NORSE: Oath of Blood review - Wordt niet over gezongen in Valhalla

Ik heb totaal geen Noormannenbloed in mij, maar toch gaat mijn hart elke keer wat sneller kloppen als er een game rondom dit thema wordt aangekondigd. De Noorse mythologie, de prachtige landschappen en de brute aantrekkingskracht van de Vikingen wekken nu eenmaal mijn interesse. Als een ontwikkelaar vervolgens aangeeft dat de game turn-based combat heeft en je een nederzetting moet opbouwen, dan maak ik graag tijd vrij voor een review.  Deze review wel te verstaan, want ik ben de afgelopen dagen in NORSE: Oath of Blood gedoken. