Screamer review - Schreeuwt om gespeeld te worden

Vanaf het eerste moment dat ik Screamer in het vizier kreeg, was ik eigenlijk al verkocht. Milestone gaat voor iets unieks, terwijl het toch bijzonder dicht bij arcade-racinggames van weleer blijft. De game kenmerkt zich door unieke gameplaymechanics, een anime-sausje en keiharde actie. Ik stond dan ook vooraan in de rij om de recensie van Screamer te schrijven. Ongeveer twee weken voor release plopte de PlayStation 5-code zo in mijn inbox. Apart, want racinggames vergen normaliter niet zoveel tijd voor het embargo. Na twee weken spelen is echter duidelijk waarom we er zo vroeg mee aan de slag konden. Screamer barst namelijk van de content en schreeuwt om gespeeld te worden.

Screamer, waar Anime samenkomt met Arcade racing

Een aparte combinatie, dat is hoe ik Screamer in drie woorden zou beschrijven. Dit is een typische arcade-racinggame, waarbij we de rem het liefst zo min mogelijk gebruiken, de toerenteller continu in het rood staat en we non-stop midden in de actie staan. Toch ligt de focus van Screamer niet enkel op de ontrack-actie. Nee, de focus ligt op de cast, aankleding en de keuzevrijheid die het de speler weet te bieden. Uniek, want dat is niet iets waar ontwikkelaar Milestone, bekend van onder andere MotoGP 26, Hot Wheels Unleashed Turbocharged en Ride 6, om bekend staat.

Screamer introduceert ons aan vijf teams, ieder voorzien van drie leden, bestaande uit één leider en twee teamgenoten. De game kent een bijzonder anime-sausje, verzorgd door het Japanse Polygon Pictures, bekend van onder andere een flink aantal Pokémon Sleep- en Love, Death + Robots-afleveringen. De animatiestudio heeft niet enkel charactermodels opgeleverd, maar voorziet ons van complete anime-cutscenes die een vrij intens verhaal uit de doeken doen.

Of tenminste, verhalen moet ik eigenlijk zeggen. Want iedere Screamer kent een eigen motivatie om mee te doen aan het toernooi. The Green Reapers zijn bijvoorbeeld uit op wraak, Kagawa Kai draait om familie-eer en de Jupiter Stormers staan aan het front van technologische innovatie (tegen een prijs). Dat niet alleen, ieder individueel teamlid maakt ook diens eigen arc mee, dus zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Talenknobbel

Polygon Pictures is echter niet het enige dat de game een beetje internationale flair geeft. Vrijwel iedere Screamer spreekt namelijk een andere taal. Zo horen we Jonathan Demoor als de Vlaamse Gabriel Mertens, Keiji Kandori als de Japanse Keiji Sato en Troy Baker als de mysterieuze Mr. A. Het is een aparte mengelmoes die in de praktijk kan tegenwerken, maar in theorie bijzonder mooi is. Stemacteurs over de hele wereld krijgen de kans om te schitteren en doen dat dan ook met hun voicewerk in Screamer.

Dat werkt prima in de cutscenes, maar werkt dan weer tegen tijdens gesprekken gedurende de race zelf. De actie is namelijk dermate intens, dat ik de vertaling vrijwel niet kan lezen. Hierdoor krijg je het gevoel delen van het verhaal te missen, wat overigens in de praktijk dan wel weer lijkt mee te vallen, maar het toont aan dat deze designkeuze zowel voor- als nadelen kent.

Typische arcaderacer met een flinke twist

Afijn, door naar de gameplay, want daar is ook wel wat over te vertellen. Screamer is dus een typische arcade-racer, waarbij we doorgaans met 200 kilometer per uur door de bocht knallen en als eerste over de finishstreep moeten zien te komen. Toch doet de game iets unieks, want de wagens dienen we te besturen met beide thumbsticks op de controller.

Ja, je leest het goed. We gebruiken niet enkel de linker stick om te sturen, maar dienen met de rechter stick constant drifts in te zetten, één van de core mechanics binnen de game. Enkel een bocht insturen met de linker stick werkt dan ook niet in deze game. Je dient altijd de bocht correct aan te snijden en met de rechter stick in te sturen om zo de banden te laten roken.

Niet enkel racen, maar ook flink potje knokken

Het Dual Stick-element is echter niet het enige dat Screamer uniek maakt binnen het genre. Zo zijn we constant aan het “active shiften” wanneer de toerenteller oploopt. Begint de Haptic van de DualSense intens te trillen en hoor je de motor door de DualSense-speaker gillen, dan is het tijd om met L1 omhoog te schakelen. Hierdoor verkrijg je een kleine boost, vul je de Sync-meter en vul je anderzijds de Entropy-meter.

Die Sync-meter gebruiken we voor het boosten, waarmee je met een beetje timing een perfecte boost kunt ontketenen voor een langere variant. Entropy gebruiken we echter voor strikes en shields. Screamer is namelijk ook nog eens een vehicular combat-game! Hang jij op de juiste afstand achter de tegenstander? Strike deze dan voor een kleurrijke explosie. Hierdoor behaal je niet enkel een voorsprong, maar krijg je ook additionele syncs voor weer extra boost.

