De Rondvraag: Wat is de beste open-wereld in gaming?

De open-wereld is uitgegroeid tot een subgenre an sich. Sommige games, met name grote RPG's en actieavonturen, hanteren een levendige, ruime en grenzeloze wereld, waarin je alle vrijheid krijgt om te gaan en staan waar je wilt. Uiteraard verschilt de kwaliteit in deze werelden enorm. De ene keer is het een saaie, lege boel, maar wanneer een open-wereld goed wordt uitgewerkt, leid je zowat een tweede leven. In de Rondvraag roepen we het volgende op: wat is de beste open-wereld in gaming?

Anita geeft Ubisoft een schouderklopje voor Assassin’s Creed Odyssey

Dit is een lastige vraag, want aan de ene kant heb ik de neiging om weer uit de oude doos te grijpen. Aan de andere kant vroegen Assassin’s Creed Origins en Odyssey direct om mijn aandacht. En dat is waarschijnlijk controversieel. Bij beide games heeft Ubisoft echter een fantastische historische wereld gecreëerd, waardoor het als een geschiedenisnerd fantastisch was om het leven in Egypte en het klassieke Griekenland te ervaren. En datzelfde geldt voor het hiernamaals in de DLC's, want de religie en mythologie werden prachtig verweven.

Voor de uiteindelijke keuze ga ik toch voor Assassin’s Creed Odyssey. Het oude Griekenland en dan specifiek dit tijdperk, is een van mijn favoriete onderwerpen uit de geschiedenis. De eerste keer dat ik met mijn schip aanmeerde in de haven van Athene en de stad voor het eerst zag, zat ik met natte ogen achter het scherm. Het bewonderen van de oude architectuur en het ontmoeten van de beroemde personages in het ‘echt’ maakt die wereld zo ongelofelijk bijzonder. De open-wereld had ook meer dan genoeg te bieden qua gameplay en het rondvaren op de Egeïsche Zee met de trireem was mijn favoriete bezigheid. Geen fast-travel voor deze dame, want dat was doodzonde en deed afbreuk aan de sfeer.

Claudia start de Switch op met Xenoblade Chronicles X

Als ik één game moet kiezen met de beste open wereld ooit, kom ik steeds terug bij Xenoblade Chronicles X. Voor mij blijft de wereld van Mira uit Xenoblade Chronicles X het sterkste voorbeeld van hoe een open wereld hoort te werken. De game werd ontwikkeld door Monolith Soft, een studio die ab-so-luut begrijpt hoe je een wereld bouwt die spelers nieuwsgierig maakt. Vanaf het eerste moment voelt Mira enorm groot, maar nooit leeg. Je ziet bergen, vreemde rotsformaties en grote vlaktes die je meteen wilt onderzoeken. Dat werkt omdat de game zijn wereld niet dichtplakt met icoontjes op de map. Je loopt rond, kijkt om je heen en ontdekt dingen op je eigen tempo.

Dat gevoel van echte ontdekking mis ik vaak in moderne open world games. Mira zit ook vol gevaarlijke monsters, die soms zelfs veel sterker zijn dan jij. Dat maakt het verkennen van de wereld spannend, want je moet letten op waar je loopt en je kunt niet zomaar elk monster klakkeloos aanvallen. Later krijg je een Skell, een grote mech, en dan verandert de wereld opnieuw. Wat eerst een lange klim naar boven was, voelt plots klein en overzichtelijk. Die schaal, dat gevoel van groei en vrijheid, dat zie ik zelden zo goed uitgevoerd.

Joey zet Nacon in het zonnetje met Hell Is Us

Ik ben geen groot fan van doorsnee antwoorden, dus heb even de tijd genomen om hier goed over na te denken. Mijn antwoord gaat naar Hell is Us. Zoals sommigen van jullie weten heb ik deze game erg hoog zitten, en dat komt vooral door de indrukwekkende wereld van deze mysterieuze actie-avonturengame. Dit zit hem niet in het feit dat er enorm veel te doen is, maar gaat mij echt om hoe de wereld is opgebouwd en het verhaal wat het probeert te vertellen. Hell is Us doet dit als een van de betere.

De omgevingen van Hell is Us staan stuk voor stuk bol van de details. De gehele setting ademt mysterie en geeft je een constant onheilspellend gevoel, waar de haren in je nek van overeind gaan staan. Er heeft een burgeroorlog plaatsgevonden in Hadea, en dat zie je terug in vrijwel elk hoekje van de map. De wereld is doordrenkt van de geschiedenis van het geteisterde land en lijkt zijn eigen verhaal te vertellen, zonder dat hier expliciet tekst of uitleg voor nodig is. Juist dat visuele verhaal maakt de verkenning van Hadea zo interessant. De wereld is simpelweg een genot om naar te kijken en alles te verkennen. Hell is Us is absoluut een game die je geprobeerd moet hebben.

Jolien denkt nog vaak aan Elden Ring's The Lands Between

Beste open wereld in gaming? Pfoe, daar moet ik even over nadenken. Er zijn zoveel iconische werelden dat het lastig is om er één uit te kiezen. Tamriel, Hyrule, het Wilde Westen uit Red Dead Redemption en ga zo maar door. Toch is er één wereld die me zowel pure schoonheid als de nodige trauma’s heeft bezorgd. Ik heb het natuurlijk over The Lands Between uit Elden Ring. Geen enkele wereld weet me zo vaak te verrassen.

