Hillthorn review - Een paradoxale ervaring

Als een ware noir-detective zit ik zielsalleen in mijn niet al te goed verlichte kantoor. Tja, dankzij het magere inkomen van mijn baan kan ik de stroomrekening anders niet betalen. Geeft dit een slechte indruk op mijn cliënten? Nee, zij houden daar juist van. Hoe zou de mysterieuze klant Abigail anders dramatisch uit de schaduwen kunnen stappen? En met zo’n opening presenteert Hillthorn zijn mysterieuze en duistere atmosfeer, maar weet het deze wel te behouden? Dat zoeken we uit in de Hillthorn-review!

Hillthorn 1

Het leven staat geschreven in de kaarten

Hillthorn, van Fool Moon en Finnegan Motors, is een mysteriegame waarin je gehuurd wordt door Abigail om een jonge vrouw genaamd Olivia te redden. Hoe de situatie achter haar verdwijning in elkaar zit, is onbekend. Verder dan de locatie en met wie ze omging, krijg je niet uit jouw cliënt geperst. Dat is namelijk voor jou en mij om te achterhalen in het niet-zo-charmante dorpje Hillthorn. In deze locatie, verstopt tussen de bomen, zijn de moeders achterdochtig, de herbergiers onwetend en neemt iedereen de kerkdienst een tikkeltje te serieus. Het is dus onze taak om Olivia hier op te sporen en te redden voordat het te laat is.

Als iemand die opgroeide in een familie vol mysterieliefhebbers, brengt Hillthorn een niet bepaald uniek verhaal. Zoals dat wel vaker op tv of het witte doek gebeurt, werken de inwoners tegen je en is er duidelijk meer aan de hand dan wat er op het oppervlak zichtbaar is. Sterker nog, deze verhaallijn is makkelijk terug te vinden in de wereld van games. Enigmatis: The Ghosts of Maple Creek van Artifex Mundi plaatst jou ook in de rol van een detective op zoek naar een jonge vrouw in een religieus dorp. Gelukkig weet Hillthorn deze welbekende verhaallijn in een nieuw jasje te steken dankzij de gameplay en een aantal verse plotwendingen.

Allereerst begin ik bij de gameplay. Hillthorn bestaat uit bijna alleen maar kaarten op een manier die vergelijkbaar is met de ‘levende’ kaartspellen van Fantasy Flight. Hillthorn maakt gebruik van vijf verschillende soorten kaarten. Eén daarvan zijn de roze actiekaarten. Om naar een nieuwe locatie te reizen, iets te onderzoeken of met iemand te praten, moet je zo’n roze kaart plaatsen aan het begin van een actieketting. Hiernaast plaats je dan vervolgens een paarse, oranje of groene kaart. Paarse kaarten representeren personages die aanwezig zijn, oranje kaarten dienen als onderwerpen en objecten, en groene kaarten zijn bezoekbare locaties.

Wat je met een van deze drie soorten gekleurde kaarten kan doen, verschilt per kaart. Een groene kaart kan alleen maar naast de verkenningskaart geplaatst worden. Oranje kaarten kunnen alleen direct naast de onderzoekkaart geplaatst worden. In tegenstelling tot locatiekaarten kunnen deze wel naast een personagekaart geplaatst worden. Hierdoor functioneren ze als een gespreksonderwerp. Het is wel mogelijk om een personagekaart direct naast een onderzoek- en praatkaart te plaatsen. Afhankelijk van de actiekaart bestudeer je een personage of communiceer je met hem of haar. Sommige acties leveren je grijze contextkaarten op. Deze kaarten leveren informatie die nodig is voor het oplossen van puzzels en het begrijpen van het verhaal. Met contextkaarten zijn verder geen acties mogelijk.

Hillthorn 2

Deze kaarten vertellen een verhaal

Hoewel er niet veel verschillende kaartsoorten zijn in het totaal, kan het wel voorkomen dat je met meer dan twintig op je scherm zit. Voor mij werd het scherm in zulke gevallen vrij onoverzichtelijk. Ik sorteerde namelijk graag de kaarten op mijn eigen manier. Personage-, object-, locatie- en contextkaarten groepeerde ik bij elkaar gebaseerd op thematische connecties. Wanneer ik veel kaarten had, gebeurde het daardoor wel eens dat een kaart verdween onder een paar anderen. Hillthorn heeft een manier om dit op te lossen. Met een druk op de paperclip schoont de game je scherm op door alle kaarten bij elkaar te schuiven. Hierna zijn alleen de titels nog te zien, waardoor zoeken naar de juiste een paar seconden langer duurde. Vaak lette ik namelijk meer op de afbeelding van de kaart dan op de titel, want dat is net wat makkelijker op te sporen in een zee van oranje kaarten.

Dit is best wel jammer, want een grote hoeveelheid aan kaarten is in het begin onvermijdelijk. Doordat de game naast een paar scènes geen gebruikmaakt van geanimeerde cutscenes, en er geen sprake is van een voice-over, moet de game het hele verhaal verbeelden met kaarten. Dit is zowel een zegen als een vloek. Onoverzichtelijkheid is de vloek en de zegen is wat het toevoegt aan de atmosfeer en gameplay.

