De Soulslikes-noob-club

Vandaag toch weer vol enthousiasme verdergegaan met Elden Ring. Nog steeds op weg om Margot te verslaan maar wel echt flink je stappen gezet. De Bloodhounds Fang weten te bemachtigen, de Deathtouvhed Cave ontdaan van de ongenode gasten, inclusief mini boss en een groot gedeelte van Castle Morne opgeruimd. Er schijnt in dat kasteel een boss te zitten die makkelijker zou zijn om te verslaan dan Margit maar ik heb hem niet kunnen vinden. Ik vermoed op die berg dichtbij de ingang maar ik ben er eerst langsgelopen omdat er iets teveel enemies omheen stonden.
Zover ben ik nog nooit geweest.

Probeer Hell is Us een keer. Geweldige game, je hand wordt allesbehalve vastgehouden, maar combat is toegankelijker dan een FromSoftware-game. Een van mijn persoonlijke favorietjes.

Je moet er voor openstaan om te leren. Anders kun je beter andere games op pakken.

Soulslikes laat ik aan mij voorbijgaan. In mijn tienerjaren vond ik moeilijke games wel leuk (de meeste games waren toen moeilijk of minstens pittig) Met het ouder worden wil ik een meer ontspannen ervaring. Ik kan er inkomen dat een soulslike voor sommige medegamers enorm ontspannend is. Ieder zijn smaak. De moeilijkste game die ik de laatste 10 jaar heb uitgespeeld zal wellicht Alien Isolation zijn. Dat was wel een fantastische klamme handjes ervaring.

Bloodborne was mijn eerste ervaring qua souls(like) genre. Ik mocht deze game toen lenen van mijn beste maatje. Ik had deze game redelijk snel onder de knie en had de patronen en zwakheden van bazen redelijk snel door, tot op zekere hoogte. Deze game was ook gelijk de eerst die ik heb uitgespeeld. Toen kocht ik Sekiro…… Wat was ik slecht in deze game en dat kwam voornamelijk door dat ik slecht was in perfect parry. Toen was ik eigenlijk weer Souls(like) moe geworden doordat ik het te moeilijk vond. Maar toen kwam Elden Ring uit. Sindsdien ben ik het beter gaan begrijpen en zelf ook beter geworden, maar niet beter genoeg hoe ik het graag wilde. Mede door de Duelsense Edge controller gaan de games veel beter. Nu ben ik op z’n tijd alle soortgelijke games gaan kopen en spelen.

Ben ooit begonnen met Bloodborne, toen deze net uit was. Vond het er fantastisch uitzien, maar haakte ook al snel af. Ik ben niet in de wieg gelegd voor het steeds opnieuw proberen te verslaan van dezelfde boss. Steeds moeten kijken en leren hoe deze beweegt en dan op het juiste moment te leren toeslaan.
Tot mijn spijt, want de werelden spreken mij dan wel weer aan. Ik zou graag een The Witcher achtige game hebben, die zich afspeelt in de wereld van Bloodborne.

Hier nog een eeuwige noob. Ik ben al zeker 5 jaar bezig met een Dark souls playthrough. :) Vaak leg ik de game weer maanden neer als ik niet voorbij een bepaalde boss battle kom. Toch vind ik het (en Demon's souls daarvoor ook) een heerlijke en unieke game en ik zou ook zelf niks veranderen aan de moeilijkheidsgraad. Zelf voel ik niet echt voldoening na het verslaan van een baas, maar vooral opluchting. De voldoening krijg ik van het 'mogen' ontdekken van de wereld voorbij een moeilijk gevecht.

Ik heb vele Soulslike gespeeld, de stijl en de voldoening bij het verslaan van een baas is echt geweldig. Ik ben zeker geen "pro", ik heb gewoon een gezin en in de late uurtjes wanneer iedereen op bed ligt, kan ik soms een paar uurtjes gamen. Ook is mijn reactiesnelheid niet meer wat het geweest is.

Mijn tip voor iedereen die eraan wil beginnen, zoek guides op voor de beste build en waar je het best heen kan gaan zonder dat je onderlevelt bent. Het is natuurlijk een beetje "cheaten" maar voor je eerste Soulslike is het niet erg om nog een beetje de goede richting gestuurd te worden. De combat en gamemechanics zijn als lastig genoeg, dan is het nog frustrerender als je het ook nog onnodig moeilijk voor jezelf maakt door met een zwakke build te spelen of een te moeilijk gebied te doorkruisen.

Ik zag zelf ook op tegen de moeilijkheidsgraad, maar dit heeft ervoor gezorgd dat ik na 2 games guides gebruikt te hebben, tientallen (moeilijkere) Soulslike op eigen houtje gedaan heb, omdat je het steeds meer gaat begrijpen. In essentie is het bijna allemaal hetzelfde.

Games waar ik mee zou beginnen: Lies of Pi (heeft nu zelfs moeilijkheidsgraden), Demon Souls remake of Dark Souls 3.


Black Myth Wukong is officieel geen Soulslike, maar zelf vond ik die op momenten moeilijker dan vele Soulslike. Als je die kan uitspelen, hoef je niet zo bang te zijn.
Elden Ring is top en je kan in principe gemakkelijk overpowered worden, alleen kan het voor beginners heel overweldigend zijn.
Dark Souls 2 vond ik de makkelijkste, maar ook gelijk de zwakste uit de reeks.

Sekiro, Nioh en Bloodborne zou ik nog even vermijden. Die vond ik vrij lastig en werken toch net iets anders dan de andere Soulslike.