Roman Sands RE:Build review - Werken tot de wereld vergaat

Sommige games speel je voor de gameplay, andere speel je voor de ervaring. Ik vind het juist mooi wanneer een game probeert iets met me te doen, in plaats van mij alleen maar bezig te houden. Games zijn tenslotte ook een kunstvorm en juist de vreemde projecten blijven bij mij vaak het langst hangen. Dat is ook waarom ik zo kan genieten van games als Inscryption en Blue Prince, waarin onder de eerste laag nog een hele wereld aan geheimen zit te wachten. Roman Sands RE:Build behoort duidelijk tot diezelfde groep. Het is een game die je eerst laat denken dat je een simpele klusjessimulator speelt, om vervolgens steeds meer onder je voeten vandaan te trekken. Wat er precies onder die eerste laag zit, ga ik hier niet verklappen, maar ik verklap wel alvast dat de game mij zeker niet onberoerd geeft gelaten.

Welkom in het resort, werknemer

Zodra je de game begint, spoel je aan op een tropisch strand. Je wordt daar begroet door iemand die je vertelt wat je als medewerker van het resort moet doen. Verder geen context of verdere instructies. Dat klinkt op zich allemaal niet zo heel raar, totdat je het gebouw binnenloopt. Daar staan vier gasten op je te wachten die allemaal iets van je willen. De één wil dit, de ander wil dat en voor je het weet ben je druk bezig met spullen heen en weer slepen. Het voelt bijna als een nachtmerrie van een bijbaan. Ondertussen wordt snel duidelijk dat er iets niet klopt. De zon lijkt de wereld bijna op te slokken, de tijd lijkt niet normaal te verlopen en toch maakt niemand zich daar druk om. Sterker nog, de gasten lijken vooral boos dat je hun koffers nog niet weg hebt gebracht. Het is een heerlijk vreemde manier om een verhaal te beginnen.

Het resort vormt de eerste grote laag van de game. Je leert de omgeving kennen, ontdekt nieuwe plekken en probeert steeds efficiënter te worden in je werk. Iedere dag begint opnieuw en je krijgt een beperkte tijd per dag om zoveel mogelijk taken uit te voeren. Dat vond ik in eerste instantie vooral irritant, maar het idee erachter werkt verrassend goed. Je leert de routes kennen, onthoudt waar specifieke spullen liggen en ontdekt welke handelingen je per ruimte kunt combineren. Wat eerst voelt als rondrennen zonder doel, verandert langzaam in een kleine speedrun. Je probeert steeds meer uit dezelfde tijd te halen. Tegelijkertijd veranderen er kleine dingen tussen de runs. Soms zijn die veranderingen subtiel, soms zijn ze dat absoluut niet. Juist daardoor blijf je opletten, want je weet nooit welke vreemde ontdekking de volgende dag op je wacht.

Een verhaal dat je beter niet kunt googelen

Het verhaal is zonder twijfel de grootste reden om Roman Sands RE:Build te spelen. Ik ga daarom bewust niet uitleggen wat er precies gebeurt, want de ervaring is het beste als je er zo blind mogelijk in gaat. Je weet bij een game als deze dat er op een bepaald moment een grote twist komt en je om de oren wordt geslagen met de boodschap die de game je probeert te vertellen. Toch wist de game mij hierin oprecht te verrassen. Dat gebeurt niet vaak, zeker niet wanneer een verhaal vanaf het begin zo duidelijk laat merken dat er iets niet klopt. Ik had bepaalde ideeën over waar het allemaal naartoe zou gaan, maar de uiteindelijke richting had ik niet helemaal zien aankomen. Dat voelde goed. De game geeft je genoeg vreemde details om zelf theorieën te vormen, maar vertelt je niet meteen hoe alles in elkaar zit. Daardoor ga je vanzelf beter opletten en blijf je doorspelen om te zien waar het uiteindelijk allemaal naartoe leidt.

