Marathon, we waren er allemaal even zwanger van. Na een uitermate rommelige ontwikkelingsperiode, waarin de game op de schop moest vanwege negatieve kritiek, is de game dan toch echt beschikbaar. En ja, kritiek is er op de game zeker, maar we moeten ook eerlijk zijn en enigszins toegeven dat Bungie een aardige redemption heeft weten neer te zetten. Op het moment van schrijven is de game nog incompleet, vandaar dat deze review als review in progress wordt gepubliceerd. Dat cijfer komt nog wel, natuurlijk in een update van deze Marathon-review. Toch moet ik er iets over schrijven, want na tientallen uren op Tau Ceti IV is er een redelijk duidelijk beeld te schetsen.
Hate it or love it
Bungie is een uitstekende ontwikkelaar, daar kunnen we simpelweg niet omheen. Alhoewel de games/uitbreidingen niet altijd even lekker worden ontvangen, staat de core gameplay als een huis. Zo ook in Marathon, een PvPvE-extraction shooter. Het releasewindow is echter ietwat ongelukkig, want eind vorig jaar verscheen eveneens Arc Raiders, een onverwachte hit en flinke competitie voor Marathon.
Toch kunnen de games prima naast elkaar bestaan. Marathon sijpelt namelijk van de Bungie-trademarks. In deze game begeven we ons (een soort van) op Tau Ceti IV, een vervallen kolonie in een compleet ander sterrenstelsel. We spelen als een Runner, een mens dat diens fysieke lichaam heeft opgegeven en die geüpload kan worden naar shells. Die Runners fungeren als een soort guns for hire en worden ingezet door een aantal megacorporaties om zo kostbare relikwieën, materialen en goederen van de planeet terug te eigenen.
Aanval of verdediging?
Het doel van de game is eenvoudig van opzet. Kies je shell, vorm een squad van drie spelers, struin de map af, verzamel objecten en get the hell out of there. Maar waar de opzet zo simpel is, is de gameplay dat niet. De drie locaties, bestaande uit Perimeter, Dire Marsh en Outpost, barsten namelijk van de UESC, een militaire groepering gone rogue.
Dat niet alleen, er zijn namelijk zat andere real-life Runners die achter dezelfde loot aanzitten. En dus begint een soort tactisch steekspel, waarbij voorzichtigheid en tactiek de boventoon voeren, maar waarbij agressiviteit kan lonen. Weet jij namelijk andere Runners te verrassen, dan ga je er vandoor met de loot.
Marathon kan op momenten dan ook heerlijk aanvoelen, met zijn bedompte sfeer en sound design. Je waant je op een andere planeet en de gameplay voelt iets meer hardcore dan de gemiddelde extraction shooter. Zo is de TTK bijvoorbeeld redelijk kort, waardoor je tegenstanders kunt verrassen, maar zelf eveneens net zo snel het loodje kunt leggen. Bungie weet wat het doet, maar of het allemaal samenkomt, dat weet ik nog niet zo. Ja, het klikt wanneer het klikt, maar op het moment van schrijven klikt het vaker niet dan wel.
Bungie blinkt uit in de kern
Denken we aan Bungie, dan denken we direct aan gunplay. De ontwikkelaar weet simpelweg hoe een geweer hoort te voelen. Zo ook in Marathon, want de gunplay in Marathon voelt uitermate lekker in de vingers.
Er zijn zat wapens om te ontdekken, variërend van hand cannons tot volautomatische machinegeweren. En toegegeven, ieder wapen voelt lekker aan. Dat moment dat je een schot lost, biedt een bepaalde bevrediging waar veel andere games niet aan kunnen tippen.
Storytelling op een eigen wijze
Ook qua opzet zien we de Bungie-ideologie shinen. De wereld en het achterliggende verhaal zijn interessant, maar (ook volledig op z’n Bungie’s) bijzonder lastig te volgen. Middels contracten dienen we bepaalde missies uit te voeren binnen de gameplayloop van de maps. Het start met simpele opdrachtjes, maar iedere factie vereist een andere approach. Zo focust de een zich op PvP, terwijl de ander juist stealth beloont. Het is op zich niet erg, maar mijn progressie met Traxus gaat bijvoorbeeld bijzonder traag, mede omdat je niet meerdere significante contracts tegelijkertijd kunt activeren.
Ook bekruipt mij een beetje het gevoel dat dit in de kern een pc-first game is geweest. Inventory management voelt met een controller bijzonder omslachtig. Dat niet alleen, ook het navigeren door de menu’s met een vizier is bijzonder muisgeoriënteerd. Dat is jammer, want voor een PlayStation Studios-game had ik meer liefde voor de controller verwacht.
Meer kleur in de fonts dan in de wereld
Bij het opstarten van Marathon voelde ik het direct: ik word oud. De game is bijzonder druk, met zijn eclectische fonts, knipperende schermen en niet-begrijpbare gewauwel. Het staat in schril contrast met de wereld zelf, die juist rustig kan aanvoelen.
