Ascend to ZERO review - Razendsnelle roguelike

Roguelikes draaien om steeds sterker worden en steeds verder komen. Falen is onderdeel van de ervaring en alles draait om het vrijspelen van nieuwe dingen die je een klein stukje verder brengen in je volgende run. Ascend to ZERO voegt daar een interessant idee aan toe. Je krijgt namelijk telkens slechts dertig seconden om terug te reizen naar het verleden en de ondergang van de wereld ongedaan te maken. Dat levert een frisse mix op van snelle actie, slimme keuzes en een opvallende mechanic die de druk hoger opvoert. Is het een goede toevoeging aan een genre dat al genoeg actie kent, of wordt de tijdsdruk simpelweg te veel?

Het einde van de wereld

Ascend to ZERO zet direct de toon. De wereld is vergaan en jij bent het laatste menselijke dat nog over is. Vanuit een verlaten faciliteit krijg je de opdracht om terug te reizen naar het verleden en alsnog te voorkomen dat de mensheid ten onder gaat. Voordat het avontuur echt begint, krijg je een uitgebreide tutorial voorgeschoteld. Via herinneringsfragmenten ontdek je langzaam wat er met je vrienden en bondgenoten is gebeurd. Tegelijk leer je de belangrijkste mechanics kennen, zoals bewegen, aanvallen en natuurlijk het stilzetten van de tijd. Dat werkt prettig, omdat de game veel systemen introduceert die later allemaal samenkomen. Het verhaal blijft in het begin bewust mysterieus, waardoor je nieuwsgierig blijft naar de oorzaak van de ramp die de wereld heeft verwoest. Die opbouw zorgt ervoor dat iedere nieuwe missie voelt als een stap dichter bij de waarheid.

De kern van Ascend to ZERO draait om tijdreizen. Iedere poging brengt je dertig seconden terug naar het verleden. Zodra die tijd verstreken is, word je automatisch teruggestuurd naar je eigen tijdlijn. Alles wat je tijdens die run hebt verzameld raak je kwijt, behalve de Zero Coins die je onderweg hebt verdiend. Het systeem wordt nog spannender doordat de klok sneller leegloopt wanneer vijanden je raken. Iedere fout kost dus letterlijk kostbare seconden. Dat zorgt voor constante druk tijdens gevechten en maakt iedere beslissing belangrijk. Ga je nog snel een elite verslaan of speel je op veilig en neem je genoegen met de buit die je al hebt verzameld? Dat risico tegenover beloning vormt de basis van vrijwel iedere run en blijft ook na vele pogingen spannend en interessant.

Ascend to ZERO kent vier verschillende moeilijkheidsgraden: easy, normal, hard en ZERO. De aanbevolen moeilijkheidsgraad is normal en op dit niveau is de game redelijk uitdagend, maar zelfs nog wat aan de makkelijke kant. Als je eenmaal een build hebt gevonden waar je comfortabel mee bent, kun je door de hoofdverhaallijn heen spelen zonder al te veel obstakels tegen te komen. Het enige waar ik een beetje tegenaan liep, was de chaos op het scherm. Deze game draait voornamelijk om snel handelen wanneer je de tijd niet hebt stopgezet. Het isometrische perspectief, de pixelart chibi-achtige artstyle, de soms bombastische animaties van je eigen aanvallen en damage counters, en de vele vijanden om je heen die soms ook nog eens projectielen op je afvuren maken dat het soms wat onoverzichtelijk wordt wanneer je snel langs vijanden aan het dashen bent of wanneer een eindbaas gekke aanvalspatronen op je afvuurt. Dat maakt het echter niet minder leuk om je vijanden te lijf te gaan en levels zo snel mogelijk door te spelen.

De klok tikt door

De meest opvallende game mechanic is zonder twijfel de mogelijkheid om de tijd volledig stil te zetten. Dat klinkt misschien als een makkelijke uitweg, maar Ascend to ZERO geeft daar een slimme draai aan. Wanneer je de tijd bevriest, staan niet alleen vijanden stil, maar ook je eigen projectielen en wapens. Je kunt dus niet vrij aanvallen, terwijl alles om je heen stilstaat. In plaats daarvan gebruik je Time Stop vooral om jezelf opnieuw te positioneren, ervaringspunten op te rapen of gevaarlijke situaties te ontwijken. Ook het aftellen van je dertig seconden pauzeert volledig zolang de tijd stilstaat. Dat geeft je dus wat ademruimte om een nieuw plan te maken, rustig je loot op te pakken en je klaar te maken voor de rest van het gevecht.

Zodra je Time Stop beëindigt, activeer je automatisch een Avatar Skill. Welke vaardigheid dit is, hangt af van de avatar waarmee je speelt. Tijdens het avontuur speel je meerdere avatars vrij, ieder met eigen statistieken, eigenschappen en unieke vaardigheden. Daardoor voelt een nieuwe avatar niet als een simpele skin, maar als een compleet ander personage met een eigen speelstijl. De afwisseling blijft daardoor groot, ook wanneer je dezelfde gebieden vaker bezoekt. Sommige avatars lenen zich beter voor agressief spelen, terwijl andere juist draaien om mobiliteit of controle. Dat nodigt uit om verschillende combinaties van avatars, wapens en uitrusting uit te proberen en een speelstijl te kiezen die goed bij je past. Het systeem zit doordacht in elkaar en geeft de combat meer diepgang dan je op het eerste gezicht zou verwachten.

