Clue: Murder By Death review - Aardig, maar kon veel beter

Soms wil je even verstand op nul en lekker gamen, maar ik vind persoonlijk niets lekkerder dan die grijze massa even aan het werk te zetten. Zeg je dan ook murder mystery, dan zeg je eigenlijk Rudy Wijnberg. Des te blijer werd ik bij het zien van Clue: Murder by Death, een indieproject waarin we een heerlijke whodunnit kunnen spelen. Aanwijzingen aan elkaar knopen, mysteries ontrafelen en ogenschijnlijk onschuldige personages ondervragen? Sign me up! Is dit echter een lekkere whodunnit, of is het een whydoit? Ik zoek het voor je uit in deze Clue: Murder by Death-review, gespeeld op pc.

Racen tegen de klok

De opzet van Clue: Murder by Death is eenvoudig. Jij speelt als een detective die op een druilerige avond een telefoontje krijgt van Lord Anderson’s butler. De lord is vermoord en het huis krioelt van het personeel, bezoekers, vrienden en lovers. Scotland Yard is al onderweg, maar het vertrouwen is er niet. Jij dient, voordat Scotland Yard arriveert, de schuldige te vinden. Dat niet alleen, je moet ook het motief en moordwapen achterhalen.

Simpel doch effectief, want direct gaan we aan de slag. Dat moet ook wel, want de tijd begint te tikken. Iedere run beslaat namelijk 120 real-life minuten. Dat levert een leuk gameplay-element op, want in 120 minuten is het onmogelijk om iedereen continu te ondervragen, alle 150 items te vinden en het mysterie te ontrafelen. Dat betekent dat we meerdere runs moeten doen om het daadwerkelijke mysterie tot een conclusie te brengen, gezien er veel paden te bewandelen zijn.

Gelukkig krijgen we hulp, want voorafgaand aan iedere run mogen we twee companions uitkiezen. Dit zijn echter tegelijkertijd ook de verdachten. Toch heb je ze nodig, want iedere companion biedt een andere interactie met de NPC’s, heeft een eigen specialiteit en kan een andere visie weergeven op het voorval. Zo hebben we een archeoloog, butler, vampier, bediende en ga zo maar door.

Dat systeem werkt eigenlijk bijzonder lekker, want hierdoor wordt een tweede run aanzienlijk interessanter om door te spelen. De companions werpen immers een ander licht op de zaak, waardoor een eerder onschuldig ogende aanwijzing compleet anders kan aanvoelen.

Opzet is tof, gameplay wat minder

Zoals de opzet hierboven is beschreven, is de game erg tof om te spelen. Toch is het helaas de gameplay die de game een beetje in de weg komt te zitten. Een van de door Cocodrolo Games beschreven unieke punten is bijvoorbeeld het gigantische landgoed. Ja, het landgoed is inderdaad gigantisch, maar wat mij betreft veel te groot voor een dergelijk type game.

Zo zijn er zo’n 165 kamers om te verkennen. Deze bevatten allemaal aanwijzingen, personages, geheime gangetjes of voorwerpen om te ontdekken. Leuk, maar jouw personage beweegt zo ontzettend traag dat het een hele klus is om van de ene naar de andere kant te lopen. Daarnaast is het ook gewoon een doolhof, vol met kamers die op het eerste oog erg op elkaar lijken. Ja, je hebt een kaart ter beschikking, maar deze kaart is niet voorzien van kamernamen. Heb je dus een voorwerp in een badkamer gezien, maar niet meegenomen, dan wens ik je veel succes om dat voorwerp ooit nog te vinden.

Gelukkig kunnen we on the fly wisselen van personage; we beschikken immers over twee companions. Deze dien je dan ook strategisch van elkaar af te bewegen om zo zoveel mogelijk te ontdekken. Dat werkt lekker, maar ook daar zien we weer een nadelig effect optreden. Ieder personage beschikt bijvoorbeeld over drie itemslots. Zijn die vol, dan dien je een voorwerp weg te mieteren. Daarnaast moeten we sommige voorwerpen combineren. Denk aan een fles wijn en een glas voor een glas wijn. Hierdoor raakt de inventory al snel vol, waardoor je continu aan het wisselen bent tussen items die je niet kunt markeren op de kaart. En nog vervelender, de itemslots zijn niet beschikbaar voor de andere personages. Hierdoor ben je continu heen en weer aan het schipperen, wat op den duur ontzettend gaat vervelen.

Charmant en tegelijkertijd frustrerend

Wat betreft setting weet Clue: Murder by Death bijzonder charmant te zijn. De artstyle is simpel doch vermakelijk. Het doet mij qua vormgeving een beetje denken aan een soort klei-achtige duplo, waarbij de personages vooral weten te schitteren. Het geluid is een soort gebrabbel à la Banjo-Kazooie, wat volstaat, maar niet bijzonder uniek is. De setting past echter perfect bij het onderwerp. De jaren 1930, het gigantische landgoed, het gure weer, een lugubere moord, alles valt perfect op zijn plek.

Daarbij draagt de 3D-isometrische view prima bij aan de overzichtelijkheid van de game. Nooit is een bepaald onderdeel verborgen en de ruimtes zijn goed ingericht, wat de game een fijne, rustige uitstraling geeft. Toch wil het niet altijd even lekker werken. Zo kan een bepaald object in de kamer ervoor zorgen dat je moet omlopen, maar loop je tegen de wand aan en is deze verbonden met een andere kamer, dan navigeer je automatisch naar een andere ruimte. En dat gebeurt stiekem vaker dan je zou willen. Nu is dat niet zo erg, maar je krijgt continu een switch van een paar seconden, wat de flow enorm uit de game haalt.

Wat betreft controls doet de game voldoende om je het gevoel te geven dat je volledige controle hebt. Toch kan ik niet begrijpen dat je automatisch interactie hebt met een object wanneer je er tegenaan loopt. Zo kun je met een druk op de knop een object onderzoeken, maar dat gebeurt ook automatisch wanneer je er tegenaan loopt. Liggen twee objecten bij elkaar in de buurt, dan is het soms een hels karwei om te focussen op het juiste object. Waarom een knop toevoegen als deze automatisch triggert?

Datzelfde is van toepassing wanneer je in de buurt van een NPC komt. Deze begint dan wat te babbelen omtrent de zaak of over een persoonlijke relatie met jouw personage. Staat deze echter in het midden van de kamer, dan is de kans groot dat je meermaals datzelfde verhaal te horen krijgt.

En nu we het toch hebben over die NPC’s, waarom blijven deze in hemelsnaam niet op één plaats? Ze hebben allen een eigen kamer, maar lopen continu door het huis. Heb je een bepaald bewijsstuk voor de archeoloog? Succes met het vinden van de persoon, want die kan zich in één van de 165 ruimtes bevinden! Op zich snap ik de bedoeling, je wilt immers het gevoel hebben dat de personages echt leven, maar met een tikkende klok is het aardig irritant wanneer een personage niet op de plek is waar je deze zou verwachten.

En als we het dan toch hebben over verwachtingen, ik zou persoonlijk ook verwachten dat je bepaalde progressie meeneemt naar volgende runs. Zo is het mogelijk om geheime gangetjes en ruimtes te ontdekken, maar zodra je klok is afgelopen, verdwijnen alle aanwijzingen, geopende wegen en ontrafelde aanknopingspunten. Zonde, want daardoor dien je iedere run weer een aantal handelingen uit te voeren. Goed voor de tijd met de game, maar nadelig voor je geduld.