Resident Evil Requiem review - Absolute blockbuster

Waar begin je met introduceren als het gaat om Resident Evil? De horror-grootmacht van Capcom heeft werkelijk waar alles in huis: genre-definiërende meesterwerken, afgrijselijke titels die de serie bijna de afgrond in hielpen en alles ertussenin. Het sentiment bij de fans is dan ook ietwat nerveus. Het afsluiten van een zogeheten trilogie heeft Capcom in het verleden de nodige grijze haren opgeleverd. Na Resident Evil 3 zat de Japanse ontwikkelaar creatief vast en het kostte enorm veel tijd en resources om uiteindelijk de goated Resident Evil 4 uit te brengen. Na Resident Evil 6, tja, moet ik daar nog veel woorden aan vuil maken? Het kostte wederom een geniale inval in de vorm van Resident Evil 7: Biohazard om de reeks er bovenop te helpen. Nu zijn we gearriveerd bij deeltje 9, oftewel Resident Evil Requiem. Weet Capcom de eeuwige 'trilogie vloek' te doorbreken en de rust te doen wederkeren? Dat lees je in deze review vol met bloed, zweet en tranen.

Pure B-film cinema

In Resident Evil Requiem volg je de avonturen van FBI-analiste Grace Ashcroft en superagent Leon S-tier Kennedy. Het begint als een doodnormale werkdag voor Grace. Haar onderzoekende kwaliteiten zijn op een crimescene nodig bevonden, maar er is één probleempje met de desbetreffende locatie: haar moeder is hier van het leven beroofd. Het was een uitermate traumatische ervaring voor Grace, maar haar baas denkt dat ze haar angsten onder ogen moet zien. Confrontatie is genezend voor de geest, toch? Nou ja, niks is in dit geval minder waar, want de jonge Ashcroft wordt ontvoerd en komt zo midden in een doldwaas complot terecht.

Haar enige hoop? Ze loopt de legendarische Leon S. Kennedy tegen het lijf. De rookie uit Resident Evil 2 is ondertussen geen groentje meer. Als doorgewinterde DSO-agent vecht hij dag en nacht tegen bioterrorisme. Terwijl hij een aantal mysterieuze doden onderzoekt, komt hij Grace tegen. Veel tijd om te overleggen is er niet, want er zijn nou nét te veel vleesetende wezens op hol geslagen. Wat volgt is een kat-en-muisspel, waarbij de waarheid steeds een armlengte van je verwijderd lijkt te zijn en de klok tegen je werkt.

Als je bekend bent met Resident Evil-verhalen, dan weet je ongeveer wat je te wachten staat: memorabele personages, flauw dialoog en toch regelmatig sterk schrijfwerk waardoor je helemaal geïnvesteerd raakt. Resident Evil Requiem voelt als een zomerse blockbuster. De actie is groots, de voice-acting is over-the-top, de consequenties draaien er daadwerkelijk om en de intieme momenten raken toch echt een gevoelige snaar, zeker als je vertrouwd bent met de eerdere verhaallijnen. Zowel Grace als Leon maken heuse groei door en dat terwijl ze moeten dealen met de wederom fantastisch pakkende villains. Het is niet altijd even snugger, maar het is wel zo verschrikkelijk vermakelijk. Elke keer stond ik te trappelen om het verhaal verder te zien ontvouwen en was ik regelmatig ook (meestal positief) verrast door de onvoorspelbaarheid van het narratief.

Bovendien wordt het spektakel op je scherm ondersteund door top-of-the-line visuals en sterk audiowerk. Het is niet moeilijk om jezelf helemaal te verliezen in de audiovisuele presentatie van Resident Evil Requiem. Uitgebreide omgevingen worden afgewisseld met claustrofobische ruimtes vol met details. De personages ogen zowel levensecht als nét bewerkt genoeg om te zien dat het overdreven karakter van gaming erachter schuilt. Het ziet er simpel gezegd wonderschoon uit en je hoeft nooit in te leveren op de performance. Je krijgt een sterke resolutie en zelfs op de drukste momenten was er geen sprake van verloren frames. Capcom werd al vaker beticht van zwarte magie wegens de uitmuntende kwaliteiten die de RE Engine biedt en die verwijten blijven voorlopig via de mail binnenkomen.

