SPRAWL zero review - Greatest hits met spaarzaam eigen inbreng

In een zeldzaam vrij uurtje scrol ik weleens door de overweldigende line-up aan Steam-demo's. Soms heb je de behoefte aan korte sessies, waarin je nieuwe games leert kennen die je vervolgens weer in je alsmaar groeiende backlog sodemietert. De zogeheten 'hidden gems' zoeken is een van mijn favoriete bezigheden; zeker als ik die games daarna een podium kan bieden hier op Gameliner. Origineel kwam ik in aanraking met SPRAWL zero tijdens een Steam Next Fest en ik heb toen meteen talloze uren in de demo alleen gepompt. Dit is een game van uitgever Kwalee en ontwikkelaar MAETH die precies in mijn straatje past. Waarom? Dat lees je in de review. Tegelijkertijd checken we of de statement 'imitatie is de oprechtste vorm van vleierij' van toepassing is op elk front van deze razendsnelle first-person shooter.

Beter goed gejat...

Met wat voor soort shooter hebben we te maken? Nou, SPRAWL zero is geen boomer shooter, ondanks dat sommige outlets dat je wel vertellen. Nee, we hebben het niet over een actievolle titel die overduidelijke inspiratie put uit games, zoals DOOM, Wolfenstein en andere vergelijkbare first-person shooters. Wat we hier hebben, is een Y2K-shooter. Een actiegame die voornamelijk kijkt naar de allerbeste FPS-games uit de begin jaren 2000. Denk dus aan een mengelmoes van Half-Life 2, Halo, F.E.A.R. en andere klassiekers die een blijvende indruk hebben achtergelaten op de game-industrie.

Dit gevoel is doorgespekt in elk aspect van SPRAWL zero. Laten we beginnen bij het belangrijkste onderdeel: de gunplay. SPRAWL zero wist mij destijds tijdens mijn speeluren in de demo te verrassen met ijzersterke combat en in de main game is dat niet anders. De geweren die je treft, zijn echt een genot om in te zetten. Ze voelen zwaar, responsief en laten verwoesting achter waar menig sloopdeskundige een natte broek van krijgt. Hoe vijanden reageren op jouw aanwezigheid en hoe ze in stukken worden geblazen; het zorgt voor een bijzonder fijne gameplay-ervaring met een moordend tempo. Vergis je niet: het is een typisch run 'n gun spektakel, waarin jouw bewegingstechnieken bijna net zo belangrijk zijn als je gevoel voor richting; als we het hebben over kogels begeleiden, tenminste.

Maar SPRAWL zero gaat verder dan alleen geweren. Ja, je komt constant wapens tegen die een knipoog zijn naar andere franchises, maar daar blijft het niet bij. In SPRAWL zero hanteer je een aantal vaardigheden die bijna functioneren als kopieën. Je krijgt de mogelijkheid om objecten op te pakken en richting de vijanden te werpen; vergelijkbaar met de Gravity Gun uit Half-Life, terwijl je vrijwel direct toegang krijgt tot slow-motion adrenalineshots die natuurlijk doen denken aan de F.E.A.R.-franchise. Zijn het originele mechanics? Nou, nee. Complimenteren ze het geheel en maken ze de combat nog hectischer? Dat staat buiten kijf. Eerlijk is eerlijk: deze vaardigheden zijn op kundige wijze toegepast en vormen een verrijking aan de algemene combat-loop.

...dan slecht bedacht

De combat in SPRAWL zero is zonder twijfel de ster van de show. Is het foutloos? Dat dan weer net niet. SPRAWL zero heeft naast de vrij voor de hand liggende verwijzingen ook wat unieke ideeën in huis. Het gaat vaak dan om geven en nemen. Het beste voorbeeld is hoe wegwerpbaar de geweren zijn. Dat bedoel ik vrij letterlijk. We doen niet aan reloaden in SPRAWL zero. Zodra een wapen geen kogels meer heeft, gooi je dit stuk metaal zo hard tegen iemand z'n harses, dat je bij jezelf denkt 'heb ik nog wel kogels nodig?' Dit draagt bij aan het heerlijk strakke tempo dat de game heeft, maar tegelijkertijd ondermijnt dit systeem het arsenaal dat spelers tot hun beschikking hebben. Er waren duidelijk een aantal wapens die ik liever gebruikte dan andere, maar het systeem forceerde mij wel om er telkens vroegtijdig afscheid van te nemen.

Verder heb ik er alle begrip voor dat MAETH een kleine indie-dev is, maar we moeten het wel hebben over de hoeveelheid vijanden die SPRAWL zero rijk is. Ondanks het feit dat ze zichzelf intelligent neer zetten op het slagveld en dat het absoluut geen straf is om tegen ze te vechten, is het wel een gevalletje weinig smaken. De tegenstanders die je treft in deze shooter zijn dertien in een dozijn en verschillen onderling ook behoorlijk weinig om betekenisvolle variaties te bieden in hoe je de combat ingaat. Het blijft te allen tijde een gevalletje verf de kamer rood, totdat je metaal in de lucht kan proeven. Vermakelijk? Absoluut. Ruimte voor verbetering en vooral om de repetitie tegen te gaan? Ook dat is een waarheid.

In de schaduw van reuzen

Deze review focust zich vooral op de combat, want het lijkt erop dat ook MAETH daar de meeste tijd in heeft geïnvesteerd. Dat is niet erg, hè. Maar dan weet je dat. Ja, SPRAWL zero kan er met vlagen lekker dystopisch uitzien en heeft een soundtrack waar je automatisch van gaat stuiteren. Het is een grauwe, soms bijna Warhammer-achtige variant van cyberpunk dat op je scherm wordt getoverd en het is makkelijk om jezelf te verliezen in de sfeervolle omgevingen. Het narratief daarentegen wist eigenlijk vanaf moment één niet echt te boeien. Terwijl de clichés werden opgestapeld en de oneliners mijn tolerantie voor meligheid op de proef stelden, zie je alle 'twists' van mijlenver aankomen.

Is dit erg? Heeft een actiegame met een overduidelijke voorkeur voor de moment-to-moment gameplay een sterk narratief nodig? Laat ik het zo zeggen: het had geholpen om zo zichzelf wat beter in de markt te zetten. SPRAWL zero is overduidelijk een passieproject, maar wel eentje die de gezichten van meerdere, grotere games draagt. Deze maskers kunnen uiteindelijk niet verbergen dat deze indie-shooter moeite heeft een eigen identiteit neer te zetten. De ijzersterke combat kan niet voorkomen dat je tijdens het spelen eigenlijk meer zin krijgt om de klassiekers waarop het is gebaseerd weer een replay te geven. En dat is een teken dat je net iets te veel aan het overschrijven bent geweest.