Game review: Tides of Tomorrow review - Wat laat jij achter?

Een wereld die je deelt met vrienden en vreemden

Tides of Tomorrow presenteert zich als een singleplayer game, maar is eigenlijk helemaal geen een solo-ervaring. Vanaf het begin kies je een zogenaamde Story-Link, een andere speler die jouw avontuur beïnvloedt. Dat kan een vriend zijn, een streamer of een willekeurige speler uit de lijst met spelers die jou voor zijn gegaan. Vanaf dat moment volg je als het ware de schaduw van iemand anders. Je ziet wat die persoon eerder deed in die wereld en je voelt de gevolgen van die keuzes.

Het systeem werkt via de zogeheten Tides of Time. Dit is een soort visiemodus waarin je exact ziet hoe jouw voorganger situaties aanpakte. Je ziet de route die ze gelopen hebben, de keuzes die ze hebben gemaakt en zelfs hun fouten worden zichtbaar gemaakt. NPC’s reageren daar ook op. Ze praten over die vorige Tidewalker alsof het een echt personage is. Dat geeft het verhaal een extra laag die je niet vaak ziet in games.

In de praktijk werkt dit concept goed, maar niet perfect. Soms voelt de impact groot, bijvoorbeeld als een speler grondstoffen voor je heeft achtergelaten of juist alles heeft meegenomen. In andere gevallen is het effect klein en kun je vrij makkelijk alsnog gewoon je eigen pad kiezen. Je zit dus niet vast aan de keuzes van een ander, wat fijn is, maar het haalt ook wat kracht weg uit het idee dat alles met elkaar verbonden is en dat gevolgen zo enorm belangrijk zijn. Ik heb namelijk zelf nooit de behoefte gevoeld om resources voor andere spelers achter te laten, want ik ken de persoon die na mij komt toch niet en ik weet ook niet hoe zijn game eruit zal zien. Zelfde geldt andersom ook. Zo heb ik nooit resources gevonden die andere spelers voor mij hebben achtergelaten. Gamers zijn nou eenmaal egoïstische hoarders.

Toch blijft het een slim systeem wat voor bijvoorbeeld streamers en content creators wel heel leuk is. Het zorgt voor kleine, persoonlijke momenten die je niet kunt scripten. Je denkt na over wat jij achterlaat. Niet omdat de game dat afdwingt, maar omdat het idee blijft hangen dat wat jij doet impact heeft op de speelervaring van een andere speler, net zoals de keuzes van andere spelers impact hebben op jouw speelervaring. Als streamer zou je bijvoorbeeld je chat kunnen laten beslissen wat je doet en kun je met andere content creators samenwerken om elkaar te volgen en dus elkaars verhaal te volgen.

Overleven in een wereld vol plastic

Je speelt in Tides of Tomorrow als een Tidewalker, een soort uitverkorene die de sporen van anderen kan zien. De wereld is getroffen door een grote overstroming en een ziekte genaamd Plastemia. Deze ziekte ontstaat door een teveel aan plastic in het lichaam en vormt een constante dreiging. Mensen die te lang aan Plastemia lijden zonder medicatie, veranderen namelijk geheel in plastic poppen. Om te overleven heb je Ozen nodig, een schaars medicijn dat in handen is van machtige groepen.

De wereld zelf bestaat uit drijvende eilanden en vervuilde wateren. Je vaart rond in je bootje, verzamelt resources en probeert in leven te blijven door genoeg Ozen te verzamelen om niet aan de Plastemia onderdoor te gaan. Onderweg kom je verschillende facties tegen. De Marauders controleren handel en medicijnen, de Reclaimers proberen simpelweg te overleven en de Mystics kijken naar het verleden voor antwoorden. Elk van deze groepen heeft zijn eigen kijk op de wereld en dat zie je goed terug in hun dialogen en gerelateerde missies.

De keuzes die je maakt, spelen ook in het verhaal een grote rol. Vanaf het begin word je al meteen geconfronteerd met een scenario dat dit goed laat zien. Je krijgt een aanval van Plastemia en een NPC biedt je haar laatste Ozen aan. Neem je het, dan overleef je met iets meer HP, maar laat je niets achter voor de volgende speler. Laat je het liggen, dan help je iemand anders, maar neem je zelf risico. Dit soort keuzes keren vaak terug en geven de game een duidelijk moreel kompas.

