Ashes of the Singularity II review - Grote gevechten, weinig variatie
Als je vandaag de dag op zoek gaat naar een RTS-game om te spelen, dan zal het je snel opvallen dat er de afgelopen tijd niet erg veel is veranderd. De zoekopdracht "beste RTS games 2026" levert dan ook vooral games ouder dan 2021 op. In dit nogal droge landschap van RTS-games besluit Oxide Games dat ze het net wat anders willen doen met Ashes of the Singularity II. De focus weghalen van base building en meer leggen op grote legers is zeker innovatief, maar of ze hierin slagen lees je verder in deze review.

AI, oorlog en resurrectie
De game speelt zich af in een bijzondere toekomst. Het is de mensheid in de eerste game gelukt om een echte AI te creëren: de singularity. De stap die daaruit volgde was het bewustzijn van mensen die overlijden in de vorm van een AI weer tot leven te kunnen brengen. Deze "mensen" worden zo de post-humans genoemd en vormen collectief de Post-Human Coalition (PHC). Samen met de AI genaamd Halee is de mensheid de ruimte ingetrokken doormiddel van een nieuw materiaal. Halee vond echter dat de mens te roekeloos was en te obsessief bezig was met expansie. Om te voorkomen dat de mensheid nog een andere singularity ging maken, verraadde Halee de mensen en brak er oorlog uit. De post-humans vochten terug en Halee brak haar bewustzijn in vele delen om zo hele legers te kunnen vormen. Deze faction wordt de Substrate genoemd.
Maar dit zat allemaal al in de eerste game, dus wat is er nieuw? Nou, toen de post-humans nog mensen waren, hadden ze natuurlijk bezit. De overheden van de wereld zijn echter van mening dat dit recht op bezit samen met hun lichaam verdwijnt. Dat betekent dus dat de overheid de grond op mag eisen. De post-humans zijn het hier uiteraard niet mee eens. Zie hier: het conflict! We beginnen deze game dus in het midden van een ruzie tussen een AI, digitaal herrezen mensen en een overheid die landgoed terug eist. Ook zoeken de posthumans een speciaal materiaal genaamd Turinium. Dit spul delven kost de natuur en het gebied eromheen echter enorm veel, dus ook daar zit een puntje waar de United Earth Forces en de PHC het niet bepaald eens zijn.
In principe is deze setting meer dan prima om de speler reden te geven voor wat ze doen in de game. Ook is het verhaal helemaal te volgen zonder de eerste Ashes of the Singularity te hebben gespeeld. Daarbij geeft de achtergrond de game ook genoeg reden om zich op veel verschillende plaatsen af te laten spelen. Helaas zijn de meeste personages redelijk tweedimensionaal en voelen de cutscenes soms dan ook een beetje overbodig. Zo voelt hoe de game geschreven is soms, vooral in het begin, erg cliché. Uiteindelijk zorgt dit voor een aparte ervaring tijdens de campaign: je hebt reden om de tegenstander aan te vallen, maar eigenlijk alleen omdat je gewoon doet wat de personages je vertellen. Je krijgt eigenlijk maar één perspectief te zien en de rest van de campaign is daaromheen geschreven.

Overlaad je tegenstanders met units
Bekijk de screenshot hierboven eens. Wat valt je op? Waarschijnlijk dat er ongelooflijk veel units op het scherm staan, en dat zie je goed! De game legt de focus bijna volledig op de units. Gebouwen en infrastructuur zijn er eigenlijk alleen maar om meer, snellere of sterkere units in te kunnen zetten. Grote en langdurige gevechten zijn dan ook echt de name of the game. Het verschil tussen de drie factions zit hem dan ook vooral in de verschillende units. Zo heb je als post-human veel dure en sterke units, waar het wat langer duurt om een sterk leger op te bouwen. Terwijl je als substrate juist heel erg veel goedkope units hebt met maar een paar sterkere om je leger aan te scherpen. Als mens zit je daar ongeveer tussenin. Het is alleen niet zo dat je alle gebouwen maar weg kan laten: je units moeten tenslotte ergens vandaan komen.
Naarmate je door een gegeven map heen marcheert, verover je zogeheten "power relays". Deze moeten via-via verbonden zijn met je base, anders hebben ze geen energie om gebouwen draaiend te houden. En deze gebouwen gebruik je ook om je legers bij te vullen. De power relays kunnen terug veroverd worden door je tegenstanders, dus let daar op want anders zijn al je legers plotseling foetsie! Bij deze power relays vind je ook twee soorten materialen die je nodig hebt om je leger te versterken: durantium en ellerite. Mijn tip? Zorg dat je van beiden meer dan genoeg hebt, tenzij je graag al je legers in rook ziet opgaan.
Het veroveren van de power relays geeft je genoeg reden om in ieder geval niet stil te staan. Wel herhaalt het zichzelf snel: loop richting de relay, versla een simpel legertje, verover de relay en repeat. Het interessante ligt dan ook bij de verdeling van de relays. Zoals eerder genoemd wil je echt niet dat de via-via verbinding met de base verbroken wordt, want dan staat alles ineens plat. Zo wordt je een beetje gestuurd om een brede frontlinie te hebben wat past bij de langzame gameplay gefocust op units. Leuker zou wel zijn geweest als er iets meer variatie zou zijn bij de power relays, zodat je ook wat meer reden had om bepaalde kanten op te gaan.