Het ene moment rijd je vredig op Torrent door een bos en het volgende moment stormt er uit het niets een gigantische beer op je af. Of je verkent een kasteel, klimt langzaam naar de top en wordt vlak voor de eindstreep verpletterd door een ijzeren bal. Het zijn precies dat soort momenten die de wereld van Elden Ring zo memorabel maken. Veel open werelden voelen leeg aan buiten de belangrijkste quest locaties. In Elden Ring had ik dat gevoel nooit. De wereld voelt levend, of misschien beter gezegd stervend, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Elke keer als ik terugkeer, ontdek ik wel iets nieuws. Een NPC die ik nog nooit eerder ben tegengekomen, een verborgen locatie of simpelweg een plek die perfect is voor een screenshot. Als de game niet constant alles op alles zou zetten om mij een kopje kleiner te maken, zou je bijna overwegen om er op vakantie te gaan.

Meurs zet z'n cowboyhoed op voor Red Dead Redemption

Eerlijkheidshalve dien ik te bekennen dat het hele open-world idee me nooit heel erg heeft weten te lokken. Van oudsher ben ik grootgebracht met het concept van lineaire games waardoor ik veelal ben blijven steken in het first-person shooter genre. Pas toen ik eind 2007 in aanraking kwam met de Assassin’s Creed franchise, zette ik voorzichtig voet in een spelwereld waarin meer te doen was dan uitsluitend het uitgestippelde pad volgen. Toch is Assassin’s Creed niet de game die bij mij de boeken ingaat als dé open-world knaller die me altijd is bijgebleven.

Die eer gaat zelfs niet eens naar Ubisoft, volgens velen de open-world connaisseur binnen de AAA-ontwikkelaars die niet eens meer weet hoe je een niet-open-world game moet opleveren. Neen, de eer gaat in mijn geval naar die andere grote open-world jongen: Rockstar. Met Red Dead Redemption heeft Rockstar het namelijk voor elkaar gekregen om me daadwerkelijk van het geijkte pad af te laten dwalen om de een na de andere NPC te hulp te schieten, zelfs als dat nul invloed had op de main story. Het is bijna eng hoe een ontwikkelaar als Rockstar een boel eentjes en nulletjes kan omzetten in een breed scala aan personages waar je iets mee hebt of wat voor wil doen. Chapeau, Rockstar, I See Clearly That Your World Is Not A World From Which One Can Escape

Simon galoppeert over de vlaktes in Red Dead Redemption 2

Wanneer we het hebben over de pracht van open werelden in gaming, dan denk ik bijna instinctief aan Red Dead Redemption 2. Met deze fenomenale sequel toonde Rockstar Games nog maar eens hoe goed ze zijn in het creëren van geweldige werelden in games. Het eerste deel was al top, maar Red Dead Redemption 2 doet daar nog een paar flinke scheppen bovenop. Deze game is dé ultieme cowboy-fantasie en daar zijn verschillende redenen voor. Ja, het verhaal is absoluut geweldig en ook de gameplay is heel fijn, maar hét grootste pluspunt is voor mij ongetwijfeld de open wereld.

Het Wilde Westen van Amerika is enerzijds ‘wild’ en chaotisch, maar tegelijk oh zo mooi om naar te kijken en in rond te dwalen. Dit is zo’n game waar ik nauwelijks fast travel heb gebruikt (dat systeem was sowieso een beetje omslachtig), omdat het gewoon zo’n plezier was om, op de rug van mijn paard, van de ene naar de andere locatie te rijden. Er is ook zoveel te beleven in deze open wereld, al zijn quests soms ‘bijzaak’: het is een waar genot om in deze wereld te vertoeven, zelfs zonder quest markers die je de weg wijzen. Deze game is escapisme op z’n best en een échte aanrader voor iedereen die van open werelden houdt!

Wim is blij met World of Warcraft

Wat is de beste open-wereld? Ik vind het nogal een lastige vraag. Ik zal altijd beamen dat het niveau van realisme in de open werelden van Rockstar van ongekend niveau is. Maar maakt dat ze automatisch de beste open werelden? Daar denk ik toch weer anders over, want het zijn niet de open werelden waar ik zelf de meeste tijd in heb doorgebracht. Die eer gaat nog altijd naar World of Warcraft.

Ik ben al een aantal jaar niet meer in Azeroth te vinden. Zo gauw het leven wat meer vorm begint te krijgen als jong volwassenen moet je nu eenmaal prioriteiten stellen en World of Warcraft pastte niet meer in dat plaatje. Desalniettemin kijk ik met veel plezier terug op mijn tijd in Azeroth. Ik was er al bij sinds 2005, heb veel veranderingen zien plaatsvinden die ook bij mij niet altijd even goed bevielen. En toch heeft Azeroth gewoon iets magisch, een bepaalde charme die geen enkele andere spelwereld voor mij heeft weten te overtreffen.

Wat is jouw favoriete open-wereld in gaming? Laat het ons weten in de comments!