Review: The Last Guardian PlayStation 4

Oh The Last Guardian, wat ben ik gek op je, maar haat ik je tegelijkertijd ook. Het verhaal dat je vertelt is subliem en past uitstekend in Team Ico's rijtje van Ico en Shadow of the Colossus. Toch heb je me ook onwijs teleur weten te stellen en ik weet niet of dat zomaar iets is waar ik 1, 2, 3 overheen kan komen. Ik wil je zo graag nog een keer doorspelen om alles te ontdekken, maar mentaal ben ik gewoon op. Je hebt me weten te grijpen met je mooie praatjes, maar hebt me vervolgens hardhandig afgewerkt en uitgeput achtergelaten.

In een land hier ver vandaan

The Last Guardian is het langverwachte verhaal omtrent een kleine jongen en zijn uit de kluiten gewassen dierenvriend, Trico. Net zoals de eerdere games van Team Ico speelt ook The Last Guardian zich in een mysterieuze, verlaten, maar wonderschone wereld af. Er wordt tot op het eind vrij weinig duidelijk gemaakt, maar dat is 'n van de charmes van de game. Je weet niet wat er aan de hand is, je weet niet waar je bent, en je weet ook niet hoe je aan dat met tatoeages bedekte lijf komt. Daarbij ligt er ook nog eens een uit de kluiten gewassen vogel/hond/kat naast je die in eerste instantie vijandig lijkt te zijn. Echter zie je het al meteen: in Trico heb je een goede vriend. Heel moeilijk is de game niet, behalve de puzzels (die overigens op momenten erg onduidelijk kunnen zijn), en de enige vorm van vijanden zijn de standbeelden die Trico proberen neer te halen en het jongetje proberen te ontvoeren, maar dat het niet moeilijk is betekent niet automatisch dat de game niet uitdagend is. Of dat laatste positief of negatief is, verklap ik nog even niet. Wat ik wel kan verklappen is dat de game vol memorabele hoogtepunten zit, echter worden deze torenhoge hoogtepunten meermaals om zeep geholpen door uitzichtloze dieptepunten.

We hebben na de aankondiging van The Last Guardian ruim zeven jaar moeten wachten en in die tijd is er veel gebeurd. Zo is er bijvoorbeeld een nieuwe PlayStation-console verschenen waar de game uiteindelijk ook op is verschenen. Dat de game grafisch niet altijd even sterk is, weten we nu onderhand wel. Overigens heb ik dat nooit gevonden van Team Ico's games. Wat de game wel heeft, is karakter. De wereld leeft ondanks zijn verlaten ruïnes. Je voelt je eenzaam en ziet het licht aan het eind van die gigantische tunnel af en toe gewoon niet meer. Toch weet je jezelf constant bij elkaar te rapen en het pad te vervolgen. Zo deed ik dat ook. Telkens wanneer ik gefrustreerd raakte, haalde ik diep adem en zette ik mijn beste beentje voort. Met succes want in ongeveer dertien, soms erg lange en soms erg korte, uren zit ik geëmotioneerd naar het beeldscherm te kijken terwijl de aftiteling voorbij rolt.

Net zoals Shadow of the Colossus

In eerste instantie doet The Last Guardian me sterk denken aan Shadow of the Colossus, 'n van mijn favoriete games aller tijden. De wereld ademt hetzelfde sfeertje, het verhaal is even onduidelijk en je wil te alle tijde blijven doorspelen. Hoewel ik fan van beide games ben, bezitten ze ook beiden dezelfde negatieve eigenschappen. Zo zijn de controls op momenten dermate onwijs bagger, dat ik telkens zat te twijfelen of ik niet gewoon moest stoppen met de game. Ik was op momenten zo furieus dat ik het echt niet meer zag zitten. Neem het voorbeeld van een krat slepen. Simpel zou je zeggen, maar nee, zo eenvoudig is dat nog niet. Daarbij doet Trico echt never nooit precies wat je wil. Aard van het beestje zou je zeggen, maar nee, dat is het dus ook niet. Hij doet gewoon maar wat en dat is fucking irritant.

Wat ook zo irritant is, is die verdomde camera. Wanneer je in uitgestrekte gebieden loopt, werkt alles prima, helemaal niks mis mee. Wanneer je echter in nauwe gangetjes of in ruimtes met een laag plafond loopt, weet de camera niet meer waar hij het zoeken moet. Plotseling kijk je dwars door Trico heen, ben je buiten beeld of wordt het beeld gewoon zwart. Dit is minder irritant dat het bovenstaande, maar het draagt absoluut niet bij aan de ervaring. Toch doet The Last Guardian, net zoals Shadow of the Colossus, ook erg veel goed. Wanneer de wereld wel in beeld is, is deze op veel momenten adembenemend. De voice-over doet uitstekend zijn werk en het verhaal, dat op een zeer traag tempo uit de doeken wordt gedaan, is uitstekend te noemen. Daarbij is dit eindelijk weer een originele IP. The Last Guardian is uniek en dat is dan wel weer erg tof.