Code Vein II review - Waifu's en vampieren

Laten we even eerlijk zijn: de laatste jaren zijn de zogenaamde ‘Soulslikes’ als echte paddenstoelen uit de grond geschoten. Leuk voor de liefhebbers van dit lichtjes sadomasochistische genre, maar tegelijk is het nu wel lastig voor ontwikkelaars om op één of andere unieke manier op te vallen in het genre. In 2019 kwam Bandai Namco met Code Vein op de proppen: een game die door velen wordt beschouwd als ‘anime Dark Souls’. En weet je wat: Code Vein draagt die titel met trots en indertijd wist de game wel mijn aandacht te trekken. Nu, zo’n zeven jaar later, duik ik in de sequel om te kijken of Code Vein II nog steeds een indruk weet na te laten. Spoiler: blijkt dat ik nog steeds fan ben van Dark Souls met anime waifu’s!

De toekomst van de wereld ligt in het verleden

De wereld is om zeep. Voor de ‘het-glas-is-half-leeg’ mensen onder ons is dat anno 2026 helaas de waarheid, maar in Code Vein II ligt de wereld wel écht in brokken door de zogenaamde ‘Resurgence’. Dit mysterieuze fenomeen zorgt ervoor dat levende wezens getransformeerd worden in bloeddorstige monsters. Zo’n 100 jaar geleden hebben de revenants, een ras vampier-achtige creaturen, geprobeerd om de Resurgence tegen te houden, maar helaas pindakaas. Jij ontwaakt als een revenant die de wereld moet zien te herstellen. Het heden is echter al een verloren zaak, dus word je teruggestuurd naar het verleden in de hoop de gebeurtenissen van 100 jaar geleden te herschrijven.

In het verleden moet je vier heroes opzoeken, helden die indertijd hun beste beentje hebben voorgezet om de Resurgence tegen te houden. Dat is hen uiteraard niet gelukt, maar aan jou om hier misschien verandering in te brengen. Zoals gebruikelijk bij Soulslikes, ligt ook bij deze game de nadruk eerder op de gameplay dan op het verhaal. Dat wil hier (gelukkig) niet zeggen dat je het verhaal bijeen moet puzzelen door random blaadjes rondslingerend papier te lezen – ik kijk naar jou, FromSoftware – want je hebt hier gewoon rechttoe rechtaan cutscènes met dialogen. Het verhaal is dan misschien geen absolute cinema, maar slecht is het zeker niet. Het tijdreisaspect is leuk en zorgt voor een originele invalshoek. Het plot is prima, entertainend én er zitten ook wel een paar emotionele ‘gut punches’ in die je zullen bijblijven.

Vampieren met veel vaardigheden

Dé ster van de show is uiteraard de combat en Code Vein II borduurt hier verder op de solide basis van de eerste game. In de kern krijg je dus die uitdagende souls-combat waar het genre zo bekend voor staat, maar dat wordt hier dus overgoten met een gotisch ‘vampierensausje’ voor maximale edginess. Nee mam, het is geen fase: Code Vein II zet maximaal in op z’n duister thema en omarmt dit met trots! Een kernmechaniek van de combat is het drain-systeem: je standaard aanvallen zorgen ervoor dat je vijanden beginnen bloeden en dan kan je met drain-aanvallen dit bloed opslurpen. Dit bloed wordt omgezet in ichor-punten, waarmee je dan speciale aanvallen (zogenaamde forma) kan uitvoeren.

Dit hele systeem zorgt voor een vlotte flow in gevechten en je hebt ook veel vrijheid qua speelstijlen: er zijn heel wat wapens (zwaarden, tweehandszwaarden, twin blades, bayonetten, hamers, …) en een tsunami aan forma om mee te experimenteren. Daarnaast zijn er ook zogenaamde ‘blood codes’, een soort bloedband die je vormt met de personages op je pad. Je kan op elk gegeven moment één blood code uitrusten, die je ook nog eens kan levelen om zo nog wat extra effecten en bonussen te verkrijgen. Het is allemaal best veel informatie en je zal wel een hoop tutorial-schermen moeten lezen, maar het systeem is diepgaand en leuk om mee te klooien. Enige minpuntje: soms wil de camera wel eens vasthangen in het décor, wat kan zorgen voor een oneerlijk ‘You Died’ scherm. Niet altijd het geval, maar irritant als het gebeurt.

