NBA 2K27 review - Jaarlijkse kwaaltjes belemmeren potentieel

Mijn jaarlijkse rondje met NBA 2K staat weer in de boeken. De beste en vrijwel enige basketbalgame verschijnt dit jaar in de vorm van NBA 2K27. De titel borduurt wederom voort op het werk van zijn voorgangers, maar weet op een aantal fronten flink te verbeteren. Dat is fijn, maar tegelijkertijd blijft de kritiek die ik, en vele anderen met mij, al jarenlang uiten overeind. Die kritiek weerhoudt NBA 2K van het scoren van achten, negens of zelfs tienen. Het is tijd voor verandering, iets wat we in dit deel helaas niet krijgen.

Kleine veranderingen kennen grote gevolgen

NBA 2K27 borduurt, zoals zojuist gezegd, voort op de fundering die de eerdere games hebben gelegd. Over de gameplay hoeven we het dan ook eigenlijk nauwelijks te hebben. Dit is namelijk simpelweg de beste basketbalgame op de markt. De besturing is strak, het strategische element gaat diep en de basketballiefhebber haalt dan ook absoluut zijn basketbalfix uit deze game.

Op het gebied van gameplay is er dan ook eigenlijk weinig getweakt in deze jaarlijkse variant. Het dribbelen, de tactiek en de animaties zijn simpelweg allemaal van hoog niveau. Keer je echter geregeld terug naar de game, dan zal het opvallen dat de shotrelease een kleine aanpassing heeft gekregen. Zo dien je nu altijd een uitstekende release te hebben. Schiet je ‘slightly early’ of ‘slightly late’, dan mis je het schot gegarandeerd. Complete onzin, want een friendly bounce is een welbekend concept binnen basketbal.

The City wordt groter en groter

De nieuwe shotrelease is echter een relatief kleine verandering, want naar mijn idee is de kans om een ‘excellent release’ te krijgen wel vergevingsgezinder geworden. De grotere veranderingen zijn dan ook terug te vinden in de diverse gameplaymodi, waarbij jouw eigen speler een steeds grotere rol krijgt in het ecosysteem dat 2K en Visual Concepts aan het opbouwen zijn.

Zo keert ‘The City’ wederom terug, en hoewel ik in de kop zeg dat deze groter en groter wordt, is het eigenlijk exact dezelfde omgeving als die van vorig jaar. Toch wordt het aandeel van The City daadwerkelijk groter, want steeds meer gameplayelementen verplaatsen zich naar deze hub.

Je avontuur in The City gaat natuurlijk van start in de carrièremodus, waarbij we wederom in de sneakers van MP stappen. In het nieuwe verhaal, ‘Fire & Concrete’, is MP een aanstormend talent dat bijna om het leven komt bij een ongeluk. Logischerwijs gebeurt dat niet en starten we weer onderaan de ladder in de G League. Deze broedplaats voor drama biedt het meest uitgebreide verhaal van de afgelopen jaren, mede doordat de verhaallijn niet direct stopt zodra je de NBA bereikt.

Teamwork makes the dream work

De weg naar de top is echter niet enkel voor MP weggelegd. Gaandeweg het verhaal stuit je namelijk op teamgenoot Trace Miller, je toekomstige partner in crime. De introductie van Trace resulteert direct in de optie om de storyline in co-op te spelen, maar eigenlijk gebeurt dat in dit geval veel te laat. Trace duikt namelijk pas na talloze uren op en de co-opfunctionaliteit voelt op dat moment helaas als mosterd na de maaltijd.

Afijn, met de komst van Trace krijgen we ook toegang tot ‘Running Mates’, een nieuwe feature waarmee we de ontwikkeling van Trace kunnen vormgeven. Het is alleen jammer dat 2K die aandacht voor Trace niet overal doortrekt. Zo is iedere speler voorzien van een foto, maar zijn Trace en MP afgebeeld met een avatar. Voor MP is dat te begrijpen, maar waarom zien we niet gewoon een foto van Jabari Hawkins, de acteur die Trace Miller tot leven brengt?

