Als ik ergens van kan genieten, dan zijn het postapocalyptische werelden in games. De bewoners van planeet Aarde lijken steevast op een dergelijk scenario af te rennen, dus we kunnen maar beter voorbereid zijn... In Motorslice zien we echter een wereld als geen ander. In de game zijn machines namelijk op hol geslagen en dien je door een ‘Megastructure’ te navigeren om hier een einde aan te maken. Dat einde dienen we te manifesteren met behulp van een kettingzaag, want waarom ook niet. Is de unieke setting van de game echter afdoende om een leuke ervaring neer te zetten? Dat is natuurlijk waar deze Motorslice-review voor PlayStation 5 over gaat. Start de kettingzaag maar, want we gaan er dit keer met de botte bijl doorheen!
Rage Against the Machine
Motorslice doet het verhaal van Slicer ‘P’ uit de doeken. Dit is geen rapper uit een villawijk te Waddinxveen, maar een meisje dat is aangesteld om zogeheten Megastructures te verkennen. Deze Megastructures huisvesten namelijk op hol geslagen machines die de wereld stukje bij beetje om zeep helpen. Zo storten ze rivieren aan beton uit en hebben ze het simpelweg op de mensheid gemunt.
Die machines moeten dus kapot. Niet een handjevol, maar gewoon allemaal! Deze megastructure voelt echter anders aan dan andere. Niet alleen door de hoeveelheid kleine machines, maar ook door de omvang van het complex en de hoeveelheid gigantische machines die de megastructure rijk is. En dus wacht ons een avontuur van zo’n elf uur, waarin we door een tiental hoofdstukken zagen.
P wordt bijgestaan door een bolachtige droid, genaamd Orbie. Orbie fungeert als camera en companion door de postapocalyptische wereld waar P doorheen moet rennen. Sterker nog, jouw gamertag wordt toegewezen aan de droid en dit is dan ook in wezen het personage dat je met de rechter stick bestuurt. Zo zien we Orbie als camera wild heen en weer zwaaien terwijl we de achtervolging op P inzetten (wat je overigens zo snel mogelijk uit moet zetten in de settings).
Prince of Persia-like
Afijn, continu zetten we dus de achtervolging op P in. De slicer dient namelijk van hot naar her te rennen, klimt als een bezetene en is niet vies van wat freerunning hier en daar. Daarmee stuiten we eigenlijk op het overduidelijkste punt: Motorslice heeft overduidelijk diens inspiratie uit Prince of Persia getrokken.
In de game dienen we namelijk te klimmen, klauteren, wallrunnen, slingeren en nog veel meer om steeds hoger in de bouwplaats te komen. Dat doen we natuurlijk om afgronden, vallen en vijanden te ontwijken. Dat doen we in diverse gebieden, met ieder een eigen soort thema. Zo navigeren we door kanalen, zandwatervallen, bouwputten en ga zo maar door.
De weg vinden is op momenten niet altijd even duidelijk, maar met wat eenvoudig zoekwerk komen we er doorgaans wel uit. Daarnaast is de wereld bezaaid met verzamelbare orbs, die we naar een bepaalde locatie moeten brengen voor dispatching. Waarom we deze verzamelen, wordt niet echt duidelijk gemaakt, iets wat we eigenlijk meermaals in de game terugzien.
Shadow of the Colossus-like
Shadow of the Colossus is een van mijn favoriete games aller tijden. De reden dat Motorslice mij dan ook wist te triggeren, is de gelijkenis die de game toont met het meesterwerk van Team Ico. En toegegeven, Motorslice weet de vibe tijdens bossfights aardig te vangen. Ieder hoofdstuk van de game sluit namelijk af met een gigantische bossfight.
Deze Alpha-machines zijn samen te vatten als uit de kluit gewassen trucks, hijskranen, helikopters, graafmachines enzovoorts. Dit zijn by far de vermakelijkste stukken van de game, gezien je de machines dient te beklimmen alvorens je ze schade aan kunt richten.
Dat schade aanrichten doen we dus met de kettingzaag; deze is namelijk vast te zetten op sommige punten in de machine of wereld. Zet hem aan en gaan met die banaan. Soms is het even puzzelen om uit te vogelen hoe we nu naar boven komen, maar de gevechten zijn imposant en uitdagend. Daarnaast voelt het ook gewoon als een overwinning wanneer je zo’n ogenschijnlijk onverslaanbare baas weet neer te halen. Niet omdat je zo sterk bent, maar gewoon omdat je de puzzel geklaard hebt.
Hoe kleiner ze zijn, hoe harder ze bijten
Dat valt echter in mindere mate te zeggen over de reguliere gevechten. Want naast de uitstekende traversal dienen we het ook op te nemen tegen kleine graafmachines, zaagblad-schietende droids, stoomwalsen en meer. P is uiterst kwetsbaar en is doorgaans bij één enkele hit dood. Gelukkig duurt een respawn niet lang en is de checkpointing prima in orde, maar vooral het vechten tegen de schietende vijanden is uiterst frustrerend.
Datzelfde is van toepassing op de traversal met de kettingzaag. In latere hoofdstukken dienen we namelijk gebruik te maken van de ‘swap’-techniek, waardoor je kunt wisselen tussen horizontaal of verticaal slicen. Dit systeem werkt simpelweg niet en wekt een bizarre mate van frustratie op, zeker wanneer je moet swappen langs diverse traps die je continu naar het checkpoint sturen.
Samen op pervy avontuur?