Het verhaal is met name opgebouwd uit de informatie die gegeven wordt door de kaarten. Een kaart vertelt je welke sieraden een vrouw draagt, wie er aanwezig zijn in een locatie, dat je gewond bent of hoe een personage zich voelt tijdens een gesprek. Hierdoor zijn er veel gaten in het verhaal, maar in dit geval draagt dit juist positief bij aan Hillthorns duistere atmosfeer en alle mysteries. Elk gat is een ruimte om op te vullen met je eigen fantasie en speculatie. De wil om sommige gaten te vullen functioneert ook als motivatie om de game door te blijven spelen, totdat je de oplossing van Hillthorns 'ware' puzzel gevonden hebt.

Naast een mysteriegame is Hillthorn ook een puzzelgame. Dit betekent natuurlijk dat Hillthorn meerdere puzzels kent. Om eerlijk te zijn: de meeste zijn redelijk te doen zonder daarvoor je hersenen te kraken. De route- en codepuzzels zijn vrij standaard. Gewoon opletten en, als het moet, notities nemen, dan komt alles goed. Hillthorn bevat ook een soort van minigames. Deze zijn vrij makkelijk, maar hebben ten minste een verhalende functie. Sommige personagekaarten bewegen constant van hun plek. Meestal is dit onschuldig en functioneert het met het doel om de impressie van leven te geven. Beweging kan ook een aanval representeren in een minigame waarin het jouw taak is om de vijand zo snel mogelijk te stoppen door op ze te klikken. Niet al te moeilijk dus, maar hetzelfde kan niet gezegd worden van de tijdlus waar de hele game om draait.

Hillthorn 3

Een lus in een lus in een lus

De grootste puzzel van de game is de tijdlus waarin jij gevangen zit. Om überhaupt kans te maken om Olivia te redden, moet je achterhalen wie wat doet en wanneer. Zonder een sterk gevoel van Hillthorns tijdlijn is het onmogelijk om Olivia te redden. Gedurende de eerste paar lussen waarin ik gebeurtenissen voor het eerst ervaarde, heb ik dan een aantal verrassende dingen meegemaakt. Hierdoor heb ik tevens ook kostbare tijd verloren. Tijd is een van de belangrijkste resources uit de game. Om klokslag twaalf uur begint de tijdlus namelijk weer opnieuw en ben je verdoemd om alle ‘correcte’ handelingen te herhalen.

Alle acties kosten tijd. Sommige meer dan anderen. Reizen naar een andere locatie vanaf het beginpunt kost bijvoorbeeld meestal een kwartier. Dus heen en weer reizen, iets wat ik vaak moest doen gedurende mijn playthrough, ontneemt je al gauw een paar uur. Het doortikken van de klok is gelukkig niet alleen een negatief iets. Hillthorn bevat een aantal elementen waar je alleen rond bepaalde tijdstippen mee kan omgaan. Het kan dus voorkomen dat je tijd ook handmatig naar voren wilt brengen. Daarnaast had ik zelf momenten waarin ik expres naar het einde van de lus skipte, omdat ik wist dat de dag te ver gevorderd was om een tijdgevoelig doel te behalen.

Deze tijdlus, waarvoor jij het meest efficiënte pad moet vinden, is hetgeen dat Hillthorns narratief apart zet van vergelijkbare detective-mysteries. Jammer genoeg hangt er een paradoxaal luchtje rondom deze mechaniek. Het is namelijk een bron van zowel genot als verveling. Er is niets fijners dan eindelijk verder komen in jouw takenlijst nadat je kennis van de vorige lus succesvol hebt toegepast op de huidige lus. Hillthorn weet echter niet goed om te gaan met het probleem waar meerdere tijdlus-games tegenaan lopen en dat is de herhaling. Een sleutel bemachtigen is leuk de eerste keer, maar niet de twintigste. Hillthorn lost dit probleem deels op door je een oranje kaart te geven. Met deze kaart voer je automatisch bepaalde handelingen off-screen uit, zodat jij ze niet meer hoeft te herhalen. De meeste handelingen moet je toch nog wel geheel zelf handmatig uitvoeren.

Hillthorn 4

In de verte staat een man

Ondanks hoe saai het steeds herhalen van dezelfde handelingen kan worden, is de sfeer van Hillthorn zo sterk dat het de herhaling bijna compleet waard maakt. “Bijna” is hierin het sleutelwoord. Door middel van de kaarten, het spelen met licht, schaduw en geluid creëert Hillthorn een ervaring waarin occulte horror in elke hoek en schaduw verstopt kan zitten. Je betreedt een nieuwe locatie en volgens de kaarten zie je een schaduw in de verte. Je wandelt door het bos en de schaduwen van bomen zijn over jouw kaarten heen geprojecteerd. Het dorp is te stil, maar de kerk zit vol onverstaanbaar geroezemoes en dan is er ook nog eens jouw zakhorloge dat in de avond steeds luider begint te tikken.