Doodgaan doe je niet alleen

Code Vein II dropt het multiplayer aspect dat de eerste game had, maar dat wil niet zeggen dat je deze uitdaging alleen moet aangaan. Je vecht eigenlijk bijna altijd met een zogenaamde partner. Soms kan je kiezen wie dit is, maar tijdens bepaalde quests is dit voor je bepaald. Deze partner kan je op twee manieren inzetten: een fysieke tweede persoon op het veld zelf, of als een mentale kracht die in je bloed stroomt. Dat tweede klinkt best vaag, maar het komt er gewoon op neer dat je personage een pak sterker wordt.

Een extra voordeel aan deze partner: wanneer je sterft, zal deze zich heldhaftig voor je opofferen, waardoor jij (tijdelijk solo) kan blijven vechten. Je moet dan natuurlijk wel zien te overleven tot je partner opnieuw aan kracht heeft gewonnen, want als je in die periode het loodje legt, dan word je definitief terug naar het vorige checkpoint gebonjourd. Die extra hulp zorgt er wel voor dat de game algemeen best toegankelijk is, ook voor degenen onder ons die spontaan gillend weglopen zodra ze de ‘Soulslike’ tag zien staan. Beide Code Vein-games zijn (naar mijn persoonlijke mening) een stuk makkelijker dan andere games in het genre, maar onderschat ze zeker niet. Er zijn zeker wel een paar pittige (baas)gevechten waar je je (vampieren)tanden in kan zetten!

Leuke visuals, maar ook déjà vu

Waar de eerste Code Vein vooral leentjebuur heeft gespeeld bij de Dark Souls-games, leunt Code Vein II eerder aan bij de open wereld van Elden Ring. Dat wil jammer genoeg niet zeggen dat de game hetzelfde niveau weet te bereiken als zijn inspiratiebron… De wereld voelt namelijk vaak wat leeg aan. Oké, dat is misschien logisch, gezien dit een post-apocalyptisch landschap is, maar tegelijk beginnen alle lege gebouwen en straten op den duur wat te veel op elkaar te lijken. Dat geldt gedeeltelijk ook voor de baasgevechten die je tegen het lijf loopt. De verhaalgebonden bazen zijn doorgaans uniek en goed vormgegeven, maar bij de optionele bazen en andere sterke vijanden ga je ook wel het knip- en plakwerk opmerken.

Is de wereld dan per sé lelijk? Nee, dat nu ook weer niet: de geweldige anime-stijl spat opnieuw van je scherm af en het design van de meeste vijanden is ook heel creatief. Speciale aandacht gaat naar je eigen personage dat je zelf kan vormgeven met één van de meest uitgebreide character creators die je gaat vinden in een game. Ideaal om jouw perfecte waifu/husbando mee te maken, als dat je ding is uiteraard (dit is een veilige plek, ik oordeel niet). Toch is niet alles perfect: bepaalde accessoires ‘clippen’ wel eens door elkaar en er is ook wel wat algemene pop-in op te merken.

Nog een technisch aspect dat beter had gekund: de framerate. Ik speelde voornamelijk op de performance-modus die 60fps beloofde, maar dat doelwit werd geregeld niet behaald. Een beetje vervelend, al zijn de dips nu ook niet zo gigantisch groot en frequent. Gelukkig heb ik nog een ander aspect dat wél geweldig is om mee af te sluiten: de muziek. De soundtrack van de Code Vein franchise is enorm ondergewaardeerd en hij verdient meer aandacht. Net zoals deel één, heeft ook de sequel een geweldig orkest dat je omver zal blazen tijdens zowel epische baasgevechten als rustige momenten. Zeker een aanrader om aan je playlist toe te voegen!