Bluey's Quest for the Gold Pen review - Bluey Magic

Als er een programma is dat ik in de afgelopen jaren veel heb moeten kijken, dan is het wel Bluey. Geen straf, want zelfs voor de volwassenen die gedwongen mee moeten kijken, is de serie bijzonder vermakelijk. Bij het passeren van Bluey’s Quest for the Gold Pen kon ik het dan ook niet laten om mijzelf naar voren te dringen voor de review.

Huize Wijnberg transformeerde dan ook voor een paar dagen in huize Heeler. Mijn zoontje schoof ik naar voren als junior reviewer om zo deze Bluey’s Quest for the Gold Pen in elkaar te knutselen. Maar weten Bluey, Bingo, Chilli en Buster in Bluey's Quest for the Gold pen meer te vermaken dan voorganger Bluey: The Videogame?

Op papier een epische quest

Bluey’s Quest for the Gold Pen heeft alles in huis om een groot succes te worden. Bluey-bedenker Joe Brumm heeft het verhaal in elkaar gezet, de game kent prachtige geanimeerde cutscenes en ieder personage is voorzien van de bekende stem. Tenminste, in de cutscenes, want gedurende de gameplay moeten we vooral lezen wat er gaande is. Niet erg, maar verwacht dus geen stemacteerwerk gedurende de complete game.

In dit avontuur bevinden we ons continu aan de eettafel van huize Heeler. Vader Buster (Bandit) heeft tijdens het tekenen met de familie de gouden pen weten te bemachtigen en weigert deze af te staan. En dus gaan Bluey en Bingo, die in deze game de rol van een gans genaamd Bingoose vervult, op avontuur. Dat doen we in de tekeningen zelf. Moeder Chilli tekent namelijk iedere keer een level waarin we op jacht gaan naar ‘Goose Food’. Dit om Bingoose te voeren zodat ze een ei gevuld met een gewenst object kan leggen. Hiermee kunnen we vervolgens de bewaker van het portaal naar het volgende level tevreden stellen.

Op zoek naar het gouden ei

De tekenstijl is simplistisch van opzet, maar werkt eigenlijk uiterst charmant. Daarbij is de game dankzij zijn 2.5D-beeld bijzonder toegankelijk. Zo hoeven we, en in dit geval dus mijn zoon, nooit de rechterstick voor het verstellen van de camera aan te raken. Naast Goose Food zijn de levels voorzien van de nodige collectibles zoals kralen, tuinkabouters, beestjes en meer.

Ieder level biedt doorgaans een ander spelelement. Zo kun je de magische toverstaf gebruiken om je ergens naartoe te trekken, of om voorwerpen juist te verslepen. In andere levels kun je juist fietsen, gebruikmaken van een jetpack, schaatsen en meer. Het werkt net genoeg om voldoende variatie te bieden gedurende het drie uur durende verhaal. In die drie uur tijd zie je ieder level passeren, is de “aflevering” tot een conclusie gekomen en zien we de credits rollen. Dat wil echter niet zeggen dat een kind dat in dezelfde tijd doet. Een level voltooien betekent namelijk niet dat we alles hebben verzameld, zeker niet op het tempo van een kind van vier.

Karakteristieke charme, maar onlogische keuzes

Mijn zoon en ik hebben ons kostelijk weten te vermaken met Bluey’s Quest for the Gold Pen. De cutscenes zijn zoals gebruikelijk bijzonder leuk om te zien, het verhaal kent een logisch plot en de variatie komt in de vorm van omgevingen en bepaalde skills.

Dat gezegd hebbende, Bluey’s Quest for the Gold Pen kent ook wat onlogische keuzes. Zo kent de game geen Nederlandse instellingen, niet qua audio, maar ook niet qua tekst. Ja, er zitten meerdere talen in, maar een Nederlands kind spreekt en leest doorgaans geen Engels. Dat betekent dat je als ouder dient te vertalen. Op zich best leuk, zeker wanneer je gekke stemmetjes opzet, maar de kleine begrijpt er geen zak van wanneer ik even niet kan meekijken.

Waar is de co-op in dit duo-avontuur?

Ook is het een gemiste kans dat de game geen co-op-gameplay ondersteunt. In vrijwel alle negen werelden ben je met zowel Bluey als Bingoose. Toch is het enkel Bluey die bestuurd wordt. Dit soort games lenen zich perfect voor co-op, maar nu zweeft Bingoose doorgaans enkel aan je zijde als een soort companion zonder daadwerkelijke functie.

Het artwork in de game is echter om van te smullen. De tekeningen van Chilli zijn sfeervol, de personages zijn kneuterig doch charmant en de hele esthetiek doet denken aan een Yoshi and the Mysterious Book-lite. Vooral wanneer het aankomt op de characterdesigns, waarin ieder personage net niet helemaal is ingekleurd, of juist net buiten de lijntjes is getekend.