Je hoeft echter niet continu aan te vallen, want wie wat bewaart, die heeft wat. Zo kunnen we met een volle Entropy-meter de overdrive activeren. In deze toestand krijg je een gigantische boost en ben je tijdelijk volledig shielded. Er is echter een groot risico, want verloopt je schild en raak je een muur, dan ontplof je zelf.

Genoeg variatie, maar altijd te veel opties

Iedere Screamer is anders. Leiders van de teams beschikken over een snellere wagen, maar zijn tegelijkertijd lastiger te besturen. De teamleden zelf zijn weer wat trager, maar zijn geschikter voor de combat in de game. Het verschil zien we niet alleen in de voertuigen, maar komen ook terug in specifieke skill sets. Zo verkrijgt de één Entropy door active shifts, kent de ander een onvoorspelbare doch sterkere boost en worden andere Screamers weer sterker wanneer je een succesvolle strike weet te maken.

Al deze elementen hangen uitstekend aan elkaar, maar kunnen op momenten nogal overweldigend zijn. Het is voortdurend zoeken naar balans, want met boosts van de Sync-meter verkrijg je weer Entropy, maar met een hit verkrijg je weer Sync. Tevens moeten we ook waakzaam zijn voor achterliggers, want ook die kunnen striken. Daarvoor hebben we dan weer de shield-optie, waarbij we een balkje Entropy inleveren om maar niet te ontploffen.

Het zijn dan ook flink wat knoppen die we moeten bedienen, want shields en strikes hangen op R1, terwijl we gas geven met R2, remmen met L2, shiften met L1 en sturen met beide sticks. Daarnaast is de gameplay razendsnel en vliegen de effecten je om de oren. Het is dan ook op momenten net iets té veel van het goede, waarbij de zintuigen af en toe ook wat rust verdienen.

Meer visual novel dan anime

In een eerdere Screamer Modi-reveal konden we al zien dat de game een flink aantal speelopties kent. Een arcadegame is doorgaans wat mij betreft een local multiplayer- of singleplayerervaring. En ja, die opties hebben we dan ook genoeg.

De meest prominente modus komt in de vorm van The Tournament, een semi-cinematische ervaring waarin we door meer dan 120 events lopen. Hierin leren we de Screamers kennen, ontdekken we de basic gameplaymechanics, maken we kennis met het Echo-systeem (waarmee Screamers elkaar dus kunnen aanvallen, maar ook continu respawnen) en spelen we één van de vier biomes vrij.

De cutscenes zijn prachtig vormgegeven en ook het voicewerk is van hoog niveau. Het is echter jammer dat het gros van de events aan elkaar hangt van vrij statische gesprekken, waarbij we vooral aan het lezen zijn (gezien iedereen een andere taal spreekt) en vervolgens afsluiten met een race of event. Het is niet slecht, maar wanneer we de trailers bekijken, verwachten we toch iets meer anime en iets minder visual novel.

Ontgrendelen op jouw eigen manier

In The Tournament maken we kennis met alle elementen, en dat doen we eigenlijk zeer gestaag. Zo ontdek je pas ergens in het laatste kwart de Overdrive-functionaliteit. Deze modus dient dan ook hoofdzakelijk als basis/tutorial. Heb je echter geen zin in dat verhaal, dan kun je gewoon van start met de andere modi. Dat doen we in eerste instantie met een zeer exclusief clubje Screamers op een select aantal maps. In de game is namelijk alles vergrendeld, inclusief maps, personages, onderdelen, artwork en ga zo maar door. Iedere race spelen we weer iets vrij, ongeacht de modus. Dat levert een fijn en vooral eerlijk progressiesysteem op, want het maakt niet uit hoe je de game speelt, op een gegeven moment beschik je over alles.

Zo zijn er tig auto onderdelen voor iedere Screamer beschikbaar. Hiermee veranderen we in Gage’s Garage de visuele look van menig bolide. Niet alleen wat betreft kleur, maar ook qua body kit. Zo kan je op een gegeven moment vrij unieke wagens in elkaar draaien met de bij elkaar gesprokkelde onderdelen.

Aan modi geen gebrek

Heb je dus geen zin in The Tournament, dan spring je toch gewoon in Overdrive Challenge, Time Attack, Score Challenge of Checkpoint? Ben je meer van de multiplayer? Ook dan heeft Screamer meer dan genoeg opties. Zo kunnen we met maximaal vier spelers in local splitscreen spelen of betreden we de online omgeving voor wat sweaty matches in Mixtape (een rotatie van diverse modi) of ranked Team Races.

Wat modi betreft is er dan ook absoluut geen tekort. Iedere modus, of zelfs variant zoals een Team Race, biedt een andere ervaring en doet niet onder voor de ander. Hierdoor kun je een flink aantal uur in de game steken, zonder ook maar een stap in de online multiplayer te zetten. Dat maakt Screamer een geschikte game voor zowel de competitieve online- als de meer casual offlinespeler.