Als zelfbenoemde connaisseur van het vreemde lijkt Burden Street Station op eerste oogopslag perfect in mijn straatje te passen. Met titels van mafklappers zoals Suda51 en Swery65 in mijn ‘all-time list’ mag dat geen verrassing zijn. Games met vreemde thema’s weten een bepaalde originaliteit met zich mee te brengen die veel van de grote titels vandaag de dag missen. Burden Street Station gaat daar flink mee aan de haal en komt zichzelf daardoor tegen. Een zeker personage uit de film ‘Tropic Thunder’ zou zeggen: “Never go full…”; enfin, je snapt waar ik heen wil gaan.
Intrigerend begin
Je neemt de rol aan van de Librarian, een raar vier-potig schepsel dat in dienst is van de Collector. De Collector verzamelt zogenoemde ‘moments’, fragmenten uit het leven van mensen. Alle levens met een interessant moment worden opgeslagen in boeken en voor deze voorwerpen is de Librarian verantwoordelijk. Tijdens een controle van de bibliotheek stuit de Librarian op een boek genaamd Memo waar geen enkel 'moment' in te vinden is. Dit moet aan de Collector worden gemeld, want een boek zonder 'moment' hoort niet thuis in deze bibliotheek.
Hoewel de Collector in eerste instantie Memo direct door de versnipperaar wil gooien, krijgen Memo en de Librarian een kans om hun nuttigheid te bewijzen. Een van de werelden waar de Collector zijn 'moments' doet oogsten is stilgevallen. Er vinden geen nieuwe 'moments' plaats, waardoor de collectie niet verder kan groeien. Daarbij is de god van deze wereld plots verdwenen wat mogelijk verband houdt met het stilvallen van de wereld. De rode draad in het verhaal van Burden Street Station is best interessant en origineel te noemen.
Onvoorbereid
In eerste oogopslag doet Burden Street Station denken aan een ouderwetse point-and-click-adventure game, maar schijn bedriegt. De Librarian bestuur je met de WASD-toetsen door de bizarre wereld van de game heen. Dat levert nog wel eens problemen op, vooral in ruimtes die esthetiek delen met de werken van M.C. Escher. Het navigeren door de wereld voelt niet heel erg prettig aan en dat is vervelend in een game waar je behoorlijk veel rond moet gaan lopen.
Om het plot te ontrafelen ga je dialoog aan met allerlei wezens die je aantreft in de wereld van Burden Street Station. Jouw respons op wat er gezegd wordt bestaat uit diverse emoties. Je hebt opties zoals opgewekt, cynisch, direct en vele anderen. De Librarian is echter niet zo bekend met emoties, dus de meeste zal hij gaandeweg nog moeten leren. De Librarian leert een nieuwe emotie van een bepaald personage en kan deze emotie vervolgens weer toepassen om zo mogelijk nog een emotie vrij te spelen of verder te komen in het plot. Had hier wat meer cohesie in gezeten, dan was het een aardig interessante mechanic.
In de realiteit ben je meer wanhopig opnieuw met iedere NPC in het gebied aan het praten in de hoop wat verder te komen. Dat is een klus an sich, omdat de meeste figuren die je tegen komt niet bepaald leuke persoonlijkheden hebben. Veelal hebben ze wel iets aan te merken op een ander of over jou als de Librarian zijnde; een waardeloos hulpje van de Collector. De aparte constructie van de dialoogopties, met het wisselen tussen emoties, maakt dat de cohesie in de dialogen in aardig wat gevallen ver te zoeken is.
Een reddende engel?
Het grafische design is bijzonder te noemen. Ik noemde M.C. Esher eerder al, maar je mag Piet Mondriaan en de geesten achter de Nickelodeon-serie ‘Aaahh!!! Real Monsters’ toevoegen aan het rijtje invloeden. Voeg daar nog wat low-res 3D-objecten, zoals we die kennen uit de oude Myst-games, aan toe en we zijn er zo ongeveer. Burden Street Station probeert een hoop artistieke stijlen met elkaar te combineren, maar slaagt hier mijn inziens niet in. Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak.
De soundtrack is echter van een heel andere orde, want laat die nou net erg relaxed zijn. Lekkere low-fi beats met wat jazz-invloeden brengen je in een ontspannen sfeer om rustig aan deze zoektocht te beginnen. Ook al raak je gedurende het avontuur gefrustreerd door diverse factoren, de muziek brengt je wel terug naar je chill-zone. Dat de personages geen voice-acting kennen zou je in dit geval een pluspunt kunnen noemen. Veel leuks hadden ze immers niet te zeggen.
Het eindoordeel van Wim Odekerken
Helaas heb ik mij niet genoeg weten te vermaken met Burden Street Station. Hoewel het begin met het interessante plot mij nog hoopvol maakte, zijn er simpelweg te veel ergernissen om het een aanrader te maken. Navigeren door de wereld werkt niet helemaal lekker, de personages die je treft zijn veelal onaardig en het smörgåsbord aan artistieke invloeden die door elkaar zijn gegooid komen simpelweg niet samen. De gameplay-mechanic met emoties vrijspelen is origineel, de soundtrack klinkt behoorlijk lekker en de rode draad in het verhaal is eigenlijk best wel interessant. De aankomst in Burden Street Station begon hoopvol, maar zo gauw de trein verder ging, ontspoorde deze al snel.
- 2,5/5
- Aardig
Pluspunten
- Overkoepelend plot is interessant
- Originele gameplay-mechanic met emoties
- Soundtrack klinkt best lekker
Minpunten
- Besturing niet bepaald prettig
- Personages veelal niet leuk
- Rare design keuzes qua dialoog
- Wirwar aan artistieke invloeden
- Heel veel backtracken met dialoog
Een pc-gamer in hart en nieren. Wim beschikt over een indrukwekkende hoeveelheid kennis van uiteenlopende games en breidt die maar al te graag verder uit. In zijn voortdurende zoektocht naar het verfijnen van zijn vakmanschap neemt hij graag de tijd om de heerlijk eigenzinnige titels die de industrie te bieden heeft kritisch onder de loep te nemen. Strategiegames, RPG’s en meer passeren de revue, al blijft zijn liefde voor Yakuza het felst branden.
Reviewscore
2,5/5
Platforms
Ik vind het er heel heftig uit zien haha