Control Resonant review - Van het ene uiterste in het andere vallen

Waar denk jij aan als Remedy Entertainment wordt genoemd? Er zijn meerdere antwoorden mogelijk. De Finse gamemaker is namelijk altijd bezig geweest zichzelf opnieuw uit te vinden en de game-industrie te verrassen met unieke ideeën. Wellicht zie je het gezicht van Sam Lake voor je, terwijl hij een liter koffie naar binnen werkt en in slow-motion zijn geweren doet spreken. Misschien borrelt het multimedia project Quantum Break in je op, waarbij je zowel de game als de tv-serie tegelijkertijd probeert te verwerken. Of is het toch de narratieve fratsen van Alan Wake 2 en diens musical die voor altijd in je grijze massa blijven nagalmen? Kortom: Remedy Entertainment heeft ons fantastische projecten geboden die vooral wisten te stralen dankzij de eigenaardigheden die het erin wist te verwerken. Met Control Resonant gaat de ontwikkelaar eigenlijk een bekend genre in zonder daar zelf veel ervaring mee te hebben. Het resultaat is een mix van Remedy's beste kwaliteiten, maar ook misstappen die compleet onnodig aanvoelen.

No/Chains/Forever

In Control Resonant speel je als Dylan Faden, de broer van Jesse uit de eerste Control-game. Ditmaal zijn de rollen omgedraaid; waar de eerste Control-game in het teken stond van de kersverse Director en diens missie om haar jongere broertje te redden, is het ditmaal Dylan die zijn zus uit de brand probeert te helpen. Klinkt simpel, maar dat is het allesbehalve. Onze protagonist is natuurlijk eentje met de nodige historie. Zijn paranormale krachten in combinatie met zijn affiniteit met de Hiss, de dodelijke groepering aan spookachtige monsters, geven hem nou niet per se het voordeel van de twijfel. Echter, de Federal Bureau of Control (FBC) kan er al snel niet omheen en brengt Dylan naar het slagveld. Wat volgt is een verhaal over verlies, autonomie, REDACTED en acceptatie.

Ja, wat kan ik eens vertellen over het narratief van Control Resonant? Het is een verhaal met twee gezichten. Ik begin positief: het is totaal kundig in elkaar gezet. De dialogen zijn sterk geschreven, voelen zowel natuurlijk als typisch 'Twin Peaks' ongemakkelijk en de voice-cast is over het algemeen overtuigend met het overbrengen van de passende emoties. Dylan is een prima, maar weliswaar eendimensionale, protagonist en zijn motivaties zijn makkelijk om jezelf achter te plaatsen. Zijn zoektocht naar Jesse, het grootschalige conflict in de stad, maar ook de intiemere momenten met leden van de FBC geven Control Resonant meerdere lagen als het gaat om storytelling. Het ene verhaal is net even wat aangrijpender dan de ander, maar het weet over het algemeen de speler geïnteresseerd te houden.

Maar niet alles in het narratieve design van Control Resonant weet te overtuigen. Om te beginnen krijgen spelers de optie om deel te nemen aan de gesprekken middels dialoogkeuzes. In andere woorden: zeg hetzelfde, maar dan op twee of drie verschillende manieren. Je oefent geen invloed uit op de personages of het plot, dus op een paar humoristische momenten na, voelt dit volledig onnodig. Verder heeft Remedy Entertainment moeite de focus te behouden. Als je simpelweg Control Resonant wilt spelen om het algemene verhaal mee te krijgen, dan wordt dat je niet makkelijk gemaakt. Het narratief is behoorlijk versplinterd, waarbij de Finse gamemaker je soms actief tegenhoudt om verder te kunnen met de main quest. Hoe dat komt? Nou, grappig dat je het vraagt.

Not/While/Story Area

Control Resonant maakt gebruik van zogeheten 'open-ended levels'. Dus geen 'open-wereld', maar net een tandje minder gaan en staan waar je wilt. En zeg nou zelf: wat is de laatste keer dat we in een game New York mochten verkennen? Op Marvel's Spider-Man, Miles Morales, The Division, The Darkness, REDACTED, Max Payne, Crysis 2 en Prototype na dan. Flauw, maar vergis je niet. Remedy Entertainment zet zowel een authentieke als een bijzondere variant van Manhattan neer. Een versie die de sfeer van The Big Apple ademt, terwijl het de paranormale fratsen die zich naar binnen hebben gewurmd, van zich af probeert te schudden.

Remedy Entertainment staat natuurlijk bekend om diens lineaire actiegames, waarin de cinematische set-pieces zo sterk in elkaar steken, dat je soms vergeet dat je een game aan het spelen bent. Toen ik hoorde dat ze met een actie-RPG aan de slag gingen, waarbij open-ended levels een gros van de ervaring vormde, gingen er bij mij al een paar alarmbellen af. En ja, helaas zijn mijn zorgen wel terecht gebleken, want Control Resonant heeft problemen met het leveldesign. Om te beginnen is het verhaal een stuk minder strak dan je van Remedy Entertainment gewend bent. De speler komt overal en nergens, dus je kan het argument maken dat het op een natuurlijke wijze de flow verstoort; alsof het de eigen keuze van de speler is. Nou was dat inderdaad prima geweest, maar als je puur en alleen op het verhaal wilt focussen dan fluit Remedy Entertainment je terug.

