Game review: Tomodachi Life: Living the Dream review - Chaos, creativiteit en pure lol

Wanneer je creativiteit zijn beloop laat

Net als in de 3DS-versie speel je opnieuw als een soort god die een eiland bevolkt met Mii’s. Vrijwel meteen word je in de Mii-creator gegooid en overspoeld met uitgebreide creatietools. Van nieuwe haarstijlen en de mogelijkheid om haarlijnen aan te passen tot het volledig zelf tekenen van gezichten. Het resultaat? Spelers kunnen nu ultrarealistische Mii’s maken die je waarschijnlijk al op social media hebt zien langskomen.

Het is heerlijk om met deze tools te experimenteren en unieke personages te creëren. Het enige jammere is dat er geen officiële manier is om Mii’s te delen of te downloaden in Tomodachi Life: Living the Dream. Gezien Nintendo de censuur grotendeels heeft losgelaten, is dat ergens begrijpelijk, maar een gemodereerde galerij had een mooie middenweg kunnen zijn.

In echte Tomodachi-traditie begon ik met een Mii-versie van mezelf, waarna al snel… fictional crushes en cartoonpersonages volgden. Geen schaamte hier, en laten we eerlijk zijn: vrijwel iedereen doet dit. Dat is juist de charme van Tomodachi Life. Hoe beter je voor je Mii’s zorgt, hoe meer opties je vrijspeelt. Daarmee geef je ze nog meer persoonlijkheid, van unieke hobby’s en catchphrases tot eetgewoonten en begroetingen. Je Mii’s zijn persoonlijker dan ooit.

Soapopera galore

Zodra je een aantal Mii’s hebt toegevoegd, duurt het niet lang voordat de drama’s beginnen. Vriendschappen, relaties, rivaliteiten en liefdesdriehoeken volgen elkaar in rap tempo op. Zo hebben mijn Mii-self en Astarion een wederzijdse crush, maar durven ze nog geen stap te zetten. Ondertussen werd Mr. Saturn uit EarthBound op slag verliefd op Octo uit SpongeBob, al moet die daar nog weinig van hebben. Dit terwijl ik bij andere spelers heb gezien dat sommige Mii's binnen twintig minuten al met elkaar getrouwd waren en al over kinderen aan het nadenken waren.

Als god van deze digitale soapopera probeer je de Mii’s een beetje te sturen, maar de uitkomsten zijn grotendeels willekeurig. Liefdesverklaringen kunnen compleet misgaan en vriendschappen kunnen plots eindigen door een ruzie. Juist die onvoorspelbaarheid maakt het zo leuk om te volgen. Het is geweldig om te zien hoe de Mii’s zich ontwikkelen. Ik merkte dat ik vaak even snel wilde checken hoe het met mijn eiland ging, om vervolgens een uur later nog steeds bezig te zijn met alle drama en situaties die zich bleven opstapelen of dingen aan het bouwen was terwijl ik aan het wachten was op het drama.

Waar je in De Sims actief controle hebt, ben je hier meer een observator. Voor sommige spelers kan dat wat passief aanvoelen, maar voor fans van het genre is het juist heerlijk ontspannend. Er is bovendien genoeg te doen: je eiland aanpassen, Mii’s upgraden, nieuwe bewoners toevoegen en allerlei minigames, dromen en cutscenes ontdekken.

Nitpicking

Dat ik veel plezier heb met Tomodachi Life: Living the Dream is een understatement, maar dat betekent niet dat er geen verbeterpunten zijn. Mijn grootste kritiekpunt is het gedrag van kinder-Mii’s. Zij gedragen zich exact hetzelfde als volwassenen. Ze praten hetzelfde, doen dezelfde activiteiten en voelen daardoor meer als mini-volwassenen dan echte kinderen. Het had leuk geweest als ze unieke activiteiten hadden, zoals naar school gaan. In plaats daarvan presenteren ze het nieuws of staan ze gewoon in de winkel.

Daarnaast missen er een aantal geliefde features uit het origineel, waaronder het iconische concertgebouw. Hier konden spelers hun Mii’s liedjes laten zingen en optredens geven. In dit deel zingen Mii’s af en toe nog wel, maar alleen vooraf ingestelde nummers. Dat voelt als een gemiste kans, zeker omdat de game op andere vlakken juist meer vrijheid biedt.

Het blijft echter een ontzettend leuke game. De prestaties op de Nintendo Switch 2 zijn uitstekend en de Mii’s hebben er nog nooit zo goed uitgezien. Het is alleen jammer dat functies zoals muisbesturing op de Nintendo Switch 2 niet benut zijn. Dit had zo goed kunnen werken in de Mii-creator of in de game zelf dat het aanvoelt als een verloren kans. Voor fans van life sims is dit absoluut een aanrader. Ik weet in ieder geval zeker dat ik deze game regelmatig blijf opstarten om te zien wat mijn Mii’s weer hebben uitgespookt.