LOVE ETERNAL review - Geen horror, wel uitdagend

Van sommige games weet je van tevoren niet echt wat je ervan moet verwachten. LOVE ETERNAL is precies zo'n game. Dit soort games grijpen je niet met spektakel of actie, maar met sfeer en gevoel. Het is in dit geval een titel die klein oogt, ook in de letterlijke zin, maar groots aanvoelt. Een game die je eerst laat twijfelen en je daarna langzaam naar binnen trekt. Voor je het weet ben je een paar uur aan het spelen en wil je hem nog steeds niet wegleggen. LOVE ETERNAL is een platformer. Wie mij een beetje kent, weet dat ik een hekel heb aan platformers. Wie mij nog beter kent, weet ook dat ik groot fan ben van speedruns en dan met name van speedruns van platformers. Ik had dus een hele gekke ervaring met deze game, maar zeker geen slechte.

Een simpele start

LOVE ETERNAL is een atmosferische, narratieve platformer die zichzelf presenteert binnen het horrorgenre. De game volgt Maya, een kind uit een rustige buitenwijk. In de openingsscène gebeurt er bijna niets, maar toch voelt de sfeer wat onheilspellend. Maya wordt gevraagd om aan tafel te komen voor het avondeten. Dan gaat de telefoon. Ze loopt ernaartoe, neemt op en hoort niets. Wanneer ze terugkeert naar de eetkamer, is haar familie verdwenen. Zonder uitleg word je direct de game ingepleurd.

Die intro zet meteen de toon. Geen bombast, geen lange dialogen, maar een gevoel van leegte en verwarring. Het werkt verrassend goed. De game vertrouwt volledig op sfeer, wat door de handgetekende pixel art stijl enorm goed wordt neergezet. Wat volgt, is een reeks surrealistische omgevingen waarin Maya probeert te ontsnappen uit een soort oud kasteel. Dit kasteel zit vol met vallen, scherpe punten, lasers en puzzels. Het voelt meer als een mentale gevangenis dan een fysieke plek. De game legt niets direct uit en dat maakt het ook intrigerend. Het verhaal van LOVE ETERNAL is apart en ik wil er niet al te veel van spoilen, gezien het onbekende juist onderdeel is van de ervaring. De game vertelt geen klassiek narratief. Geen duidelijke held, geen simpele motivatie. In plaats daarvan krijg je fragmenten. Je ontdekt langzaam wat deze plek is, wie of wat Maya hierheen bracht en waarom dit gebeurt.

Het verhaal ontvouwt zich langzaam via korte cutscenes tussendoor. De korte cutscenes werken sterk. Ze onderbreken de gameplay zonder te storen. Ze geven context zonder alles uit te leggen. Dat geeft de game een artsy, bijna abstract karakter. Niet iedereen zal dit waarderen. Spelers die een duidelijk plot zoeken, blijven hierdoor wel met vragen zitten. Deze scènes worden ook gepresenteerd in de handgetekende pixel art stijl. Ze ogen simpel, maar dragen toch veel emotie. De beelden en dialogen voelen ongemakkelijk en vervreemdend. Dat sluit perfect aan bij de toon van de game. Toch is het label “horror” hier discutabel. LOVE ETERNAL voelt eerder surrealistisch en licht ongemakkelijk dan echt angstaanjagend. Er is spanning, er is ongemak, maar geen echte angst. Het is een surrealistische ervaring met duistere ondertonen. Dat is geen kritiek, maar wel een nuance.

Twee knoppen, honderd procent precisie

De gameplay van LOVE ETERNAL draait om een mechanic die simpel klinkt. Maya kan rennen, springen met de Z-knop en de zwaartekracht omkeren, oftewel flippen, met de X-knop. Dat is alles. Geen dubbele sprong, geen dash en geen extra moves. Alleen springen en flippen. Het flippen zorgt ervoor dat Maya op het plafond kan lopen. Dat klinkt eenvoudig, maar voelt in het begin vreemd. Je hersenen moeten wennen aan het feit dat je op de kop loopt en dus ook naar beneden springt.