Minimalistisch, zo kunnen we deze indiegame wel noemen. De grafische vormgeving is simpel doch effectief, de wereld is eenvoudig doch interessant en het verhaal is weinig omvattend doch prikkelend.
De verstandhouding tussen Orbie en P is echter interessant, maar niet per se om de juiste redenen. Tussen het rennen door kunnen we ook even uitrusten tijdens ‘slacking off’-momenten. Hierin krijgen we wat meer te leren over P of de wereld van Motorslice. Op zich vermakelijk, maar waarom hebben Orbie en P zo’n extreem rare verstandhouding?
De robot en P lijken op momenten namelijk haast een getrouwd stel vol seksuele frustratie. Zo is P bijvoorbeeld opeens op een zeer speelse manier boos, heb je altijd de mogelijkheid om als de robot te flirten met P, wordt er met regelmaat ingezoomd op de vrouwelijke aspecten van P en kunnen we op een soort extreem aparte manier interacteren met P.
Vooral de laatste paar zijn een beetje vreemd. Zo kun je P’s voeten kietelen, gaat P met regelmaat blozend een gesprek in en lijkt er haast continu een seksuele ondertoon in de gesprekken te hangen. Zo kun je in een antwoord als een viespeuk hijgen naar P, kunnen we zeggen dat we haar liever in minder kleding zien en dat we graag met haar willen slapen. In de gameplay zien we dat gelukkig niet terug, maar of dit bedoeld is als grap vraag ik mij af.
Het eindoordeel van Rudy Wijnberg
Motorslice biedt een vermakelijk avontuur voor spelers die games zoals Shadow of the Colossus en Prince of Persia een warm hart toedragen. De freerunningelementen werken prima, de wereld is interessant genoeg en de lengte van het avontuur is prima voor dit type game.
Het zijn echter de parkour en gigantische bazen die Motorslice de moeite waard maken. Het beklimmen van de acht reusachtige machines is vermakelijk en biedt een leuke uitdaging. De parkour kan op momenten de plank misslaan, zeker bij het ‘swappen’, maar is uitdagend genoeg om je even bezig te houden.
Jammer is het dan dat de combat met de kleinere machines zo hersenloos en frustrerend kan aanvoelen. Vooral de machines die projectielen afvuren, zijn bijzonder irritant, waardoor ik mij bij ieder gevechtssegment weer moest motiveren om maar door te ploeteren. Dit omdat het met regelmaat oneerlijk kan aanvoelen. Als ik iets dodge of parry, dan verwacht ik geen respawn naar het checkpoint. Voort ploeteren wilde ik overigens wel, want de alpha-machines maakten het weer meer dan de moeite waard.
Ook vind ik de verstandhouding tussen P en Orbie op z'n zachts gezegd nogal vreemd. Waarom heerst er bijvoorbeeld steeds een soort seksuele ondertoon? Dit is compleet onnodig en eerlijk gezegd behoorlijk puberaal. Nu mag ik misschien niet te veel verwachten van de storytelling, maar iets meer smaak had wat mij betreft wel gemogen.
Als laatste zijn er gewoon een aantal designkeuzes niet helemaal duidelijk. Zo kunnen we direct vanaf het begin een flink aantal orbs/collectibles verzamelen, maar waarom doen we dat nu precies? Aanvankelijk lijkt er geen waarde achter te hangen, waardoor ik al snel ben gestopt met het verzamelen. Ook is de uitleg en waypointing gewoon marginaal. Soms moet je om verder te komen maar net dat kleine inkepinkje zien waar je onderdoor kunt sliden. Zie je dat niet, dan loop je continu rondjes, en niet ieder rondje is daarbij anders.
Afijn, zoals je kunt lezen, heeft Motorslice een flink aantal positieve, maar ook een aantal zwaarwegende negatieve punten. Vind je het niet erg om af en toe te zoeken naar de weg voorwaarts en kun je je over wat simplistische doch frustrerende combat heen zetten, dan beloont Motorslice spelers rijkelijk. De bossfights met de gigantische machines en het freerunnen door de wereld voelen namelijk wel heel erg lekker.
- 2,5/5
- Aardig
Pluspunten
- Parkour werkt
- Gigantische machines
- Prima lengte
Minpunten
- Aparte verstandhouding P en Orbie
- Frustrerende combat
- Motorslicen werkt niet
- Vreemde designkeuzes
Als het gaat om passief sporten is Rudy een kei gezien hij regelmatig menig vechtersbaas tegen de vloer nokt en tanden laat rapen. Toch is hij niet vies van andere genres. Onder het motto “je moet toch alles in je leven geprobeerd hebben” experimenteert onze Amsterdammer zo nu en dan eens wat. Niet altijd even succesvol, geduld is namelijk niet echt zijn sterkste punt, net als een gracieuze winnaar zijn gedurende menig fighter…
Reviewscore
2,5/5
Platforms
Zag deze onlangs op Steam. De grafische stijl van de wereld en het genre spraken me aan, maar in de trailer merkte ik ook al dat er wel erg ingezoomd werd op bepaalde lichaamsdelen. Hetgeen extra creepy voelde gezien het ontwerp van het karakter jong oogt. Nu ik in de review lees dat deze ongemakkelijkheid in de volledige game nog een paar stappen verder gaat, weet ik genoeg: deze game sla ik over.
En zoals gamingliefhebber hieronder al zegt - props voor de redactie voor het coveren van zoveel games, zowel groot als klein en in allerlei genres!
Mag ik even jullie complimenteren jullie hebben echt reviews van bijna elke game dat vind ik echt tof om te zien jullie passie voor videogames.