Dat rustige is niet per se een compliment. Perimeter en Dire Marsh zijn op veel momenten saai. De wereld leeft simpelweg niet en menigmaal ben je meer door niemandsland aan het rennen dan dat je daadwerkelijk iets beleeft. En stuit je dan eens op een locatie, dan is de kans groot dat de bullet sponges van de UESC rondwaren. Nooit voel je daadwerkelijk de noodzaak om het gevecht aan te gaan, mede omdat deze eenvoudig te vermijden zijn door de weidse opzet van de locaties.
In de Marathon Server Slam konden we echter niet van start op locatie Outpost. Zonde, want dit is by far de beste locatie van de drie. Outpost draait veel meer om close combat. De locatie voelt benauwd aan dankzij de aan elkaar gelinkte gebouwtjes en wanneer de Heat Cascade naar beneden druppelt, ben je genoodzaakt om een gebouw in te duiken. Hierdoor ontstaan de confrontaties op natuurlijke wijze, wat de game heel veel goeds doet.
Meer shells nodig
Ik vergeet het af en toe, maar Marathon is geen free-to-play-game. De game kent een adviesprijs van €39,99, maar hanteert tegelijkertijd microtransacties, een battle pass en premium in-game currency. Belachelijk, want naast het feit dat de “premium” content niet de moeite waard is, ontbreekt er simpelweg ook gewoon content die je zou verwachten van een betaalde game.
Zo kent Marathon op release zeven shells. Ieder is logischerwijs voorzien van een eigen speelstijl, maar slechts zes zijn er in teamverband te gebruiken. En ja, deze doen wat ze moeten doen en bevatten voldoende variatie om een eigen speelstijl, maar waarom zijn het er zo weinig en waarom hebben ze allemaal premium skins waarvoor je moet betalen?
Meer locaties nodig
Ook het aantal locaties is teleurstellend. Perimeter en Dire Marsh lijken erg veel op elkaar en daardoor keer ik al snel terug naar Outpost voor mijn portie spanning. Want ja, Marathon kent mooie momenten. Wanneer een squad klikt, dan klikt het. Het probleem is echter dat random squads doorgaans niet klikken. Ieder gaat zijn eigen weg en daardoor voelt de game doorgaans frustrerend aan. Wil je Marathon dus spelen, speel dan met twee vrienden of vriendinnen.
Afijn, ik begrijp dat Marathon geen full-priced game is, maar is het dan echt nodig om overpriced “premium” rotzooi door de strot te duwen? Een skin is namelijk allesbehalve goedkoop. Zo kost een skin je al snel meer dan een tientje, wat absoluut te belachelijk voor woorden is.
Voorlopig oordeel van Rudy Wijnberg
Alhoewel dit nog een review in progress is, weet ik al aardig goed waar Marathon qua cijfer op gaat eindigen. Het is momenteel nog wachten op de endgame-content in de vorm van locatie Cryo Archives, maar als deze in lijn is met de rest van de game, komen we denk ik niet hoger dan 3,5 sterren uit. Niet omdat de gameplay per se slecht is, maar omdat de game op momenten gewoon bloedirritant kan zijn.
Dit komt hoofdzakelijk voort uit de monetisationstrategie die de boventoon voert, de pc-firstbenadering en het gebrek aan meer kwalitatieve content. Zo vind ik het aantal shells karig, zijn er op dit moment slechts drie speelbare locaties en zijn twee van die drie locaties niet eens zo bijster interessant.
Dat gezegd hebbende, wanneer de gameplay samenkomt, dan klikt het wel. Je moet deze game met minstens één iemand spelen die je persoonlijk kent, of met wie je in ieder geval kunt communiceren. Met randoms spelen mondt vaker uit in frustratie dan in plezier. Mede omdat de twee randoms doorgaans egotrippende Assassins zijn, waardoor een squad sowieso een solide basis mist.
De wapens zijn echter on point. Bungie is heer en meester wanneer het aankomt op bevredigende gunplay. Ieder wapen voelt anders en geeft een waanzinnige kick bij het afvuren van een kogel. Hierdoor gaat dat deel van Marathon niet zo snel vervelen. Ook het verhaal dat op de achtergrond uit de doeken wordt gedaan, is bij vlagen interessant, maar de manier waarop je dat vrijspeelt is dan weer minder aantrekkelijk.
Marathon heeft nog flink wat werk te verzetten wil het kunnen opboksen tegen het succes van Arc Raiders. De potentie is er in ieder geval, maar de komende weken moeten uitwijzen of Bungie voldoende punten adresseert om Marathon de tijd te schenken die het nodig heeft.
Wanneer we alle content hebben kunnen spelen, werken we deze Marathon-review bij qua inhoud en natuurlijk eindoordeel, inclusief cijfer.
