Film review: Mortal Kombat II review - Bioskoopbezoekje waard

Mocht je niet bekend zijn met de bio onderaan dit artikel; ik ben Rudy en ik ben groot fan van fighting games. Hoe toepasselijk is het dan dat uitgerekend ik bij Warner Bros. ben uitgenodigd voor een geheime voorstelling van Mortal Kombat II? De nieuwste film binnen de welbekende wereld vol gore en foute woordgrappen staat al enige tijd op mijn lijstje, maar nu ik de film daadwerkelijk heb gezien, vind ik het lastig om er een daadwerkelijk cijfer op te plakken.

Enerzijds wil ik Warner Bros. en New Line Cinema de hemel in prijzen. Mortal Kombat II is namelijk een uitstekende film wanneer het aankomt op fan service. Maar is de film ook daadwerkelijk goed? Die vraag probeer ik te beantwoorden in deze Mortal Kombat II filmreview.

Pure fan service

Laten we beginnen met het leukste; Mortal Kombat II is een verfilming die draait op pure fan service. Vrijwel iedere minuut is het een feest van herkenning. De manier waarop personages een gevecht starten, de backdrops, de cheesy cameo van Ed Boon, ze zitten er allemaal in.

Mortal Kombat II vangt aan met een bloederige strijd tussen Shao Kahn en King Jerrod van Edenia. De echtgenoot van Sindel en vader van, de op dat moment jonge, Kitana vecht voor zijn realm in de laatste fase van het Mortal Kombat-toernooi. Mocht je de lore kennen, dan weet je inmiddels hoe dat afloopt. maar mocht je dat niet weten, dan ga ik dat natuurlijk ook niet spoilen. Vervolgens skippen we een aantal jaar, Shao Kahn heeft het namelijk gemunt op Earthrealm dat nog over één toernooi beschikt om de wereld te beschermen.

Dat beschermen is echter lastig, gezien Earthrealm vrijwel volledig van zijn beschermers is ontnomen tijdens eerdere toernooien. In de vorige film hebben we afscheid moeten nemen van een aantal vechtersbazen en dus is er nieuwe aanwas nodig. Zie daar Johnny Cage, gespeeld door niemand minder dan Karl Urban. Cage is in de film wat ouder, maar nog altijd uiterst herkenbaar als het typerende personage. Tenminste, zo ontwikkeld Cage zich naarmate het plot vordert, want aanvankelijk is deze versie van Johnny aardig wennen.

Waar Cage nogal een zwakke intrede maakt, maakt Urban het later in de film volledig goed. We zien de geliefde Johnny Cage opbloeien en dit is eigenlijk een beetje wat de film weet te redden. Personages zoals Lui Kang, Jax, Sonia en leading man van Mortal Kombat (2021); Cole Young weten namelijk bijzonder weinig indruk te maken, kennen vrij weinig character development en doen er aan het einde van de rit verdomde weinig toe.

Vette actie, matig acteerwerk

Fans van Mortal Kombat en actiefilms in het algemeen kunnen genieten van Mortal Kombat II. De actiescènes zijn scherp, uitzonderlijk gory en volledig in lijn met de franchise. Dit is dus absoluut een aanrader voor fans van de franchise.

Hecht je echter meer waarde aan de daadwerkelijke performance van de cast en de pacing van het verhaal, dan ervaar je deze verfilming hoogstwaarschijnlijk een stuk anders dan de gemiddelde fan. Een goede film kunnen we Mortal Kombat II namelijk niet per se noemen wanneer je weinig binding hebt met de overkoepelende lore.

Ook als fan zijnde treden er wat irritaties op. Zo heb ik me scheel zitten ergeren aan het acteerwerk van Jessica McNamee, die een reprise maakt als Sonya Blade. Overigens is dat gevoel van irritatie niet nieuw, hetzelfde gevoel bekroop mij namelijk ook al in de voorganger. Soms zie je acteurs gewoon aanwezig zijn, in het luchtledige kijken, glimlachend op de achtergrond een beetje de leegte opvullen. Dat is zonde, want het trok me menigmaal uit de ervaring. Die ervaring is er wel, zeker tijdens de over-the-top vechtscènes waarin ingewanden door de ruimte schieten.

Nu kan het wellicht ook komen door de mix van acteertalent dat de film rijk is. Zo levert Karl Urban een uitstekende, ietwat campy, prestatie als Johnny Cage en zien we het talent van Tadanobu Asano als Raiden (ondanks het uitspringende accent) prominent naar voren komen. Wanneer we dit tegenover het acteerwerk van bijvoorbeeld McNamee zetten, is het verschil overduidelijk in beeld.

Snel in de actie, sneller in het verhaal

Mortal Kombat II neemt met 116 minuten speeltijd aardig de tijd om het verhaal uit de doeken te doen. En ja, een flink deel van de looptijd verkeren onze Earthrealm-verdedigers hoofdzakelijk in kombat. Fijn, want dat is zoals genoemd het beste dat deze film te bieden heeft.

De gevechten zijn explosief, zitten vol special effects, bieden een feest van herkenning wanneer we dit afzetten tegen de games en zijn natuurlijk heerlijk gory. Wellicht is dat laatste op momenten iets te veel van het goede, de inhoud van een hersenpan is immers in live-action compleet anders dan in digitale vorm, maar dat even terzijde. Daarnaast zijn de sets overduidelijk met veel zorg opgebouwd, logischerwijs met een beetje hulp van CGI, maar dat kenmerkende gevoel is absoluut aanwezig.

In de film reizen we bijvoorbeeld af naar bekende arena’s zoals de Tarkatan Colony uit Mortal Kombat 1, de Dead Pool uit Mortal Kombat II en de welbekende pit uit het originele Mortal Kombat. Iedere keer dat er een herkenbare setting voorbijkomt, springt de fan in mij direct op. Het is namelijk gewoon tof om deze versies in een film van dit formaat voorbij te zien komen.

Het is echter jammer dat die locaties zich enkel lenen voor scenes van slechts een paar minuten tijd. Mortal Kombat II vliegt op momenten namelijk door het verhaal wanneer het dat niet zou moeten doen en neemt op andere momenten weer onnodig lang de tijd. De pacing van het verhaal laat dan ook (wederom) te wensen over.

Een voorbeeld: De Earthrealm-verdedigers reizen af naar Outworld, maar hoe komen ze precies op die exacte locatie? Geen idee, want het enige dat we zien is een kort stukje acteren, een fade to black en vervolgens zijn ze op de locatie. Datzelfde is van toepassing op gewonnen of verloren gevechten. De gebruikelijk emotie is “ow wat lekker” bij winst, of “jee, wat vervelend” bij verlies. Nul erkenning voor het personage dat is ontvallen, maar gewoon lekker voort kachelen. Apart, want op momenten gebeuren er best schokkende dingen die een vrij grote invloed op het verhaal en daarbij horende personages hebben.