Escape from Ever After review - Dé spirituele Paper Mario-opvolger

Sommige games dragen de inspiratie met trots op de borst. Ze schuiven het niet onder stoelen of banken en de speler weet meteen waar hij/zij aan toe is. Je kent ze vast wel. De Pokémon-achtige creature collector, de DOOM-achtige boomer shooter, enzovoorts. Dit soort games vallen vaak in één van de twee kampen. Aan de ene kant heb je de games wiens imitatie vaak niet verder gaat dan de neus lang is; waar de meerwaarde al snel verloren raakt. Maar aan de andere kant heb je games, waaraan alles gewoon klopt. De titels die meer dan de som der delen zijn. Ik ging aan de slag met Sleepy Castle Studio's liefdesbrief aan Paper Mario, genaamd Escape from Ever After. In de review lees je in welk kamp deze indie-RPG thuishoort.

Sprookjes zijn echt, net zoals late-stage kapitalisme

We beginnen onze kroniek door simpelweg de bladzijde om te slaan. Het verhaal van Flynt Buckler wordt ons voorgelezen. Deze held staat op het punt zijn aartsvijand - Tinder, de gruwelijk grote vuurspuwende draak - te confronteren. Maar wanneer Flynt eenmaal arriveert bij het kasteel, dan klopt er iets niet. Het intimiderende fort is omgetoverd tot een zielloze collectie aan kantoren. Het is gevuld met voormalig sprookjesfiguren die nu alleen maar formulieren invullen en koffie lopen te tanken. De gehele bedoeling is op vijandige wijze overgenomen door de 'echte wereld'-corporatie, genaamd Ever After Inc. Deze corpo's zijn van plan alle sprookjesboeken in te nemen en ze uit te buiten voor een nobel doel: winst.

Flynt laat dit natuurlijk niet klakkeloos gebeuren, maar een directe confrontatie zit er niet in. Ever After Inc. is al uitgegroeid tot een megabedrijf en er zit dus maar één ding op: Flynt neemt een baan aan. Hij wordt geforceerd om met zijn voormalige rivaal Tinder (die gekrompen is naar het formaat van een forse leguaan) samen te werken en zo te zoeken naar een manier om de vernietiging van alle sprookjes te stoppen. Tijd om de corporate ladder te beklimmen en uit te groeien van stagiaire tot manager. Alleen dan kan Ever After Inc. gestopt worden - van binnenuit.

Kijk, een verhaal met als hoofdthema: corporatie is slecht, dat is natuurlijk niet bijster origineel. Maar Escape from Ever After weet het luchtig te brengen en creatief met het onderwerp om te gaan. Ik bedoel, kom op: als zelfs sprookjes niet meer veilig zijn voor de eeuwige groei, dan maken we het wel heel bond en dat maakt het ook weer hilarisch. Deze RPG bevat gevat schrijfwerk en dat zorgt ervoor dat je met gemak door het verhaal banjert. De dialogen zijn aantrekkelijk geschreven, zitten boordevol leuke geintjes en de personages staan sterk op het papier, zowel letterlijk als figuurlijk. Het neemt de huidige staat van de wereld op de hak en doet dit met finesse.

Bijzonder snoezig

Niet alleen kent Escape from Ever After een sterk narratief, maar het weet ook de zintuigen behoorlijk te prikkelen. De inspiratie van Paper Mario is onder andere op display. Je krijgt te maken met een 3D-omgeving en 2D-inwoners. De designs barsten met de levendigheid en de energieke expressies pompen enorm veel leven in de presentatie, terwijl de big band-soundtrack een royale hoeveelheid bangers bevat. Ya like jazz? Dan heb je geluk. De laatste keer dat ik zulke enthousiaste trompetten heb gehoord, was met Psychonauts 2. Ja, met haar audiovisuals doet Escape from Ever After echt fantastische zaken.