Kent geen genade

Nu we het verhaal en de visuals hebben besproken, is het tijd om de controller daadwerkelijk vast te houden. Resident Evil Requiem hanteert een dual protagonist gameplay-systeem. We beginnen bij de nieuweling Grace. In haar gameplay-stukken komen de Resident Evil VII: Biohazard-invloeden van Game Director Kōshi Nakanishi boven drijven. Grace werkt perfect als een survivalhorror-protagonist. Ze is kwetsbaar maar ook kundig dankzij haar FBI-achtergrond. Ze heeft de nodige training onder de knie, maar wanneer ze in het heetst van de strijd wordt gedropt, kan ze het pistooltje niet zonder bibberen vasthouden.

Tijdens de momenten met Grace overvalt je een gevoel van nostalgie voor de oudere Resident Evil-games. Alle kernpilaren van de klassieke titels komen volop aan bod. Je hebt weinig ammunitie en nog minder genezingsmiddelen. Je beweegt je voorzichtig voort; voetje voor voetje. Je trekt alle kasten open om zo toch nuttige materialen te vinden, terwijl je liever de benen neemt als een zombie je opmerkt tijdens het renoveren van de huiskamer. Het is bedachtzaam, serieus en met vlagen doodspannend.

Het doet dan wel denken aan de back-to-basics formule, maar het is allesbehalve doorsnee. Vergis je niet: Resident Evil Requiem haalt inspiratie uit het verleden, maar is niet te beroerd om nieuwe dingen te proberen. Zo wordt bijvoorbeeld het craften aangevuld met blood crafting. Het geïnfecteerde bloed stroomt niet alleen de trap af; het is ook een duchtig wapen als je het goed gebruikt. Met deze vieze smurrie is het voor Grace makkelijker om bepaalde items te upgraden of zelfs from scratch te maken. Dit gaat hand in hand met de nadruk op stealth in deze secties. Onze jonge protagonist kan niet anders dan voorzichtig te werk gaan, maar dat wil niet zeggen dat ze weerloos is. Prik je een zombie vol met geïnfecteerd bloed, dan zorgt de bloederige overdosis voor een explosief slotakkoord. Uiteraard zijn deze momenten schaars, want het beschikbare bloed is niet ongelimiteerd, dus de speler krijgt een interessante keuze voor de kiezen: waar ligt de prioriteit? Een extra zombie uit de weg ruimen, een extra healing-item creëren of toch in staat zijn je progressie op te slaan?

Beste zombies in de business

Weet je, normaal gesproken rol ik met mijn ogen als een game (of een ander mediastuk) ervoor kiest om met zombies aan de haal te gaan. Deze rottende kadavers zijn al zo vaak opgegraven, dat ze bijna nooit meer daadwerkelijk interessant overkomen als opponenten. In Resident Evil Requiem is het een ander verhaal. Capcom heeft de nodige ontwikkelingen doorgevoerd, waardoor je tegen een nieuwe soort zombie aankijkt. Eentje die nog een heel klein beetje weet wat ze deden, voordat ze kwamen te overlijden. Een minuscuul gedeelte aan menselijkheid wordt bewaard, waardoor je immense gevoelens van bedroefdheid en medeleven ervaart. Tenminste, totdat ze een hap uit je been nemen en je ze weer op een kogel door het hoofd trakteert.

Het is vooral interessant om te zien hoe verschillend de zombies zijn qua gedrag. De schoonmakers die ten prooi zijn gevallen aan de infectie, gaan obsessief bepaalde gedeeltes in de omgeving schoonboenen. De conciërge is religieus bezig met het bijhouden van de stroomrekening, want hij doet constant alle lichten uit. De chef-kok daarentegen ijsbeert door de keuken en blijft de interactie opzoeken met zijn ingrediënten. Ze blijven bepaalde routines aanhouden, wat je als speler de kans geeft om deze gedragingen uit te buiten. De patronen geven de gameplay-mechanics nieuwe diepgang, omdat je steeds meer nieuwe handvatten ontdekt om zo jezelf te weren tegen de hapgrage kadavers.

