Moomin: Midsummer Madness review - Meer charme dan uitdaging

Farming sims zijn niet de enige games waarin ik graag even helemaal verdwijn. De gezellige wereld van de Moomins heeft inmiddels ook een speciaal plekje in mijn hart veroverd. In april was het nog hartje winter in Moominvalley met Moomintroll: Winter's Warmth, maar nu de kou langzaam onze botten binnendringt, is het juist hoogzomer in de vallei van de schattige trollen. Er is namelijk alweer een nieuwe Moomin-game verschenen: Moomin: Midsummer Madness. Daarmee kreeg ik in 2026 opnieuw de kans om terug te keren naar de iconische Moominvalley, ditmaal voor een point-and-click-avontuur.

Een natte zomer is een understatement

Het avontuur begint op een prachtige, zonnige dag in Moominvalley, waar Little My haar oudere zus Mymble het leven zuur maakt. Wanneer Mymble haar achterna zit, vlucht Little My weg en komt ze haar vriend Moomintroll tegen. Ze vraagt hem om te helpen bij het vinden van een nieuwe schuilplek, zodat haar zus haar niet kan vinden. Moomintroll stemt toe, totdat Snorkmaiden, zijn vriendinnetje, opduikt en voorstelt om samen een piratenavontuur te beleven.

Net wanneer het drietal aan hun avontuur wil beginnen, barst er een vulkaan uit. Ze haasten zich naar Moominhouse, waar Moominmamma en Moominpappa waarschuwen voor een naderende storm. Dat blijkt nogal een understatement, want gedurende de nacht loopt vrijwel de gehele vallei onder water.

Net als Moomintroll: Winter's Warmth is Midsummer Madness gebaseerd op een van de oorspronkelijke Moomin-boeken van Tove Jansson. Het verhaal is precies wat je van deze franchise mag verwachten: warm, schattig en gevuld met de bijzondere personages die Moominvalley zo geliefd maken. Ondanks de enorme overstroming behoudt het avontuur die typisch gezellige sfeer, waarbij de nadruk vooral ligt op vriendschap, elkaar helpen en samen problemen oplossen.

Wie op zoek is naar een diepgaand verhaal met ingewikkelde plotwendingen, is hier alleen niet helemaal aan het juiste adres. Het verhaal blijft relatief eenvoudig en richt zich voornamelijk op een toegankelijk avontuur voor jong en oud. Voor volwassen spelers kan het daardoor soms wat voorspelbaar aanvoelen. Tegelijkertijd is die eenvoud ook onderdeel van de charme. Vooral voor mensen die zijn opgegroeid met de boeken of de populaire animatieserie uit de jaren negentig, is het een heerlijke nostalgische terugkeer naar Moominvalley en haar unieke bewoners.

Point-and-click met een puzzel tussendoor

Wat meteen opvalt, is dat Moomin: Midsummer Madness een andere richting inslaat dan de eerdere Moomin-games. Waar je in Snufkin: Melody of Moominvalley en Moomintroll: Winter's Warmth vrijer door de verschillende omgevingen kon bewegen, kiest Midsummer Madness voor een zijaanzicht met point-and-click-gameplay. Je beweegt je door het verhaal en krijgt regelmatig puzzels voorgeschoteld. De meeste los je op door op dingen te klikken, en dan aan het juiste personage te geven of combineren met een ander object. Zo moet je een spiegel aan een vishengel hangen om een katvis uit de keuken te jagen of een bolletje knoflook vermommen als chocolade door hem in schoensmeer te dompelen. Sommige puzzels zijn minigames die zich openen in een apart venster.

Zo moet je de speelgoedboot van Moomintroll repareren met behulp van een soort memoryspel, Little My door een doolhof van dozen loodsen om op zolder een verrekijker te vinden en haar zelfs het water in gooien om de zoete broodjes van Moominmamma van een verdrinkingsdood te redden. Gelukkig lijkt Little My het allemaal fantastisch te vinden, want het arme kind moet zich gedurende het avontuur behoorlijk vaak in gevaarlijke situaties begeven.