Kun je ook winnen van iconen?

Het is echter niet enkel de G League-carrière van MP die je meekrijgt. Zoals gewoonlijk kunnen we namelijk diverse online courts betreden om zo te groeien in The City’s rankingsysteem. Dit keer krijgen we echter ook de mogelijkheid om MP in MyCareer Eras te droppen. Hierdoor ben je in staat om jouw eigen speler in een vijftal iconische tijdperken te plaatsen. Zo kunnen we zij aan zij met Larry Bird staan, Michael Jordan zijn titels ontnemen en een einde brengen aan King James’ heerschappij over het moderne basketbal. Dit is eerlijk gezegd de meest vermakelijke modus wat mij betreft, mede doordat deze modus je even uit de gebruikelijke sleur van The City trekt.

Nu klinkt dat natuurlijk allemaal tof, en dat is het in essentie ook. Het venijn zit hem echter in de eeuwige grind voor VC, de virtuele in-game currency en de levensader van de NBA 2K-franchise. Zoals gewoonlijk dienen we namelijk virtuele muntjes bij elkaar te schrapen door te basketballen. Wie zeventig euro voor de game neerlegt, begint voor de zoveelste keer met een overallrating van 60 en moet zich vervolgens naar 99 grinden. Zoals gewoonlijk neem je geen progressie uit voorgaande games mee, en ook aangeschafte kledingstukken en transportmiddelen verdwijnen. Dat begint mij onderhand echt te irriteren. Dat je weer op 60 begint, kan ik nog begrijpen, maar dat ik telkens nieuwe kledingstukken moet kopen om mijn avatar te voorzien van iets anders dan dat verschrikkelijke poepbruine shirt, is te absurd voor woorden.

Bouw een basketbalgod in MyNBA

Mocht je The City maar stom vinden, dan heeft NBA 2K27 gelukkig nog wat andere modi om je mee te vermaken. Logischerwijs kunnen we weer in de MyTeam-modus duiken, waarin we virtuele kaarten verzamelen, dit keer met een breder aanbod aan WNBA-speelsters.

Ook kunnen we weer van start in MyNBA, de modus waarin we ons een franchise toe-eigenen en deze uitbouwen tot een dynastie. Dit keer bevat de modus meer RPG-elementen dan voorheen, waarbij we toegang krijgen tot een soort vertrouwenssysteem. Neem je de verkeerde beslissingen, dan zakt het vertrouwen van de spelers in jou als manager. Is er te weinig vertrouwen, dan luisteren de spelers minder goed, zakt het moraal van het team en maak je minder kans op de transfermarkt.

Tevens is MyNBA voorzien van MyNBA Legacy, een ervaring waarin we een speler kunnen laten uitgroeien tot een absolute legende. In deze vernieuwde vorm van Create a Legend, want dat is het in wezen, zijn we niet gebonden aan VC en alle onzinnige restricties die je in MyPlayer juist wel ziet. Wil jij Kevin Durant omtoveren tot een levende legende die niet geblesseerd kan raken, dan krijg je in MyNBA Legacy precies die mogelijkheid. Mocht je de modus nog niet hebben ontdekt, of nooit in MyNBA kijken, dan is deze optie absoluut de moeite waard.

Minimale liefde voor de WNBA

Als laatste is er nog de WNBA, met als boegbeeld The W. De vrouwencompetitie krijgt een steeds grotere rol binnen NBA 2K en boekt langzaam vooruitgang, maar voelt in NBA 2K27 nog altijd halfbakken. Zo kun je een speelster aanmaken voor The City, maar is deze niet te gebruiken in de Fire & Concrete-verhaallijn, waardoor je alsnog een man moet aanmaken om die modus mee te spelen. Ook The W is onderbelicht. Zo beschikt The W niet over alle aankleding die de reguliere NBA-modus wel kent, zoals een halftime-show. Nu besteed ik zelf bijzonder weinig aandacht aan de WNBA, maar mocht je de game aanschaffen voor The W of WNBA, dan moet je weten dat deze tak nog lang niet zijn volledige potentieel heeft bereikt.