Toch viel mij tijdens het spelen één technisch detail op. Naast het stilzetten van de tijd en het richten van je auto-attack kun je ook een dash uitvoeren. De dash zelf werkt snel en reageert goed op je invoer, maar het geluidseffect lijkt steeds nét te laat afgespeeld te worden. Je ziet je personage al de volledige dash animatie afmaken voordat het geluid klinkt. Misschien is dat een bewuste keuze, maar het voelt eerder alsof de audio niet goed synchroon loopt. Het haalt je niet uit de gameplay, maar omdat je zo vaak gebruikt maakt van de dash blijft het wel opvallen.

Steeds een beetje sterker

Zoals iedere goede roguelike draait Ascend to ZERO om langzaamaan steeds meer vooruitgang boeken over meerdere runs. Tijdens je runs verzamel je Tech Chips die allerlei bonussen geven. Sommige verhogen je aanvalskracht, terwijl andere juist defensieve voordelen of bijzondere effecten toevoegen. Regelmatig vond ik combinaties die mijn personage absurd sterk maakten. Juist dat experimenteren met builds vormt een groot deel van het plezier. Geen enkele run verloopt precies hetzelfde en soms ontdek je onverwachte synergieën die een compleet andere speelstijl mogelijk maken. Er is dan ook niets leuker dan geblessed worden door RNGesus en een absolute goddelijke combinatie aan Tech Chips vinden waarmee je door vijanden heen snijdt als een heet mes door een blok boter.

Elite-vijanden spelen daarbij een belangrijke rol. Door deze sterkere tegenstanders te verslaan ontvang je niet alleen krachtige Tech Chips, maar krijg je ook wat tijd terug. Dat maakt elites meteen aantrekkelijke doelen, ondanks het hogere risico dat je loopt als je ze besluit aan te vallen. Daarnaast laten ze waardevolle voorwerpen vallen die je kansen tijdens dezelfde run verder vergroten, zoals upgrades die je tijd in het verleden kunnen verlengen. Iedere map bevat bovendien een eigen selectie vijanden die past bij het thema van het gebied. De hoofdgebieden voelen daardoor duidelijk verschillend aan. Elk gebied heeft een eigen visuele stijl, unieke gimmicks en een eindbaas die het tempo van de gevechten opnieuw verandert. Dat voorkomt dat de game te snel repetitief aanvoelt.

Na iedere run neem je gelukkig meer mee dan alleen ervaring. Zero Coins blijven permanent behouden en gebruik je om nieuwe uitrustingsslots vrij te spelen, wapens en uitrusting te kopen, of om jezelf sterker te maken voor toekomstige pogingen. In de tijdmachine kun je diezelfde valuta ook investeren om een volgende run met kleine voordelen te beginnen, zoals meer tijd of je run starten met een hoger level. Daarnaast verzamel je Zero Cells, waarmee je permanente eigenschappen verbetert. Na afloop ontvang je bovendien een score op basis van je prestaties. Ook die punten kun je weer inwisselen voor verschillende beloningen. Daardoor voelt zelfs een mislukte run nooit als verloren tijd. Er is altijd wel iets waarmee je de volgende poging iets makkelijker maakt en het "nog-een-rondje-dan-gehalte" is daarom ook enorm hoog en de metaprogressie voelt heel natuurlijk.

De bunker als thuisbasis

Tussen de runs door keer je terug naar de ondergrondse bunker. Dit vormt de centrale hub van de game en groeit langzaam uit tot een levendige uitvalsbasis. In het begin is er weinig meer dan de faciliteit waar jouw avontuur begon. Tijdens je reizen naar het verleden red je overleden vrienden en bondgenoten, waarna zij zich in de bunker vestigen. Ieder nieuw personage voegt weer nieuwe functies toe. De één verkoopt voorwerpen, terwijl een ander helpt met upgrades of andere vormen van progressie. Dat zorgt ervoor dat de bunker steeds meer aanvoelt als een hub die langzaamaan uitgroeit tot een echte uitvalsbasis in plaats van een simpel menu.

Ook het verhaal profiteert van dit systeem. Naarmate je verder de wereld intrekt, ontdek je steeds meer over wat er precies is gebeurd en waarom de mensheid ten onder ging. De combinatie van nieuwe gebieden, geredde bondgenoten en langzaam vrijgespeelde functies houdt de motivatie om toch nog een extra rondje te spelen hoog. Je speelt niet alleen voor sterkere builds, maar ook om het mysterie achter de wereld te ontrafelen. Daardoor krijgt de roguelike-structuur een duidelijk doel. Dat maakt Ascend to ZERO meer dan alleen een reeks losse runs. Het voelt als een avontuur dat stap voor stap vooruitgang blijft boeken.