Game review: Wax Heads review - Raakt een gevoelige snaar

Oude ruzies tussen de platenbakken

In Wax Heads speel je als nieuwe medewerker van Repeater Records, een platenzaak met een verleden. De winkel wordt gerund door een voormalige rockster, wiens band jaren geleden uit elkaar viel na een pijnlijke breuk met haar zus en een ander ex-bandlid. Dat conflict vormt de ruggengraat van het verhaal. Wanneer die oude bekenden plots weer opduiken en dreigen de winkel over te nemen, krijgt het geheel meer gewicht. Toch duurt het even voordat dit echt op gang komt. De eerste uren zijn vooral gericht op het leren kennen van de winkel, je collega's en de klanten. Dat maakt de opbouw traag, maar niet per se slecht. Je krijgt zo de tijd om de sfeer, de setting en de personages te leren kennen. De dialogen zijn sterk geschreven en voelen natuurlijk aan. De onderlinge band tussen de medewerkers groeit geloofwaardig. Het verhaal raakte me uiteindelijk ook, maar je moet er wel geduld voor hebben.

Wat helpt, is dat de game sterk inzet op community. De lokale muziekscene speelt een grote rol. Je collega’s maken zines, organiseren shows en praten eindeloos over muziek. Die punkachtige insteek geeft Wax Heads een duidelijke identiteit. Het voelt als een liefdesbrief aan kleine scenes en subculturen. Als je daar iets mee hebt, zit je hier goed. De dreiging rond de winkel zorgt voor spanning, maar blijft lang op de achtergrond. Pas later vallen de puzzelstukjes in elkaar. Tegen die tijd heb je al flink wat uren in de winkel doorgebracht. Dat tempo zal niet voor iedereen werken. Het is het echter wel waard om te blijven hangen en door te blijven spelen, geloof me.

De klant is koning

De kern van de gameplay draait om klanten helpen met het vinden van de juiste plaat. Dat is niet altijd een eenvoudige klus. Klanten geven vaak vage hints. Soms praten ze in metaforen, soms moet je tussen de regels door lezen. Jij duikt dan de bakken in en zoekt naar een album dat past bij hun smaak. Elk album heeft een beschrijving, tracklist en achtergrond. Dat maakt het zoeken in het begin leuk. Je voelt je echt een medewerker die muziek aanraadt. Het systeem met ratings helpt daarbij. Scoor je de perfecte plaat die ze zoeken, dan krijg je een “rad”. Zit je in de buurt, dan krijg je “okay”. Zit je fout, dan is het “meh”.

Toch begint dit systeem na verloop van tijd wel een beetje te schuren. Hoe verder je komt, des te meer platen je verzamelt. Dat betekent ook meer tekst om door te lezen. Omdat alle artiesten fictief zijn, kun je niet terugvallen op je eigen muziekkennis uit de echte wereld. Alles moet je dus echt lezen en onthouden. Dat maakt het proces traag. Wat ook niet helpt, is dat fouten weinig gevolgen hebben. Je verdient wat minder geld, maar dat geld gebruik je alleen voor cosmetische items. Er staat dus weinig druk op je keuzes. Dat haalt de spanning weg uit de gameplay. Op een gegeven moment voelt het soms meer als werk dan als puzzel. De basis blijft goed, maar de rek gaat er na een tijdje wel wat uit.

Een hele kleurrijke cast

Waar Wax Heads echt in uitblinkt, is diens cast. De medewerkers en klanten zijn stuk voor stuk opvallend. Sommige personages leunen op stereotypes, maar dat stoort niet echt. Ze hebben genoeg eigen karakter om interessant te blijven. De game toont ook veel diversiteit. Je ziet mensen van verschillende achtergronden, en er is ruimte voor queer en trans personages. Dat voelt in deze context natuurlijk en niet geforceerd aan. De dialogen dragen veel bij aan de sfeer. Gesprekken over wat “echte muziek” is, zorgen vaak voor humor.

De wereld voelt levendig door al deze figuren. Je leert vaste klanten kennen en bouwt een band op. Dat geeft voldoening. Tegelijk blijft niet elk personage even sterk hangen. Sommige verdwijnen net zo snel als ze verschijnen. De nadruk ligt duidelijk op sfeer en gevoel. De game wil je het idee geven dat je deel bent van een kleine community. Dat lukt grotendeels. De combinatie van muziek, gesprekken en kleine achtergrondverhalen van de verschillende personages werkt goed. Het zorgt ervoor dat je blijft door spelen, ook als de gameplay uiteindelijk minder verrast.

Misplaatste minigames

Naast het verkopen van platen biedt Wax Heads een paar extra activiteiten. Denk aan het ontwerpen van posters, het ordenen van dozen of het ophangen van affiches. Op papier klinkt dat als leuke afwisseling. In de praktijk voelt het wat losstaand. Je doet deze minigames maar een paar keer. Ze zijn voor één keertje wel leuk om te spelen. Het puzzelen met objecten die precies moeten passen, is enorm satisfying. Toch halen ze je uit de flow van de game. Ze voelen meer als losse ideeën dan als een integraal onderdeel van de gameplay.

Wat ook meespeelt, is dat je ze meestal niet kunt overslaan. Dat kan frustreren als je gewoon verder wilt met het verhaal. De poster editor is bijvoorbeeld een leuk speeltje, maar heeft weinig impact. Het voegt weinig toe aan je progressie. Het lijkt alsof de ontwikkelaars meer variatie wilden bieden, maar niet alles even goed hebben geïntegreerd. Daardoor voelt het geheel soms onevenwichtig. De basis van praten met klanten en zoeken naar platen blijft het sterkst. Alles eromheen is wisselend van kwaliteit en de game had eigenlijk wel prima zonder gekund.

Een soundtrack die alles draagt

De echte ster van Wax Heads is de muziek. De game zit vol met originele tracks van fictieve artiesten. Van rap tot punk en van EDM tot metal, alles komt voorbij. Elk nummer voelt alsof het echt bestaat. Dat is enorm knap, want er zitten heel veel verschillende nummers in. De soundtrack blijft hangen en past perfect bij de sfeer. Via de jukebox kun je nummers uitkiezen om af te spelen terwijl je werkt. Dat maakt het bladeren door platen een stuk leuker. Sommige tracks zijn echt gigantische bangers.

Ook de albums zelf zijn met zorg gemaakt. Er zijn meer dan 80 handgetekende platen. Elk met eigen lore en verhalen. Dat nodigt je wel uit om alles te ontdekken. Je leest over bandruzies, mysterieuze verdwijningen en bizarre geruchten. Die details geven de wereld nog meer kleur. Het maakt het zoeken naar muziek ook interessanter. Zelfs als de gameplay wat inzakt, blijft de muziek je aandacht trekken. Dit is een game die je deels speelt om te luisteren. En dat is misschien wel het sterkste punt.