Earth Must Die review - Lach, alsof het je laatste dag is

Hoe zou het zijn om te moeten leven in een maatschappij, waarin een totaal losgeslagen, zelfingenomen wereldleider de touwtjes in handen heeft? Een tiran die zichzelf die macht heeft toegewezen en die dankzij zijn verwrongen kijk op geopolitiek desastreuze besluiten neemt, wanneer het gaat om grondstofwinning en landjepik, “omdat het ten faveure van zijn onderdanen” zou zijn. Geen idee. Maar als je daar stiekem benieuwd naar bent, dan is Size Five’s point-and-click Earth Must Die de manier om daarachter te komen.

Make Tyryth Great Again

In Earth Must Die kampt de planeet Tyryth namelijk met soortgelijke problemen. Terwijl het stevig in conflict is met de Terranoids, verliest het ook nog eens diens onverschrokken leider, waarna zijn zwaar incompetente zoon VValak (nee, niet Walak! VValak, met de dubbele V) Lizardtongue zichzelf de troon toezegt, nadat zijn oudere broers - en rechtmatige troonopvolgers - onder dubieuze omstandigheden afstand doen van hun recht.

Dat VValak maar wat aanklooit en niet heel veel kaas heeft gegeten van politiek blijkt wanneer zijn onderdanen op handen en voeten komen smeken om hulp, gezien een muggenplaag de oogst behoorlijk verpest. Er is alleen één probleem: elke denkbare oplossing vereist een grondstof die nergens meer te vinden is. Maar de oplossing is nabij! Een andere planeet bulkt ervan. Een piepklein blauw-groen ruimteknikkertje. Je snapt waarschijnlijk al waar dit heen gaat.

Earth Must Die plaatst de speler in de stappers van deze omhooggevallen VValak en middels het klassieke point-and-click concept mag hij of zij bepalen hoe VValak omspringt met zijn politieke verplichtingen. Bijgestaan door zijn persoonlijke vliegende database en melkdispenser Milky is het aan de speler de taak om Tyryth weer ‘great’ te maken, waarbij Size Five de speler de regie geeft in de manier waarop: the easy way or the hard way. Of ja, eigenlijk heb je die keuze niet. VValaks gebrek aan filter of inlevingsvermogen zorgen er namelijk voor dat - zij het bewust of onbewust - louter de ‘hard way’ resteert, wat uiteraard voor een overdaad aan koren op een gretig malende satire-molen vormt.

Een klassiek gevalletje (sa)tirannie

Juist die ‘on the nose’ satire is wat Earth Must Die laat smoelen en Size Five - niet geheel onbekend met het point-and-click genre - weet dan ook waar het de mosterd moet halen. Diverse grootheden in het genre hebben in het verleden al aangetoond waar een - laten we het maar gewoon eerlijk benoemen - selecte doelgroep een zwak voor heeft en gitzwarte humor, satire en onderbroekenlol heeft in het point-and-click wereldje altijd goed gewerkt. Dat Size Five met Earth Must Die een zeer courant topic aansnijdt, is misschien meer geluk dan wijsheid en de al dan niet aanwezige politieke boodschap mag misschien voor verdeeldheid zorgen binnen de gaming community, maar wie zich daar overheen kan zetten en de politieke bril even afzet om Earth Must Die te bekijken voor wat het is - namelijk gortdroge Britse satire - heeft veel om van te genieten.

Earth Must Die biedt naast een heerlijk tongue-in-cheek script namelijk ook een uitzonderlijk hoge productiewaarde, wat te danken is aan uitstekende visuals en een uitstekende stemmencast. De hele game voelt aan als een interactieve animatieserie, waarin jij als regisseur aan de touwtjes trekt en waarin alles naadloos in elkaar past. Iets wat al lastig genoeg is in een game, waarin leveldesign vaak vraagt om statische omgevingen met slechts een handvol interactieve items. Waar de technologie vroeger nog enigszins weggaf wat daadwerkelijk interactief was en wat slechts filler, kan in Earth Must Die elk decorstuk van belang zijn. Goed voor de immersie, maar soms wat minder voor de overzichtelijkheid.

Soms clickt het, soms niet

Hierin schuilt namelijk wel een klein minpuntje. Hoewel het leveldesign over het algemeen puik in elkaar steekt, is de leesbaarheid ervan in sommige gevallen ietsjes minder. Vooral wanneer de situatie vraagt om fysieke besturing van onze antiheld VValak - wat geheel tegen intuïtie in met de WASD knoppen gebeurt in plaats van het klassieke ‘click to move’ concept - zijn de grenzen van zijn mobiliteit soms wat obscuur. Ook die WASD besturing ervoer ik als belemmerend, ook al begrijp ik dat die keuze is gemaakt om de optie voor controller besturing makkelijker te kunnen faciliteren. Toch had ik het fijn gevonden wanneer daarin een optie tot ‘click to move’ werd aangeboden, maar daarover is bij Size Five misschien niet gestemd.

Dat het point-and-click mechanisme hier en daar ook imperfecties vertoont, voegt helaas nodeloos toe aan de ergernis. Uitgerekend die core mechanic werkt soms tegen, vooral wanneer interactieve objecten zich te dicht bij elkaar begeven en een dynamische camera het selectieproces bemoeilijkt. Is het game breaking? Dat gelukkig niet direct, maar het haalt van tijd tot tijd wel de flow uit een voor de rest overwegend vermakelijke spelervaring. Net als een sporadische vergezochte oplossing tot een potentieel tijdrovende omgevingspuzzel, die breed genomen stuk voor stuk laagdrempelig worden gehouden. Wanneer de oplossing niet terug te vinden is in de steeds verder uitdijende Milkipedia database, dan bevindt de clue zich meestal in het volle zicht, terwijl je aan inventory management ook al niet hoeft te doen. Dus ja, vaak klikt het, maar heel soms klikt het gewoon effe niet.