Review: Aliens in the Attic Nintendo DS

Ondanks dat Aliens in the Attic gebaseerd is op de gelijknamige film, ging er bij mij geen belletje rinkelen. Misschien komt dat ook wel door het feit dat ik niets met aliens heb, maar speciaal voor jullie ben ik toch de strijd aangegaan met de aliens in deze game en aangezien de volwassenen in deze game weer eens nergens te bekennen waren, hebben de kinderen de aliens moeten verjagen. Maar hoe?

Het verhaal

De film heb ik helaas niet gezien. Het is dus erg moeilijk om te bepalen of de game dicht bij de film ligt. De game draait in elk geval om drie kinderen die op vakantie zijn in een groot huis. Wanneer de tv plotseling niet meer werkt gaan de kinderen opzoek naar de tv-antenne. Onderweg ontdekken de kinderen echter al snel dat aliens het huis hebben overgenomen en om ze te verslaan zullen ze moeten samenwerken.
Elke karakter heeft zijn eigen specialiteit. Zo is Tom enorm slim en kan hij als enige speciale wapens hanteren. Daarentegen is Jake niet bepaald slim, maar is wel een stuk sterker en Hannah, het kleinere zusje van Tom, kan enorm hoog springen en kruipt overal tussen door.

Ten aanval

Zodra je alle specialiteiten van de karakters kent kun je pas echt ten aanval gaan. Er zijn namelijk 25 levels waar je doorheen moet voordat je de aliens hebt uitgeroeid. Daarbij komt nog dat je na elke 5 levels een eindbaas moet verslaan. Gelukkig krijg je naast je standaard plasma pistool hulp van speciale wapens. Zo kun je bijvoorbeeld een antizwaartekracht wapen gebruiken, dat monsters kan optillen om ze vervolgens uit de lucht te laten vallen. Daarbij kun je ook nog je wapens updaten door het verzamelen van gouden boutjes.

Actie, actie en nog eens actie

Eigenlijk zou je in principe wel kunnen zeggen dat de game een klassieke 2D shooter is. Het richt zich namelijk vooral op de actie en niet op de platformen. Dit is echter gelijk het grootste minpunt. Het maakt de game namelijk een beetje eentonig. Dit betekent natuurlijk niet dat de game per definitie slecht is, want ook deze game heeft zo zijn pluspunten.
Zo werkt de besturing erg prettig. Je speelt zowel met de knoppen als met het touchscreen, dit maakt de game gelijk wat gevarieerder. Ook fijn is dat er checkpoints zijn in de vorm van belletjes. Zo hoef je als je doodgaat niet steeds het hele level overnieuw te doen. Daar staat tegenover dat het er grafisch weer wat minder uitziet en het geluid ook matig is. Een topgame is het dus niet, maar het is zeker vermakelijk.