En bij zombies hoort natuurlijk gore. De doorbloede ogen, de rotte tanden, de lichaamsdelen die er van ellende afvallen, nadat ze zijn doorzeefd met lood - you know the drill. Maar toch weerhoudt het Capcom niet om ook hier de nodige innovatie toe te passen. De komende zinnen gaan misschien redelijk psychopathisch klinken, maar de manier hoe het bloed wordt vormgegeven in Requiem is een en al genot. Wanneer je een zombie overtuigt met een onvrijwillige bloedtransfusie, dan klotst het tegen de steriele muren en blijft het plakken op het plafond. Je kan doodnormale kamers omtoveren tot slasher scenes, alsof je een extra pilot van Evil Dead aan het opnemen bent. Ja, wat een bijl en een paar foute bedoelingen wel niet teweeg kunnen brengen, hé. Je kan bijna het ijzer in de lucht proeven.

Het beest in de muren

Bij Capcom houden ze wel van een geintje. Doodleuk zeggen dat na Resident Evil 7 ze in de smiezen hadden dat veel spelers het net wat te eng vonden, dus ze doen het iets rustiger aan op dit front. Mocht je denken dat hier ook maar een greintje waarheid in verscholen zit, laat je niet foppen. Resident Evil Requiem is met vlagen bijzonder angstaanjagend. Ze introduceren namelijk dynamische stalker-vijanden. Ja, beetje hoe Mister X in Resident Evil 2 jou het leven zuur aan het maken was, maar dan net even anders.

Deze monsters zijn slimmer, onvoorspelbaarder en gebruiken diverse paden om jou compleet te verrassen. Ik kreeg er een beetje Amnesa: The Bunker en Alien: Isolation traumaresponses van. De dynamische houding van deze gedrochten zorgen namelijk voor nog meer unieke scenario's en ik kan je garanderen dat je echt wel een paar keer te grazen wordt genomen.

Een van de eerste monsters die we zagen in het promotiemateriaal was een gigantisch beest met bokkenpoten, uitpuilende ogen en menselijke tanden die vooral met bruut geweld een kop van een romp moesten trekken. Dit is een roofdier pur sang. Het beest patrouilleert de gangen en maakt regelmatig gebruik van een netwerk aan tunnels in het plafond en de muren. Laat je per ongeluk een glas vallen, dan kan je erop rekenen dat het beest tevoorschijn komt via de dichtstbijzijnde ingang en daarna op onderzoek uit gaat. Je zit doodstil onder een bureau, maar de duivel kijkt, ruikt en zoekt daarna heel doelbewust. Je wordt opgejaagd en het gedrocht is slimmer dan je denkt. Onderschat het niet.

Yes, please bro

Mocht je Resident Evil 4 (2023) hebben gespeeld, dan weet je ongeveer wat je van Leon kan verwachten: zeer bevredigende gunplay, de nodige suplex-moves en oneliners die niet fouter kunnen. Het is een genot om met Leon de brute monsters neer te maaien, maar in Requiem kan je rekenen op de nodige veranderingen. Mister Kennedy is ondertussen tegen de vijftig, dus hij beweegt zich iets trager voort; zijn bewegingen voelen zwaarder, maar daardoor ook krachtiger. Iets minder ruimte om snel uit de weg te stappen, maar wel meer spierballen die nauwelijks in bedwang worden gehouden door het veel te strakke blouseje. Geen wonder dat hij de hot unc bijnaam heeft ontvangen.

