Game review: Moomintroll: Winter's Warmth review - Een warm avontuur in de winterkou

Ben ik in een Moomin horror-game beland?

De game begint met Moominmama, Moominpapa en Moomintroll die zich voorbereiden op hun winterslaap. Terwijl ze Moomintroll instoppen, vraagt hij waarom Moomins überhaupt slapen in de winter. Zijn ouders leggen uit dat Moomins zomerwezens zijn en dat het nu eenmaal in hun natuur zit. Blijkbaar niet helemaal, want Moomintroll wordt midden in de winter wakker door een opengewaaid raam. De kleine angstige trol gaat schoorvoetend op onderzoek uit. Zodra hij zijn slaapkamer uitstapt, moest ik even met mijn ogen knipperen. Zijn dat nou skeletten en monsters die ons vanaf de muur aanstaren?

Het ongemak en de angst van Moomintroll zijn letterlijk op het scherm zichtbaar. Pas wanneer hij het licht aandoet, blijkt het gewoon om familieportretten te gaan. Een geweldige verteltechniek van Hyper Games, al liet het me heel even denken dat ik per ongeluk in de eerste Moomin-horrorgame terecht was gekomen. Dat vormt het begin van Moomintrolls winteravontuur, waarin hij het zonder de hulp van zijn ouders of zijn zelfverzekerde vriend Snufkin moet doen. Het verhaal is één van de sterkste kanten van de game. Je ziet hoe Moomintroll langzaam groeit van een onzekere trol die denkt niets zonder anderen te kunnen, naar iemand die zijn eigen weg vindt. Dat is gewoon mooi om te zien.

Walking in a winter wonderland

Moomintroll is op zijn zachtst gezegd niet blij dat hij de winterse kou moet trotseren, want The Lady of the Cold, het wezen dat de winter overziet in de Moominwereld, lijkt de winter nog niet los te willen laten. De Winter Beings, kleine zwarte wezentjes die alleen in de winter verschijnen, zijn in de problemen gekomen en kunnen daardoor het ritueel dat de lente inluidt niet uitvoeren. Het is aan Moomintroll om hout te verzamelen voor een vreugdevuur en gasten uit te nodigen voor het feest.

Dat gaat in het begin gepaard met de nodige klachten van Moomintroll over de kou en zijn verlangen naar de lente. Het enige wat ik dacht terwijl ik naar mijn scherm zat te kijken was: "buddy, zie je niet hoe prachtig die vallei in de winter is?" Dit is de ideale game om op een rustige zondagochtend op te pakken met een verse kop thee en even bij weg te dromen. Tel daar nog bij op dat de game vergezeld wordt door een soundtrack die het toppunt van rustgevendheid is en je hebt het recept voor een heerlijke cozy winterervaring.

Zoals je misschien al verwacht, is deze game een genot om naar te kijken. Ik merkte dat ik geregeld even stopte om gewoon rond te lopen en de sneeuwlandschappen in me op te nemen. De artstijl is prachtig en de game draait heerlijk op Nintendo Switch. Natuurlijk klaagt Moomintroll ook omdat hij nu ineens alle klusjes zelf moet doen: houthakken, sneeuwscheppen en af en toe een sneeuwbal in zijn gezicht incasseren van Little My, die ook nog eens spullen van hem steelt en zijn avontuur bemoeilijkt. In vergelijking met Snufkin: Melody of Moominvalley is er veel meer te doen. Waar je in die game vooral agenten ontweek en natuurgebieden bevrijdde, heeft Moomintroll deze keer veel meer tools in zijn arsenaal, letterlijk en figuurlijk.

Kleine herhalingsfouten

Ik heb me prima vermaakt met Moomintroll: Winter’s Warmth. Het is een kort maar krachtig cozy avontuur. Je merkt ook dat Hyper Games naar feedback op Snufkin heeft geluisterd. De controls voelen veel fijner aan. Waar ik in Snufkin nog regelmatig zat te schelden omdat sprongen niet deden wat ik wilde, heb ik dat hier totaal niet gehad.

Ook het verhaal heeft meer flow en de gameplayloop heeft meer variatie gekregen dankzij de verschillende tools waar Moomintroll mee werkt. Zo heb je een pakje lucifers waarmee je lampen en kampvuren aansteekt, een schep om sneeuwhopen weg te ruimen, handschoenen om sneeuwballen te gooien en later een bijl om boomstronken om te hakken. Dat zorgt voor veel meer variatie in de gameplay dan bij Snufkin, die vooral toegang had tot verschillende instrumenten waarmee andere wezens taken uitvoerden. Daardoor voelt verkennen hier actiever en meer als een echte ontdekkingsreis. De game creëert bovendien slimme shortcuts naar gebieden, zodat je niet constant heen en weer hoeft te lopen. Dat scheelt een hoop frustratie.

Toch zie ik ook een paar terugkerende fouten. Hoewel de moeilijkheid iets hoger ligt, had dat wat mij betreft nog verder gemogen. De puzzels blijven vrij makkelijk, waardoor je snel door de game heen gaat. Zo bestaan de puzzels voornamelijk uit de juiste sneeuwhoop opruimen, iets vinden in de sneeuw of een NPC naar de juiste plek leiden. Dat is jammer, want het hele verhaal draait om hoe Moomintroll zijn angsten overwint en leert dat hij dingen ook zelf kan oplossen. Met iets meer uitdaging had dat gevoel van overwinning veel sterker kunnen landen en het verhaal extra kracht kunnen geven. Daarnaast kun je eigenlijk nauwelijks falen. Ja, er zijn momenten waarop je technisch gezien de mist in kunt gaan, maar dan word je simpelweg teruggezet zonder echte consequenties. Het had interessant geweest als daar bijvoorbeeld invloed op relaties met NPC’s aan vastzat, of een ander soort risico.