Een remake kan de graphics oppoetsen, de besturing aanpassen en een wereld opnieuw opbouwen. Maar als je het origineel kent, weet je al wat je te wachten staat. Je weet wie de big bad guy is, waar de geheime doorgang zit en welke baas je straks een paar keer op je plek zet. Natuurlijk kan het fijn zijn om terug te keren naar een wereld waar je mooie herinneringen aan hebt. Maar dat is iets anders dan die wereld voor het eerst ontdekken.

Ik speel nu bijvoorbeeld vrij veel World of Warcraft: Forever en hoewel ik enorm veel plezier heb in die game, voelt het toch niet helemaal hetzelfde als toen ik mijn echte eerste stapjes in Azeroth zette. Het voelt alsof er wat mist. Het waren namelijk vooral de gebeurtenissen die je samen met duizenden andere spelers beleefde. Momenten die niet alleen bij de game hoorden, maar ook bij de tijd waarin je hem speelde.

Neem de opening van Ahn'Qiraj, bijvoorbeeld. Om de poorten van deze raid te openen, moest een hele server samenwerken aan de War Effort. Je was onderdeel van iets waar de hele server aan bijdroeg. En toen de poorten eindelijk opengingen, was dat voor veel spelers een gebeurtenis die ze nooit meer zouden vergeten. Ik weet nog dat onze server er wekenlang over deed om de poorten open te krijgen. De grind was enorm, maar de beloning nog groter. Ik weet niet hoe de lancering van AQ40 er in Forever uit zal zien, maar het zal sowieso niet hetzelfde voelen als die eerste keer in 2006. Je weet inmiddels wat er achter die poorten zit en hoe de War Effort werkt. De community kent de strategieën en niemand hoeft het wiel nog uit te vinden.

Dat vind ik ergens best jammer. Niet omdat ik denk dat nieuwe spelers er geen plezier aan kunnen beleven, maar omdat ik weet hoeveel bijzondere herinneringen juist uit zulke momenten voortkomen. Het was niet alleen een raid die werd geopend. Het was een gebeurtenis die duizenden spelers samen mogelijk maakten, zonder dat iemand precies wist hoe het zou verlopen. Dat kun je naspelen, maar niet opnieuw meemaken. En hoe graag ik ook nog eens bij die opening zou willen zijn, ik weet dat het nooit meer hetzelfde wordt. Ik weet inmiddels exact hoe Ahn'Qiraj eruitziet en ik heb zelfs mijn dikke Druid billen destijds al op alle vier kleuren Qiraji Battle Tanks geparkeerd. If you know, you know.

SPOILER. Hetzelfde gevoel heb ik overigens ook bij de remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Neem bijvoorbeeld de onthulling dat Sheik en Zelda dezelfde persoon zijn. Voor iemand die Ocarina of Time voor het eerst speelt, is dat een plot twist die indruk kan maken. Toen ik er als kind achter kwam, was ik absoluut flabbergasted. Maar als je de game al hebt uitgespeeld, weet je vanaf het begin wie er achter het masker zit. Zelfs als je de game niet gespeeld hebt, heb je er vast een keer online iets over gezien of gelezen, of heeft iemand je het vast al eens verteld. Door het internet en sociale media lijkt ook niets meer achtergehouden te kunnen worden.

Natuurlijk kan een remake nieuwe geheimen toevoegen of bepaalde gebieden een andere invulling geven. Maar hoeveel kun je veranderen voordat het die game die je opnieuw uitgeeft niet meer is? Houd je alles hetzelfde, dan weet de oude fan al wat er komt. Verander je te veel, dan loop je het risico dat je afbreuk doet aan wat de game zo geliefd maakte. Zo zie je bijvoorbeeld bij de Final Fantasy VII Remake dat zelfs het verhaal herschreven wordt. De gameplay mechanics worden flink aangepast en de game wordt zelfs opgedeeld in drie delen die elk voor de volle prijs verkocht worden. Something something commercie.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind niet dat remakes moeten verdwijnen. Oude games verdienen het om speelbaar te blijven. Sommige klassiekers zijn door hun leeftijd lastig toegankelijk geworden en een moderne versie kan ervoor zorgen dat nieuwe generaties ze alsnog ontdekken. Dat vind ik alleen maar mooi. Maar laten we ook eerlijk zijn over het doel van deze projecten. Remakes zijn commerciële producten die voortbouwen op bestaand succes.

Misschien komt mijn terughoudendheid ook wel voort uit het besef dat ik sommige momenten niet opnieuw hóef te beleven. Ik heb ze al meegemaakt en draag ze nog steeds met me mee. Ik herinner me hoe het voelde om een game voor het eerst te ontdekken, zonder te weten wat me te wachten stond. Dat gevoel hoort bij mijn jeugd, bij de persoon die ik toen was en bij een tijd die niet terugkomt. Een remake kan me terugbrengen naar een plek die ik mis, maar niet naar dat moment in mijn leven.

Daarom hoop ik dat studio's ook eens wat vaker het lef tonen om iets écht nieuws te maken. Geef ons onbekende werelden, nieuwe personages en verhalen waarvan we de afloop niet kennen. Geef ons weer een reden om uren te verdwalen en momenten die we over twintig jaar nog steeds met een glimlach ophalen. Want uiteindelijk wil ik niet nog een keer meemaken wat ik al ken. Ik wil weer iets ontdekken dat me bijblijft. Ik wil weer nieuwsgierig zijn, me verwonderen en verrast worden. Want die eerste keer, die was al perfect.