DuneCrawl review – chaotische co-op game met gigantische krabben

Ooit nagedacht over welk dier jij zou berijden wanneer je een gigantische woestijn moet trotseren? DuneCrawl heeft daar een glashelder antwoord op, een reuzenkrab met kanonnen op de rug. De nieuwe indiegame van Alientrap verscheen op 5 januari 2026 voor pc en wist vooraf al de aandacht te trekken dankzij zijn opvallende stijl en sterke pitch. Maar is dit een indiegem, of blijft het bij een goed idee? Tijd om dat uit te zoeken in deze DuneCrawl review, gespeeld op pc.

DuneCrawl - Een unieke artstyle en opzet

Indiegames winnen steeds meer terrein en het is dan ook passend dat 2026 aftrapt met een titel waar low-key flink wat ogen op gericht waren. DuneCrawl viel al snel op door zijn unieke artstyle en opvallende wereldontwerp. En nu we de game gespeeld hebben, kunnen we niet anders beamen dan dat de game er erg sterk uitziet. Visueel weet de game zich met kop en schouders boven een groot deel van de indieconcurrentie te plaatsen. De woestijn is kleurrijk, sfeervol en zit vol karakter, terwijl de gigantische krabben ronduit indrukwekkend (en absurd) zijn om te zien.

Het verhaal begint veelbelovend. Jij speelt als één van de Polloi, een volkje dat leeft in een nederzetting midden in de woestijn. Al snel worden jullie aangevallen door de Vassal, een vijandige factie die om redenen (vraag mij niet welk) potten op hun hoofd draagt. De Vassal heeft geleerd hoe ze krabben van aardewerk kunnen maken, wat directe gevolgen heeft voor jouw gemeenschap. Al snel ligt de nederzetting onder zwaar vuur, maar de Polloi hebben de oplossing in huis. Die oplossing komt in de vorm van de Dune Crawler, een gigantische, berijdbare krab vol zwaar geschut.

DuneCrawl is een open wereld co-op game die draait om samenwerking. Ja, solo spelen is mogelijk, maar het is overduidelijk dat de game is ontwikkeld voor minimaal drie, maximaal vier spelers. Er is sprake van een constante rolverdeling. Iemand bestuurt de krab, een ander vuurt de kanonnen af, iemand herlaadt en weer een ander repareert beschadigde poten. Dat multitasken vormt in zekere zin de kern van de gameplay.

Daarnaast ben je regelmatig te voet actief. In kleinere gebieden neem je het op tegen vijanden met een arsenaal aan wapens. Denk aan bogen, zwaarden, dual bijlen, musketten, SMG’s en meer. Onderweg verzamel je talismans, kledij en maskers die invloed hebben op je skills. Ambitieus? Absoluut. En precies daar begint het ook te schuren.

Want hoe sterk de artstyle en opzet ook zijn, de combat mist verfijning. Favoriete wapens zijn al snel gevonden, waardoor een groot deel van het arsenaal overbodig aanvoelt. Ook het verhaal, dat sterk uit de startblokken komt, verdwijnt al vrij snel naar de achtergrond. Jammer, want de wereld had genoeg potentie voor meer diepgang. Hierdoor verdwijnt die initiele sterke opzet en voelt de wereld als een huls voor de game. Zonde!

Solo of co-op spelen in DuneCrawl: chaos, frustratie of plezier?

Laat ik maar direct duidelijk maken; DuneCrawl staat of valt met co-op. Ga je solo op pad, dan krijg je een NPC genaamd The Old Keeper toegewezen. In theorie kan hij helpen bij taken, maar in de praktijk is hij vaak traag, onbetrouwbaar en ronduit buggy. Regelmatig blijft hij hangen in de omgeving of reageert hij te laat, wat solo spelen eerder frustrerend dan leuk maakt.

Ook met slechts één echte medespeler blijft het aanpoten. Er zijn simpelweg te veel taken en vijanden om alles overzichtelijk te houden. Pas met drie of vier spelers komt DuneCrawl echt tot leven. Dan verandert de chaos in gecontroleerde co-op waanzin, precies waar dit genre in uitblinkt. Samen schreeuwend taken verdelen terwijl je op de rug van een krab door het zand dendert, dat zijn de momenten waarop DuneCrawl zijn charme toont.

Toch verliest de game zelfs met een volle party op termijn wat van zijn kracht. Na een uur of drie heb je de kern van de gameplay wel gezien. De gameplayloop voelt vervolgens voorspelbaar, de favoriete wapens zijn gekozen en het verhaal weet weinig nieuwe motivatie te bieden. Die initiële funfactor maakt langzaam maar zeker plaats voor dat bekende automatische-piloot-gevoel.

Gelukkig vraagt DuneCrawl geen eindeloze investering (hoewel we dat wel direct verwachten bij een open wereld game). Met een speelduur van zo’n tien tot vijftien uur is het een relatief compacte ervaring. Hierdoor voelt de game niet onnodig lang, wat ook weleens een fijne ervaring is. En eerlijk is eerlijk, de wereld blijft een genot om naar te kijken. De audio is sfeervol, de schaal van de open wereld is indrukwekkend. De puike presentatie is ronduit knap voor een ontwikkelaar van dit formaat.