De levels worden namelijk onderverdeeld in secties. Elk gebied heeft een level. Je brengt deze omgevingen naar een hoger niveau door busy work te verrichten en sidequests te voltooien. Doe je dat, dan krijg je toegang tot fijne extra's, zoals extra resources voor upgrades, een punt voor je skill tree, et cetera. Helemaal prima als het optioneel is, maar dat is het niet. Vijanden in cruciale gebieden rondom het verhaal vormen een harde barrière als je niet genoeg tijd spendeert buiten het algemene plot. Dan verandert dat cijfertje boven hun silhouetten in een doodshoofd en kan je het wel schudden met je huidige build. Dus ga maar weer weg en kom terug als je kistjes hebt geopend, torens voor de map hebt geactiveerd en FBC-personeel hebt ondersteund in REDACTED en dat soort ongein.

Het zijn dit soort keuzes die frustrerend zijn, want naast het feit dat het je flow belemmert, hebben we het als industrie zijnde hier al een hele lange tijd over. Als Ubisoft dit geintje tien jaar geleden had geflikt, stonden spelers al buiten om hen te lynchen. Dus nee, ik kan niet dit door de vingers zien, ook al is het Remedy's eerste uitje in dit soort terrein. Het helpt verder ook niet mee dat ondanks de naam 'open-ended' je dikwijls tegen barrières aanloopt. De FBC heeft natuurlijk de gehele provincie in lockdown gezet, dus eenvoudig je weg vinden resulteert meermaals in doodlopende paden, omdat er duizend kilo aan beton voor je neus staat. Met de platforming-opties die je hebt, kom je een eindje en zoals iemand laatst hier in de comments al zei: het doet denken aan Prototype, maar het is bij lange na niet Spider-Man. Je bent niet zo vrij als een vogel en de soms vreemde knopcombinaties weten niet altijd te overtuigen, terwijl je een poging doet jezelf te navigeren door Manhattan.

Remedy/Verliest/Control(le)

Als er één kritiekpunt is die de meeste Remedy-games hebben moeten dulden, is het wel het gebrek aan aangrijpende gameplay. Alan Wake speelde het op safe, bij Quantum Break was er geen held en ook de eerste Control-game was volgens veel spelers een tikje te repetitief. De Finse ontwikkelaar lijkt geluisterd te hebben naar deze feedback, want anders kom je niet met een actie-RPG op de proppen. Nu kunnen we met gemak deze terugkoppelingen afstrepen. Toch? ...Toch? Oké, dit is awkward. Er is ook niet een hele makkelijk manier om dit te zeggen, dus ik trek de pleister maar in één keer eraf: de combat in Control Resonant is simpelweg (in de beginfase) niet zo goed.

Dit heeft meerdere redenen. Control Resonant heeft de ambitie om snelle, hectische combat voor te schotelen. Denk aan games zoals Devil May Cry, Bayonetta en Batman: Arkham. Je bent mobiel, je aanvallen komen er vlotjes uit en je kan dankzij responsieve controls snel schakelen. Waar gaat het mis? De combat mist impact. Je wordt al snel in kamers gezet waarin je overspoeld wordt met vijanden en het voelt daarbij niet of je echt rake klappen uitdeelt. Een noodzakelijk kwaad wegens het actie-RPG-DNA? Deels, maar ook in andere games binnen het genre voelt het simpelweg beter wanneer je wapens contact maken. De leesbaarheid van de hectiek is een ander groot frustratiepunt. Niet alle aanvallen kun je even goed zien aankomen; soms omdat de animatie zelf niet duidelijk is, soms omdat ze pal naast elkaar staan, maar vaak omdat er wederom een sucker punch op je wordt afgevuurd vanuit je dooie hoek.

Het ligt verder niet aan de collectie aan tegenstanders en eindbazen. Je treft uiteindelijk REDACTED facties aan monsters; van gemuteerde Hiss-monsters tot opgezwollen Mold-wezens. Wat daarentegen wel een probleem is, is dat je strategie om ze neer te halen niet tot nauwelijks verandert. Tuurlijk kan je bepaalde vaardigheden (waarover straks meer) inzetten om hun zwakke punten uit te buiten, maar uiteindelijk kan je gewoon je aanval-knoppen kapot spammen en er wijzigt bijzonder weinig.