Ondanks het feit dat zijn arsenaal niet zo groot is als in Resident Evil 4 (2023), kan je wel rekenen op de nodige stootkracht. Er zijn meerdere versies van elk geweersoort te ontgrendelen en je krijgt de mogelijkheid om je wapens extra kracht bij te zetten. Grace heeft toegang tot blood crafting, Leon knutselt daarentegen extra aan zijn pistolen, shotguns en ander wapentuig. En dat moet ook wel, want de vijanden komen in legers op je af en het is aan jou om goed te prioriteren. Let goed op je eigen positie, houd de hoeveelheid kogels in de gaten en schiet met scherp. Als je eenmaal in een flow terecht komt, dan voel je je net de John Wick onder de Resident Evil-protagonisten. Het is een bloedstollende machtsfantasie.

Verder heeft Leon de afgelopen jaren de nodige trucjes geleerd. Ondanks dat hij een uitgesproken fan was van messen in 'close encounters', gaat hij nu op pad met een hakbijl. A hatchet?! Ja, Negan. Een vlijmscherp en consistent stukje staal. Eentje die je zelf kan repareren en waar dus geen merchant aan te pas komt. Met de hakbijl kan je weer heerlijk vijandelijke aanvallen pareren en geschokte tegenstanders elimineren, maar tegenwoordig is Leon niet vies van andere mêlee-wapens. Gooit een wandelend lijk een speer naar je harses? Return the favor. Wordt er met beton gesmeten? Wat jij kan, kan ik ook. En Kennedy heeft daarnaast de nodige lessen in kettingzagen gevolgd bij Doctor Salvador. Het enige wat ontbreekt voor deze filmische moordacties is een diepe stem op de achtergrond die de woorden Finish Him blaat.

Leon of all trades, master of all

Ik heb het in deze review over heel veel onderwerpen gehad. Het is een tikje overweldigend allemaal, dat kan ik begrijpen. Het zijn echter allemaal systemen, ontwerpen en onderdelen die de moeite waard zijn om te bespreken. Dat gezegd te hebben; het is wel een veelvoorkomende zaak dat ambitieuze games bezwijken onder hun eigen gewicht. Dit is dus niet het geval in Resident Evil Requiem. Ondanks dat er een fanfare aan content voorbij komt, blijft de centrale gedachte hetzelfde: dit is een eerbetoon aan het oude kwaad in de franchise. Wat dat precies betekent, daar kom je snel genoeg achter.

Afijn, begrijp me niet verkeerd, ik was ook sceptisch over de hoeveelheid opties die Capcom voor ogen had. Twee totaal verschillende gameplay-stijlen, de keuze tussen first-person en third-person camera's en zelfs daar houdt het niet op. Je krijgt te maken met hele andere soorten vijanden (zoals eerder beschreven), om de haverklap dient een nieuw gameplay-scenario zich aan en open gebieden, waar de speler de ruimte krijgt om verschillende secties te exploreren in dezelfde map, maken een geweldige opkomst. En toch, ondanks de diversiteit en soms ronduit radicale verandering van koers, is Resident Evil Requiem zonder twijfel één geheel. Na een uur spanning in het survival-horror kamp met Grace, is het enorm bevredigend om met Leon erdoorheen te walsen, aan te zien wat jij hebt aangericht en er nog een schepje bovenop te doen met een aantal welgeplaatste roundhouse-trappen.

Zeg Bram, jij kletsende fanboy. Valt er dan niks te klagen? Nou ja, misschien dat je rekening kan houden met eeuwenoude RE-kwaaltjes. Hier en daar kan het narratief een beetje wankel ogen. Ik kan niet precies verklappen op welke manier, maar soms lijkt Capcom de keutel in te trekken en worden er bepaalde keuzes gemaakt waardoor de ogen een beetje gaan rollen. Niet in frustratie, welteverstaan. Maar meer op de aandoenlijke 'oh Capcom, je leert het ook nooit' manier. Verder valt er een heel klein beetje te zeuren over de pacing wanneer je er een replay doorheen jaagt. De eerste area's krijgen net iets meer tijd om te shinen vergeleken met de latere fases in de game. Ja, inderdaad. Resident Evil Requiem blijft een Resident Evil-game door en door.