Drie van die: Plus- en minpunten van Aces of Thunder

Aces of Thunder verschijnt op 3 februari voor PlayStation 5 en pc. De game wordt in vrijwel alle communicatie gepositioneerd als een VR-ervaring, maar is, en dat is belangrijk voor dit artikel, ook zonder VR-device speelbaar.

Laat ik daarom meteen helder zijn. Bram heeft mij erin geluisd met z’n “dit is een soort Ace Combat, speel het gewoon”. Deze game is overduidelijk gemaakt voor VR en net zo duidelijk niet gemaakt voor mij. Ik heb dan ook bewust besloten hier geen review van te schrijven. Ik beschik immers niet over een VR-headset, gezien ik bij het minste of geringste begin te braken, en kan Aces of Thunder dus onmogelijk beoordelen op wat het vermoedelijk daadwerkelijk wil zijn.

Wat overblijft, is de ervaring met een controller en een flinke monitor. En die ervaring kunnen we bestempelen als interessant. Op momenten uitermate bevredigend, maar doorgaans simpelweg frustrerend. Dus wat kan je allemaal verwachten? Dit zijn drie van die: plus- en minpunten van Aces of Thunder!

Pro: Aces of Thunder schreeuwt VR

Je voelt het direct bij het opstarten, Aces of Thunder is gebouwd met VR in het achterhoofd. De cockpits zien er strak uit, de vliegtuigen zijn gedetailleerd en de schaal van alles wat om je heen gebeurt, komt zelfs zonder VR behoorlijk goed over.

Het lijkt me waanzinnig om volledig om je heen te kunnen kijken met zo’n VR-bril op je neus. Daar weet de game namelijk echt in uit te blinken. Iedere hendel, iedere knop en ieder koord dienteen functie en het is aan jou om dat met eigen handen uit te vogelen.

Helaas slaat de ironie hier direct toe, want dit brengt ons meteen bij de meest prominente reden om Aces of Thunder te skippen.

Con: Praktisch onspeelbaar zonder VR

Aces of Thunder zonder een controller spelen voelt ronduit verkeerd. De besturing is onhandig, omslachtig en soms ronduit frustrerend. Acties die waarschijnlijk logisch aanvoelen in VR, worden hier vertaald naar knoppencombinaties die totaal niet lekker landen.

Het resultaat is een game die je constant het gevoel geeft dat je Aces of Thunder niet speelt zoals het bedoeld is. En dat is wat voor mij de ervaring direct de nek om wist te draaien. In deze game zijn precisie en controle namelijk cruciaal. De controller is dat allesbehalve, en dat is zonde, vooral als je de kleine lettertjes bij aanschaf niet hebt gelezen.

Pro: Indrukwekkende variatie aan vliegtuigen

Waar Aces of Thunder absoluut in uitblinkt, is de diversiteit aan vliegtuigen. Met ruim twintig nauwkeurig nagemaakte toestellen is de selectie niet alleen groot, maar voelen de vliegtuigen ook daadwerkelijk verschillend aan. Ze ogen anders, reageren anders en vragen elk om een eigen aanpak.

Dat maakt experimenteren leuk. Je merkt dat er aandacht is besteed aan hoe elk toestel zich hoort te gedragen. Dit zijn geen simpele reskins, al zijn skins wel te verzamelen, maar vliegtuigen die met liefde zijn vormgegeven. Je voelt de passie voor luchtvaart uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog.

Con: Totaal niet instapvriendelijk

Nieuwe spelers worden zonder pardon het diepe ingegooid. De menu’s (zonder VR) voelen levenloos, begeleiding ontbreekt vrijwel volledig en de uitleg over de besturing is, afgezien van een soort Vliegtuig 101-boekje, minimaal. Sowieso had ik geen idee wat mij te wachten stond toen ik de game voor het eerst opstartte, maar ook daar was de begroeting kil. Nu heb ik wat video's gekeken, en in VR lijkt het allemaal wat lekkerder te werken, maar een uitgebreide tutorial heb ik nergens kunnen vinden.

Ik snap dat de game draait om authenticiteit, maar dit gaat wel erg ver. Een degelijke tutorial had absoluut niet misstaan in een game met zoveel finesse.

Pro: Leren vliegen voelt goed

En toch gebeurde er tijdens mijn speelsessies iets interessants. Zelfs met een controller begon ik de besturing langzaamaan onder de knie te krijgen. Na talloze crashes, momenten waarop ik compleet de controle verloor en stukken waarbij ik echt wilde stoppen, begon er iets te klikken.

Ik werd even één met de machine. Niet lang, maar het gebeurde. Het leren beheersen van de vliegtuigen kan namelijk een verrassend bevredigend gevoel geven. Je voelt jezelf beter worden, ontdekt wat werkt en vooral wat absoluut niet werkt. Dat gevoel van progressie zag ik niet per se terug in statistieken (dogfights met een controller zijn simpelweg niet te doen), maar ik voelde het wel in de manier waarop ik het vliegtuig behandelde. En dat is wellicht het grootste compliment dat ik Aces of Thunder kan geven.

Con: Voor een dogfighting oorlogsgame is Aces of Thunder soms bijzonder saai

Voor ieder positief punt is er helaas ook een negatief punt. Zo is Aces of Thunder op momenten simpelweg ontiegelijk saai. Ik heb matches gehad waarin ik letterlijk minutenlang alleen maar rondvloog. Niet met een doel, maar omdat het simpelweg enorm lang duurt om van de startbaan naar de actie te komen, zeker als je niet om je heen kunt kijken. In de verte zie je een paar vliegtuigen elkaar in de haren vliegen, maar wil je je daarbij inmengen, dan dien je eerst de lange tocht te overleven.

Ik begrijp dat het erbij hoort, maar als ik relaxed wilde zweven, had ik net zo goed Microsoft Flight Simulator kunnen opstarten. Het beste gevoel dat ik eraan kan geven is dat van in de bus zitten. Je zit erin omdat het moet, kijkt naar buiten omdat het kan, maar eigenlijk wil je liever iets anders doen.

Een groot deel daarvan zal ongetwijfeld te wijten zijn aan het ontbreken van een VR-bril. Ik denk oprecht dat de ervaring compleet anders is als je daadwerkelijk in het vliegtuig zit. Maar die actievolle trailers hadden dat misschien iets eerlijker mogen weergeven.

Conclusie van een controllerspeler

Aces of Thunder voelt als een game die je pas echt kunt waarderen met een VR-headset op je hoofd. Zonder VR blijft er een titel over met interessante ideeën, maar die zichzelf constant in de weg zit door onhandige besturing, een gebrek aan uitleg en een soms tergend traag tempo.

En nogmaals: deze game ga ik geen cijfer geven. Ik heb de game niet kunnen spelen zoals het bedoeld is en ik kan de game dan ook niet voorzien van een cijfer. Dit zijn simpelweg mijn ervaringen zonder VR. Heb jij wel een VR-headset en ben je niet vies van een flinke dosis vliegen? Dan kan dit zomaar een verborgen parel zijn.

Heb je echter geen VR-device, dan kun je deze game gerust laten liggen. Daar is hij simpelweg niet voor ontworpen. En dan nog even om te concluderen, Bram. Ja, de titel begint met het woord Ace, maar lijkt in geen enkel opzicht op Ace Combat. Maar dat wist je waarschijnlijk al voordat je de code mijn inbox in schoof.