Zodra je de zwaartekracht een keer omkeert, kun je pas opnieuw flippen nadat Maya op een oppervlak geland is. Dat maakt timing cruciaal. Je moet elke sprong en elke flip zorgvuldig plannen. Te vroeg flippen betekent vaak de dood. Te laat flippen betekent hetzelfde. De game introduceert na een tijdje wel rode orbs. Deze geven je, wanneer je ze weet te raken, één extra flip die je kunt maken voordat je een oppervlak aanraakt. Dat idee wordt al snel een kernonderdeel van de puzzels en platformsecties.

Wat opvalt, is hoe diep dit systeem uiteindelijk gaat. Elke kamer voelt als een kleine test. Spikes, lasers, schakelaars en vallen dwingen je om deze twee basale mechanics echt te beheersen. De game lijkt simpel, maar blijkt een pure precision platformer. Hier draait alles om controle en timing. Het is geen game die je gedachteloos speelt. Je moet constant scherp blijven, elke seconde. Ik merkte dat ik regelmatig m'n adem inhield omdat ik elke keer net het randje miste om op te landen, of net een fractie van een moment te vroeg aan het flippen was. Pro tip voor als je deze game gaat spelen: vergeet niet adem te blijven halen.

Uitdagend, maar altijd eerlijk

LOVE ETERNAL is zonder twijfel uitdagend. De moeilijkheidsgraad loopt gestaag op. Kamers en puzzels worden complexer, sprongen strakker, fouten dodelijker. Toch voelt de game nooit oneerlijk. Dat komt vooral door de besturing. De controls reageren direct en voelen enorm responsief. Sprongen voelen strak en smooth. Maya heeft een goede coyote time en je kunt in de lucht nog bijsturen, wat essentieel is voor een game als dit.

De levels zijn pittig, maar niet onmenselijk. Na een paar pogingen begin je patronen te zien. Je leert het ritme van een kamer. Je begrijpt de dynamiek en de timings. Dat zorgt voor een constante flow. Kamers zijn kort genoeg om momentum te houden. Elke keer dat je faalt, probeer je het gewoon opnieuw en ben je uiteindelijk niet langer dan een paar minuten per kamer bezig. Je denkt vaak, nog eentje dan. En voor je het weet, speel je weer twintig minuten verder. Checkpoints in elke kamer maken het geheel ook wat toegankelijker. Ik moet er niet aan denken om meerdere kamers opnieuw te moeten doen elke keer als ik dood zou gaan. De game werkt wat dat betreft dus lekker mee.

Belangrijker nog, falen voelt altijd als je eigen fout. Nooit had ik het idee dat de game of de controls mij tegenwerkten. Geen rare hitboxes, geen vertraging en geen frustrerende physics. Dat is cruciaal voor een precision platformer. Wanneer je sterft, weet je waarom. Wanneer je slaagt, voelt het verdiend. En wauw, wat voelt het bevredigend om na meerdere pogingen eindelijk een kamer verder te komen. Dat de volgende kamer nog moeilijker is en ik weer een paar seconden niet heb geademd, maakt niet uit.

Pixel perfect pixel art

Visueel houdt LOVE ETERNAL het minimalistisch. De pixel art stijl oogt eenvoudig. Geen technische hoogstandjes, geen super gedetailleerde momenten. Toch werkt het. De eenvoud draagt bij aan de sfeer. De omgevingen voelen leeg, koud en vervreemdend. De cutscenes springen eruit dankzij hun handgetekende pixelstijl. Ze geven de game karakter. In de cutscenes is wel beter te zien waarom het label "horror" bij deze game vermeld staat. Juist door de pixel art stijl oogt alles extra vreemd en surrealistisch.

De schermresolutie voelt soms wel wat vreemd. De game start in een extreem kleine resolutie op. Je kunt opschalen tot vier keer de grootte of voor fullscreen kiezen. Op een ultrawide scherm levert dat veel zwarte ruimte op. Dat versterkt de sfeer, want zo is de game nou eenmaal ook vormgegeven, maar voelt niet ideaal. De levels zijn duidelijk ontworpen voor een klassiek en wat kleiner beeldformaat. Persoonlijk werkte windowed op 2x formaat het best. Het beeld blijft daardoor mooi in pixel art stijl, zonder overdreven veel zwartruimte overal omheen.