Game review: OPUS: Prism Peak review - Een foto zegt meer dan duizend woorden

Een fotograaf met een mid-life crisis

In OPUS: Prism Peak speel je als de veertigjarige Eugene. Binnen de eerste vijf minuten wordt al duidelijk dat zijn leven allesbehalve soepel verloopt. Zijn ouders maakten tijdens zijn jeugd constant ruzie, het magazine waar hij jarenlang voor werkte ging failliet en zijn eigen fotografiecafé hield het ook niet vol. Alsof dat nog niet genoeg is, heeft zijn vrouw hem verlaten. Het enige lichtpuntje lijkt de band met zijn opa te zijn, die hem vroeger probeerde te beschermen en zijn passie voor fotografie aanwakkerde. Zijn opa is echter jaren geleden onder mysterieuze omstandigheden verdwenen. Wanneer Eugene plots wordt uitgenodigd voor een begrafenis in zijn oude bergdorp, besluit hij te gaan om eindelijk een hoofdstuk af te sluiten.

Onderweg gaat het mis. Eugene raakt betrokken bij een ongeluk en belandt in een alternatieve dimensie genaamd The Dusklands, een wereld bewoond door dierlijke geesten. De enige andere mens die hij tegenkomt is een jong meisje dat haar geheugen kwijt is, behalve het feit dat ze naar de berg moet terugkeren. Met tegenzin besluit Eugene haar te helpen. Het verhaal heeft even nodig om op gang te komen, maar na het eerste hoofdstuk begint het echt te klikken. De band tussen Eugene en het meisje groeit langzaam, waardoor je als speler steeds meer betrokken raakt bij hun reis. Naarmate het verhaal vordert, merk je dat Eugene steeds meer om haar begint te geven en haar koste wat het kost veilig wil houden.

Fotografeer alles, letterlijk en figuurlijk

Al snel blijkt dat niet alleen het meisje haar naam is vergeten. Veel geesten die je tegenkomt zijn hun identiteit deels kwijtgeraakt. Dit proces wordt The Shade genoemd en houdt in dat een geest langzaam in de vergetelheid verdwijnt. In plaats van iets vredigs, wordt dit in de game uitgebeeld als een dreigend, monsterachtig wezen dat geesten volledig opslokt. Het enige wat dit proces kan vertragen, is fotografie. Met een analoge camera, die je van een geest krijgt, kun je herinneringen vastleggen. Als je een geest goed fotografeert, verschijnt hun naam op de foto en wordt het proces tijdelijk gestopt. Opvallend genoeg lijkt dit niet te werken voor het meisje.

Fotografie is zonder twijfel één van de sterkste gameplay-elementen. Waar het in andere games vaak een simpele gimmick is, speelt het hier een centrale rol. Je moet rekening houden met belichting, timing en focus. Het systeem is toegankelijk, maar geeft genoeg diepgang om het interessant te houden en draagt bij aan de immersie. Zo moet je de lens schoonhouden en de sluiter van de camera besturen om de belichting onder controle te houden. Ik merkte dat ik steeds vaker even stopte om alles te fotograferen en zo meer over de wereld en de personages te weten te komen.

Hoewel de game geen traditionele combat bevat, zijn er wel spannende momenten waarin The Shade je achtervolgt. In deze scènes moet je snel reageren, bijvoorbeeld door op het juiste moment een foto te maken of de juiste route te kiezen om te ontsnappen. Vaak hebben games de neiging om het monster constant op je af te sturen, maar hier is het perfect. The Shade is een constante dreiging die The Dusklands omhult, maar ook een dreiging die niet de hele tijd zichtbaar is. Dit maakt de impact als die wel verschijnt om je achterna te zitten des te beter. De controls voelen daarbij fijn aan. SIGONO raadt een controller aan, maar ook met toetsenbord en muis speelt de game prima.

Personages vormen het hart van de game

In het begin wist ik niet goed wat ik van OPUS: Prism Peak moest verwachten. Het leek een vrij standaardverhaal over iemand die tegen wil en dank in een avontuur terechtkomt. Naarmate je verder speelt, wordt echter duidelijk dat er veel meer achter zit. Dat komt vooral door de personages. Hoe beter je ze leert kennen, hoe meer je met ze meeleeft. Zo heb je een oude geit die in het begin weigert gefotografeerd te worden, omdat hij dat alleen wil laten doen door de Seer. De Seer is een mysterieus figuur dat vroeger verantwoordelijk was voor het fotograferen van geesten, zodat ze zichzelf niet zouden vergeten. Hij vormt een belangrijke rode draad in het verhaal, want veel personages voelen zich door hem verraden nadat hij plotseling verdween.

De oude geit wil niets liever dan de Seer terugvinden en hun band herstellen, terwijl andere geesten, zoals een hond en een wezel, juist teleurgesteld en boos zijn over wat er is gebeurd. Op basis van de foto’s die je maakt en de keuzes die je in dialogen maakt, kan hun kijk op de Seer veranderen. De personages zijn goed uitgewerkt, hebben leuke dialogen en zien er ook nog eens schattig uit. Wat wil je nog meer?

Overweldigend veel om te ontdekken

Over OPUS: Prism Peak kun je eindeloos doorpraten, want er is ontzettend veel te ontdekken. Zo heb je het mysterie rondom de Seer, de rol van het meisje en de ware aard van The Shade. Om alles te ontrafelen moet je verschillende systemen gebruiken. Je maakt foto’s op basis van hints van geesten, ontdekt de geschiedenis van de Dusklands via muurschilderingen en ontcijfert een compleet alfabet om namen te vertalen. Het is interessant, maar kan ook behoorlijk overweldigend zijn.

Gelukkig wordt alles bijgehouden in een notitieboek, maar als je iets over het hoofd ziet en verder gaat, is er geen weg meer terug. Wil je iets opnieuw doen, dan moet je de hele game opnieuw starten. Een hintfunctie of een systeem dat aangeeft wanneer je in de buurt bent van een collectible zou hier enorm helpen. Daarnaast voelt de beperking in teruglopen soms onnodig streng. In sommige gevallen is het logisch, bijvoorbeeld bij het starten van een nieuw gebied, maar op andere momenten word je tegengehouden terwijl je nog in hetzelfde gebied bent. Dat haalt de immersie er soms een beetje uit.