Oefening/Baart/Kunst

Ik speel open kaart hier. De eerst vijf á tien uur die ik heb gespendeerd in Control Resonant waren onbehaaglijk. Met tegenzin startte ik de nieuwe sessies op wegens de naderende deadline en ik sprak met mijn collega's: "word ik nou gek?" Moet ik straks Remedy Entertainment een onvoldoende gaan geven? Dat is een gedachte die lang bij mij bleef plakken, maar nooit juist en eerlijk voelde. Ik zag namelijk het harde werk op mijn beeldscherm. Ik zag de ambitie en ik zag de genomen risico's. De ontwikkelaar gaat een paar keer de mist in; daarover is geen enkele twijfel mogelijk. Maar er moet meer achterschuilen dan dat, toch? Dus ik ging mee in de gedachtengang van de Finnen; eventjes spelen volgens hun regels.

Vooropgesteld: ik vind het nogal een dingetje dat dit op de speler geforceerd wordt, maar ik ben aan het grinden geslagen. Upgrade-materialen werden grootschalig naar binnen gehaald, NPC's werden geholpen met REDACTED en specifieke doelwitten schakelde ik eerst uit voordat ik verder ging met het plot. Hoe krachtiger Dylan werd met nieuwe vaardigheden en opties om de speelstijl eigen te maken, des te makkelijker ik door de game ging. Toen realiseerde ik mij het volgende: Control Resonant werkt zoveel beter als een machtsfantasie dan als een 'numbers-go-up' actie-RPG.

Dit kan je bereiken op meerdere manieren. Om te beginnen zit de mid- en end-game vol met mogelijkheden. Zeker wanneer je besluit extra resources te verzamelen, kun je deze investeren in een build die geheel bij jou past. Persoonlijk sleutelde ik voornamelijk aan een versie van Dylan die gebruikmaakte van Dominance; een soort powermodus waarin je meer melee-schade veroorzaakt voor een korte tijd. Om Dominance te activeren, moet je de Falter-meter van een vijand vullen, zodat ze rijp zijn voor een Execution. Dus ook de investeringen die ik maakte in mijn Combat Abilities, Talents en wapentuigen droegen bij aan het vullen van de Falter-meter, zodat ik onder het genot van The Board's bass-gevulde keelzang met executies kon strooien als een moderne Johann Reichhart.

En dat is lang niet alles. Verder experimenteerde ik met de combinatie Infected en Burn, gebruikte ik de zwaartekracht tegen vijanden en zorgde ik ervoor dat ik genoeg health had in momenten van spanning. Wie bereid is om tijd te investeren, gaat Control Resonant overwinnen, al komt het met vlagen erg onnatuurlijk over. Geen zin om tientallen uren te steken in de grindfest? Geen nood: de Assist Mode helpt je verder. Dit hoeft niet per se te dienen als een zogeheten 'Easy Mode'. Het biedt veel meer dan dat. Remedy Entertainment geeft spelers namelijk de opties om de ervaring helemaal aan te passen naar hun eigen wil. Kijk, ik denk dat jezelf onsterfelijk maken en alles afslachten met één druk op de knop de game dusdanig om zeep helpt, maar een klein beetje tweaken moet kunnen. Zeker wanneer Remedy zelf al opties aanbiedt in de vorm van 'Field Agent' voor extra nadruk op de verhalende ervaring, 'Ranger' om jezelf langer in leven te houden en (mijn favoriet) 'Strategist' waarin zowel jijzelf als de vijand een stuk fragieler zijn.

Come/Back/King

En dan klikt het opeens. Na ellendig veel frustratie te hebben ervaren in de eerste paar uren, zie ik daar ineens weer de Remedy Entertainment waar ik van houd. Met creativiteit die je nergens anders gaat vinden binnen deze industrie. Met psychedelische koortsdromen waar je simpelweg in wilt wegzakken. Met zo ontzettend veel persoonlijkheid waardoor je automatisch alle kwaaltjes voor lief wilt nemen. Maar ja, die positie heb ik simpelweg niet. Ik kan hier niet met droge ogen beweren dat Control Resonant dankzij de hoogtepunten meteen GOTY-waardig is en je alle problemen kan negeren. Echter, wanneer Control Resonant begint te draaien, dan ga je dingen zien die je voor altijd met je meedraagt door je gamende carrière. De wereld die ze opbouwen in Control Resonant is, mede dankzij het voorwerk in de originele Control en FBC: Firebreak, eentje waar je zo makkelijk jezelf in kan verliezen.

Dat zit in zowel de grote als kleine dingen. De manier hoe Remedy Entertainment kunstzinnige designs inzet om het gevoel van een brekende realiteit over te brengen is grandioos. Maar weet je wat net zoveel waard is? De gesprekken tussen reguliere FBC-medewerkers die je erover hoort roddelen. De paranoïde professor die niet wil geloven dat jij echt een 'altered' fototoestel hebt gevonden. De golden retriever die ik vond op een dak, waar de zwaartekracht toevallig ook op z'n kop stond. De dynamiek tussen twee veiligheidsmedewerkers die Dylan eerst niet uit konden staan, maar langzaam bijdraaiden. Er is zo veel te zien, te beleven en te voelen in Control Resonant. En hoe minder Remedy Entertainment de speler in de weg zit, des te beter je uiteindelijk kan genieten van de vele details die vol liefde in deze wereld zitten verweven.