En het is maar goed ook dat deze designs er zo goed uitzien, want het verkennen van de verschillende werelden is mede hierdoor een feestje. Het vermakelijke verhaal pusht de speler om verder verzeild te raken in deze belevenis en de creatieve omgevingen geven je een tweede reden om door te drukken. Maar het is niet simpelweg kijken en verder geen reet uitvoeren. Nee, Sleepy Castle Studio weet genoeg eigenaardige puzzels te verspreiden. Van muzikale tunnels tot detective cosplayen in een landhuis - niks is te gek. Het geeft de game een heerlijk tempo om doorheen te spelen, omdat je weet dat op zoveel fronten er wel iets nieuws te ontdekken valt.

Dit gevoel is ook aanwezig bij de sidequests. Waar in sommige games dit soort content vaak wordt afgedaan als simpele taken, is dat alles behalve waar in Escape from Ever After. Je checkt je werkmail en je ziet dat collega's hier en daar hulp nodig hebben met de meest triviale zaken. Echter, deze mondaine klusjes groeien uit tot bijzondere avonturen of komische werkverhalen. Hoe ik per ongeluk het verjaardagsfeestje van Pinokkio om zeep hielp, blijft me wel eventjes bij, net zoals het feit dat ik zonder voor te bereiden de pubquiz in de kantine wist te winnen. Memorabel is het zeker. Het is wel zo dat niet elke quest en/of sprookjesboek-setting even sterk weet op te vallen, maar dat is een klein (en enigszins onvermijdelijk) verbeterpunt.

HR is niet blij met dit geweld

Een ander deel van Escape from Ever After is de combat. Naast het verkennen van de charmante wereld en het beleven van het verhaal, kom je de nodige mobs tegen in de diverse sprookjeswerelden. Je krijgt te maken met een turn-based combat-systeem, waarin jouw party van twee het moet opnemen tegen één rij aan tegenstanders. Je hebt je standaardaanvallen en verdedigingen, maar je moet al snel rekening houden met een waslijst aan features. Denk aan statuseffecten, superaanvallen, resource-management, het bewaren van je belangrijkste moves, enzovoorts. Ondanks de snoezige en lichtvoetige uitstraling, heeft Escape from Ever After een heel arsenaal aan combat-features op het kantoor liggen.

Escape from Ever After gebruikt - net als de games waar het inspiratie uittrekt - kleine minigames om de acties net wat weer urgentie te geven. Het is aan jou om perfect te timen, zodat je aanvallen extra kracht bijzet of juist vijandelijke barrages weet te pareren. Het is niet altijd maar op het juiste knopje drukken; Sleepy Castle Studio weet dikwijls unieke invalshoeken te presenteren. Zo hebben de meest acties bijzondere prompts om te oefenen, waardoor je meer gehecht raakt aan je eigen strategieën. Management heeft wel een kleine kanttekening: de parry-window kan soms ongenadig klein zijn en het voelt dikwijls inconsistent. Zeker als je op Hard speelt, kan dat nog wel eens de nodige frustratie oproepen. Ik waardeer de actie-reactie design-filosofie, maar het kan net wat scherper.

Om de combat naar een nog hoger niveau te tillen, maakt Escape from Ever After gebruik van een uitgebreid item-systeem. Je kan voedsel-items uit de bedrijfskantine inzetten, zodat je weer genoeg health en CP punten hebt, maar daarnaast zijn er bijzonder veel trinkets te verzamelen. Deze geven je personages extra vaardigheden, zoals het soms automatisch ontwijken van aanvallen, immuun worden voor gif, het delen van genezingsacties en nog veel meer. Het biedt een al sterk systeem nog meer variatie en hierdoor opent het de deuren voor experimentatie. Uiteindelijk blijkt dit wel nodig, want de herhaling kan enigszins opduiken. Ja, je kan gevechten skippen door weg te rennen, maar dan verlies je weer XP en maak je het jezelf alleen maar moeilijker aan het einde van de rit.