Dat maakt de puzzels ook interessanter dan ze op papier lijken. Je krijgt geen traditionele puzzelgame waarin je losse puzzels oplost in de letterlijke zin van het woord. De puzzels zijn juist onderdeel van het grotere mysterie. Ik vond dat meestal geen probleem, omdat iedere oplossing weer een stukje van het verhaal blootlegt. Zelfs wanneer ik vastzat, wilde ik vooral verder omdat ik wilde weten wat er de volgende dag te zien viel. Dat is een sterk teken. De game beloont je nieuwsgierigheid en volharding.

Werken tot je erbij neervalt

Toch zit daar ook meteen het grootste probleem van Roman Sands RE:Build. Het grootste deel van de game bestaat namelijk uit klusjes doen. Je loopt naar een locatie, pakt daar spullen op en brengt die ergens anders naartoe. Vervolgens vraagt iemand je om nog iets te halen. En daarna nog iets. En daarna nog iets. De game duurt ongeveer acht uur en heeft maar een paar grote echte puzzelmomenten. Daar tegenover staan veel stukken waarin je vooral fetch quests uitvoert. Zeker in de tweede helft wordt dat merkbaar. Daar neemt de hoeveelheid herhaling toe terwijl de hoeveelheid nieuwe gameplay en scherp geschreven dialogen afneemt. Het is dan vooral wachten tot je genoeg hebt gedaan om weer een stap verder te mogen. Dat kan vermoeiend worden. Tegelijkertijd snap ik waarom de ontwikkelaars dit zo hebben aangepakt. De herhaling past bij het verhaal en bij de thema's van de game. Het voelt soms zelfs bijna bewust minder leuk gemaakt. Het probleem is alleen dat een thematisch passende keuze nog steeds repetitief kan zijn.

Ook vond ik de interface in het begin niet altijd duidelijk. Zo zie je niet altijd een prompt om op een specifieke knop te drukken of met je muis te klikken wanneer je interactie hebt met een voorwerp, wat zeker in het begin best verwarrend kan zijn. Ook bij de gebruikersinterface van het menu duurde het een tijdje voordat ik doorhad hoe ik daar doorheen moest navigeren. Zo wilde ik bijvoorbeeld de gevoeligheid van de muis verlagen, maar die kon ik verhogen door in het menu met mijn linkermuisknop te klikken en verlagen door met mijn rechtermuisknop te klikken. Dat stond nergens aangegeven, dus klikte ik met mijn linkermuisknop en bleef ik de gevoeligheid verhogen totdat die het maximale punt had bereikt en weer doorliep naar de laagste waarde. Dit slaat natuurlijk nergens op en had een stuk makkelijker opgelost kunnen worden door een schuifje te gebruiken, zoals letterlijk elke andere game.

Een droomvakantie met een rot randje

Waar Roman Sands RE:Build voor mij wel echt enorm in uitblinkt, is de presentatie. De game ziet eruit alsof iemand een vaporwave-droom en een Y2K-interface in een blender heeft gegooid. Dat klinkt als een verschrikkelijke combinatie, maar het werkt en ik vind het persoonlijk echt fantastisch. De personages zijn daarentegen cartoonesk, de omgevingen hebben een vreemde droomachtige uitstraling en alles voelt alsof er net iets niet helemaal klopt. De stijl geeft de game meteen een eigen gezicht en deze esthetiek past ook perfect bij de vreemde sfeer die de game heeft.

Ook het geluid draagt veel bij aan die sfeer. De heerlijke breakcore muziek past goed bij het vreemde beeld dat de game van zichzelf neerzet. Sommige gesprekken zijn grappig, andere zijn ongemakkelijk en soms weet je oprecht niet goed of je moet lachen of je een beetje verontwaardigd moet voelen. Vooral in de tweede helft verandert de sfeer sterk. Zonder in traditionele horror te vervallen, weet de game een gevoel van ongemakkelijkheid op te roepen. Het is horror, maar dan op een manier die niet draait om jumpscares. De wereld zelf wordt het enge onderdeel. Dat vond ik veel interessanter. De combinatie van muziek, beeld, extreem scherp geschreven dialoog en vreemde situaties maakt het resort tot een plek waar ik graag rondliep, zelfs wanneer ik wist dat ik eigenlijk hetzelfde rondje alweer ging maken.