De puzzels vormen wat mij betreft het hoogtepunt van de game. Niet zozeer omdat ze bijzonder uitdagend zijn, maar vooral omdat ze voor een welkome afwisseling zorgen binnen de verder vrij eenvoudige gameplay. De verschillende opdrachten zijn creatief bedacht en sluiten goed aan bij de speelse sfeer van de Moomins. Hierdoor voelt het avontuur niet alsof je alleen maar van het ene gesprek naar het andere loopt. Voor ervaren puzzelliefhebbers bieden ze waarschijnlijk weinig uitdaging, maar juist door hun toegankelijkheid passen ze uitstekend bij het ontspannen karakter van de game.

Wat ik daarnaast kan waarderen, is dat de ontwikkelaar rekening heeft gehouden met spelers die minder ervaring hebben met dit soort games. Mocht je vastlopen bij een minigame en er echt niet uitkomen, dan kun je deze zelfs overslaan. Dat is bijvoorbeeld ideaal voor jongere kinderen die nog moeite hebben met bepaalde opdrachten en gewoon verder willen genieten van het verhaal. Of voor iemand die ondanks jarenlange game-ervaring soms nog steeds compleet vastloopt op een puzzel die achteraf ontzettend eenvoudig blijkt te zijn. Het zorgt ervoor dat je niet bang hoeft te zijn dat een lastige puzzel je hele avontuur stillegt. Daarmee blijft Midsummer Madness ook geschikt voor spelers die vooral voor het verhaal en de prachtige wereld komen.

Een stapje terug?

Visueel is Moomin: Midsummer Madness een genot om naar te kijken. Ontwikkelaar Crossbridge Game Studios heeft gekozen voor een artstijl die sterk geïnspireerd is op de oorspronkelijke illustraties van Tove Jansson. Hierdoor voelt het alsof je door een levend prentenboek loopt. De kleurrijke omgevingen, charmante personages en kleine details zorgen voor een heerlijk nostalgische sfeer. Wat mij betreft is dit dan ook een van de grootste pluspunten van de game. Ook op technisch gebied heb ik weinig te klagen, want tijdens mijn speelsessies ondervond ik geen noemenswaardige problemen.

Toch bleef tijdens het spelen het gevoel knagen dat Midsummer Madness op gameplaygebied een stapje terugdoet ten opzichte van zijn voorgangers. Hoewel de puzzels vermakelijk zijn, heb je buiten het volgen van het verhaal weinig andere dingen om je mee bezig te houden. Je beweegt van de ene gebeurtenis naar de volgende en krijgt nauwelijks de vrijheid om zelf op ontdekkingstocht te gaan.

Dat is vooral jammer wanneer je kijkt naar wat de eerdere Moomin-games te bieden hadden. In Snufkin: Melody of Moominvalley kon je bijvoorbeeld Masterpiece Pages en Songbirds verzamelen, terwijl Moomintroll: Winter's Warmth je onder andere op zoek liet gaan naar vaasstukken en Winter Beings. Dit soort verzamelobjecten gaven je een extra reden om de wereld te verkennen en beloonden je nieuwsgierigheid. In Midsummer Madness ontbreekt die extra laag grotendeels.

Daarmee wil ik niet zeggen dat iedere cozy game per se een open wereld of tientallen verzamelobjecten nodig heeft. Een kort en lineair avontuur kan namelijk ook ontzettend vermakelijk zijn. Alleen merk je bij Midsummer Madness dat de focus vrijwel volledig op het verhaal en de puzzels ligt. Zodra je die hebt afgerond, blijft er weinig over om nog voor terug te keren.Dat wordt extra duidelijk door de speelduur. Na ongeveer vier tot zes uur kun je het avontuur volledig hebben uitgespeeld en omdat er weinig extra activiteiten zijn, ontbreekt de motivatie om de game opnieuw op te starten. De prachtige presentatie en charmante personages maken die uren absoluut aangenaam, maar ik had graag wat meer redenen gehad om nog wat langer in Moominvalley rond te dwalen.