Een aantal gameplay-elementen versterken deze sfeer. Wanneer je bijvoorbeeld een lichtbron gebruikt in de duisternis, moet je de kaart die jouw lichtbron representeert heen en weer bewegen om de rest van jouw scherm te kunnen zien. Weten dat het getik van je klok aankondigt dat de nieuwe tijdlus steeds dichterbij komt, levert een gevoel van urgentie op.

Hillthorn weet ook een aantal verrassende plotwendingen naar je toe te gooien. Hierdoor was ik meer bereid om steeds de volgende tijdlus te trotseren, en dat is maar goed ook. Hillthorn kent namelijk meerdere eindes: één nep-einde, vier normale eindes en één geheim einde. Om de aanwijzingen te ontgrendelen die nodig zijn voor het behalen van het laatste einde, moet je alle normale eindes meegemaakt hebben. Hoewel twee daarvan erg verrassend zijn, zijn de stappen die je aan het begin van elke lus moet nemen bijna exact hetzelfde. Verder kennen deze eindes ook geen variatie. Voor de gein had ik een keer half de stappen genomen die nodig zijn voor Einde A en half de stappen die nodig zijn voor Einde C. Het gevolg hiervan was dat de game mij Einde C gaf zoals ik het de eerste keer ontving, wat eigenlijk niet mogelijk zou moeten zijn.

Wat hierbij verder ook niet helpt, is dat het geheime einde niet veel toevoegt aan de game. Hoewel dit einde de gameplay op een interessante manier overhoop gooit, voelt het spelen hiervan niet als het meemaken van een echt einde. Niet alleen roept het meer vragen op dan dat het beantwoordt; de epiloog die aanwezig was voor alle andere echte eindes ontbreekt hier. Daarnaast is het ook zo dat ik na de voltooiing hiervan gewoon weer de game vanaf het begin van de tijdlus kon spelen, alsof ik helemaal nergens een einde aan had gemaakt. Dit is wel jammer, want de kracht van een mysterie hangt heel erg af van hoe goed het einde is.

Hillthorn 5

Getest op pc
CPU
11th Gen Intel(R) Core(TM) i5-1135G7 @ 2.40GHz (2.42 GHz)
GPU
Intel(R) Iris9R) Xe Graphics
RAM
8GB LPDDR4

Het eindoordeel van Amber Linders

Hillthorn is een interessante game-ervaring waarin een verhaal met name verteld en beleefd wordt in de vorm van kaarten. Hoewel het niet de meest uitdagende gameplay op aarde kent, zorgt dit er wel voor dat het niet al te originele verhaal toch vers aanvoelt. Daarnaast maakt Hillthorn goed gebruik van de kaarten, het licht, de schaduw en het geluid om een onheilspellende atmosfeer te creëren die mij persoonlijk een beetje deed denken aan de eerste keer dat ik Shirley Jacksons The Haunting of Hill House las. Deze sfeer maakt de herhaling die aanwezig is in de gameplay bijna geheel waard.

Hoewel herhaling altijd te verwachten is in een game waarin een tijdlus een groot element van de gameplay uitmaakt, lukt het Hillthorn niet helemaal om het ook nog interessant te behouden. Gezien je vier verschillende eindes moet doorlopen om het geheime ‘echte’ einde te behalen, is dat wel een probleem. Dat dit echte einde ook niet als een daadwerkelijk einde aanvoelt, maakt de boel erger.

Hoe dan ook: als je zoekt naar een griezelige game met interessante kaart-gebaseerde gameplay die niet al te ingewikkeld is, en je het niet erg vindt wanneer de puzzels vrij makkelijk zijn, dan is Hillthorn zeker een aanrader. Zorg er alleen wel voor dat je niet alle eindes in één sessie probeert te behalen, want meerdere keren dezelfde sleutel oprapen, zodat je dezelfde deur open kan doen, zodat je dezelfde enzovoort kan doen, verveelt na een tijdje.

  • 3,5/5
  • Goed

Pluspunten

  • Onheilspellende sfeer
  • De kaart-gebaseerde gameplay is interessant
  • Verrassende plotwendingen
  • Meerdere eindes

Minpunten

  • Het herhalen van acties kan vervelen
  • Sommige puzzels zijn erg makkelijk
  • Het geheime einde is alle moeite niet waard
  • Je bord kan chaotisch worden door de hoeveelheid kaarten die je kan verzamelen
Amber Linders
Amber Linders Trainee
Gemiddelde reviewscore: 3,5/5 1 review 27 artikelen geplaatst
Packshot Hillthorn

Reviewscore

3,5/5

Ontwikkelaar

Fool Moon

Uitgever

Raw Fury

Release

10 november 2026

Platforms

PC
Reacties
Er zijn nog geen reacties
Nog niet uitgepraat? Praat verder op Discord