Jouw stempel op de wereld

De gameplay zelf is daarbuiten wel vrij simpel. Verkennen, resources verzamelen en keuzes maken vormen de kern. Je vaart rond op je bootje en bezoekt verschillende eilanden waar je of een kort random event krijgt waarmee je Scrap of Ozen kunt verdienen, of je bezoekt een van de grotere eilanden om het verhaal vooruit te helpen. Hier heb je vaak één of twee dingen die je moet doen om het verhaal te vorderen en waarbij de keuzes die je maakt dus van invloed zijn op de spelers die na jou komen. Dat werkt prima, maar mist soms wat diepgang. Het is genoeg om je bezig te houden, maar het draait vooral om het verhaal en de systemen eromheen. Gameplay is vooral verkennen, praten en keuzes maken.

De game houdt bij hoe je speelt via vijf traits, die je toegewezen krijgt aan de hand van de keuzes die je maakt. Dit zijn Pro-Mankind, Pro-Nature en Survivalist. Ook Cooperative en Troublemaker spelen een rol, afhankelijk van in hoeverre je rekening houdt met andere spelers. Deze traits bepalen hoe jouw verhaal zich vormt en welke van de vijf verschillende eindes je krijgt. Er zijn vijf grote eindes met daarbinnen weer kleine variaties, afhankelijk van je gedrag en je keuzes. Wat goed werkt, is dat je ook de traits van andere spelers ziet. Je weet dus een beetje wat voor type speler je volgt. Dat helpt bij het inschatten van hun keuzes. Volg je iemand die vooral voor zichzelf kiest, dan weet je dat je weinig hulp kunt verwachten dan wanneer je iemand met de Cooperative trait besluit te volgen. Dat geeft het systeem iets meer context en geeft je de mogelijkheid om je verhaal vooraf ook een beetje te sturen.

Een sterke boodschap, die niet altijd sterk wordt gebracht

Visueel weet Tides of Tomorrow een sterke sfeer neer te zetten. De vervuilde oceanen en drijvende eilanden geven een duidelijk beeld van een soort post-apocalyptische wereld die op instorten staat. De ontwikkelaar noemt het Plasticpunk en dat omvat wel goed de vibe die de game heeft. De stijl is kleurrijk, maar toch melancholisch. Dat past goed bij het ecologische thema en de boodschap die erachter schuilgaat.

De game probeert namelijk ook een belangrijke boodschap mee te geven over ecologie en onze impact op de wereld. Dat gebeurt zonder te preken, dus de boodschap wordt je niet door de strot geduwd door middel van propaganda. Je krijgt de ruimte om je eigen keuzes te maken en zelf te ervaren of je de boodschap ook in het echte leven wilt toepassen. Je kunt er namelijk altijd voor kiezen de wereld helpen of te negeren. De vraag blijft echter altijd hangen, wat laat jij in de wereld achter voor de volgende?

Technisch is de game helaas niet altijd even strak. Tijdens mijn speelsessie kwam ik een paar visuele bugs tegen, waarbij je personage en de camera soort van vastzitten en beginnen te trillen in een cutscene. Vooral in cutscenes wanneer je personage op een stoel zit, lijkt dit te gebeuren. Wellicht dat dat met een patch inmiddels al verholpen is. Ook zitten er enkele spelfouten in dialogen. Dat haalt je even uit de ervaring, maar het zijn geen gamebreakers. Tenzij je een taalnazi bent als ik, dan.

De character creator is daarnaast ook vrij karig, wat ik in een game als deze dan wel weer jammer vind. Je kiest uit een stuk of vijf kleurvarianten van je pak en dat is het. Er is ook een Delta Agent skin, maar die zit vast achter een DLC pack dat je moet hebben, maar alleen te verkrijgen is als je de game hebt ge-pre-ordered. Dat voelt een beetje als een gemiste kans. Bij een game waar het draait om het volgen van andere spelers en het zien van hun keuzes, lijkt het me juist tof als iedereen een meer uniek personage zou kunnen maken. Nu ziet elke Tidewalker er hetzelfde uit, op de kleur van hun pak na.