Skirmish is king
Er zijn een paar gamemodi om te spelen. Ten eerste heb je natuurlijk de campaign, waar je ook een beetje de uitleg krijgt over hoe de game werkt. Helaas is deze campaign echter niet altijd even sterk. De eerste missie heb je namelijk in 3 minuten geklaart, en die is er eigenlijk alleen maar om je de camera en unit controls uit te leggen. De voice acting is ook wat achterwege gelaten, tot het punt waar ik me afvraag of voor sommige karakters AI is gebruikt voor de stemmen. Gelukkig wordt de campaign wel sterker naarmate je doorspeelt. Het verhaal zelf is verder zoals eerder genoemd, oké genoeg om de campaign door te spelen, maar zeker niet genoeg op zichzelf. De campaign blijft naar mijn mening wel lange tijd best makkelijk, maar daar heb je difficulty settings voor zullen we maar zeggen.
Naast de campaign heb je ook skirmish: de gamemodus waar je all-out mag gaan met je legioenen. Dit is waar mijn uren naartoe zijn gevlogen. Je frontlinie langzaam maar zeker dichter bij de tegenstander zijn basis zien komen omdat je nét die ene mech aan je legioen toe hebt gevoegd is waar deze game voor mij zijn top bereikt. Hier moet je meestal een "simpel" doel bereiken zoals twee speciale relays veroveren om de match te winnen. Maar waarom die simpel tussen haakjes? Nouja, als je hele leger bij die relay staat en er komt plotseling een legioen van de tegenstander aan bij je base... Dat is een fout die je maar één keer maakt.
Over het algemeen wordt deze gameplay fatsoenlijk uitgevoerd. Hier en daar heb je soms ruzie met het besturen van je units, zoals wanneer ze bijzondere pathfinding gebruiken om de enemy aan te vallen. Daarbij zijn niet genoeg verschillende commandos om aan je legers te geven. Zo heb je alleen maar "ga hier heen!" en "val deze groep aan!" en daar blijft het dan ook wel bij. Ook heb je veel groepen aan units, maar dat zorgt ook voor weinig individuele controle. Dankzij de focus op grote gevechten met veel units is dit tijdens de late-game helemaal geen probleem, maar toch was de extra vrijheid wel fijn geweest. Wat voor mij de replayability het meeste beperkte is dat de verschillende maps geen verschil hebben in gameplay. Er is wel veel variëteit, van Siberië met sneeuw naar Texas met woestenij. Maar voor de gameplay is dit weinig verschil. Er zijn geen dingen in de omgeving waar je rekening mee moet houden zoals sneeuw, wind of andere dingen die de gameplay vers en gevarieerd zouden houden.

Getest op pc
- CPU
- AMD Ryzen 9 5900X
- GPU
- NVIDIA GeForce RTX 4070
- RAM
- 32 GB DDR4
- Overige specificaties
- Windows 11 Pro
Het eindoordeel van Dario Schmidt
Er is bij Ashes of the Singularity II niet veel om lang en vaak terug te blijven komen. Maar na best wat jaren met weinig RTS-games is het voor mij genoeg om een oké game te krijgen die het op een wat vernieuwde manier aanpakt. De campaign is goed genoeg om de game te leren kennen en om wat achtergrond op te doen. Skirmish is spannend en houd je goed aanwezig, mits je de moeilijkheidsgraad goed tweakt, maar ook daar heb je relatief snel het meeste wel van gezien. Kortom is het zeker een verfrissende game om je RTS-dorst een tijdje mee te lessen, maar verwacht geen tientallen uren weg te kunnen spelen.
- 3/5
- Voldoende
Pluspunten
- Verfrissende gameplay voor een RTS-game
- Focus op grote gevechten
- Skirmish is waar de gameplay zijn toppunt bereikt
Minpunten
- Storytelling is wat hit-and-miss
- Voice acting lijkt AI
- Niet veel unit controle
- Niet genoeg variatie
Reviewscore
3/5
Platforms
-
NieuwsRTS-game Ashes of the Singularity II verschijnt in november 2026
Ashes of the Singularity II, de aanstaande grootschalige RTS-game van Oxide Games, heeft een releasedatum te pakken.
0 reacties -
TrailerStardock Games kondigt komst Ashes of the Singularity II aan
Liefhebbers van RTS games kunnen weer uitkijken naar een interessante toevoeging. Ashes of the Singularity II is namelijk in ontwikkeling bij Stardock...
0 reacties
Video toevoegen
Voeg eerst een video toe.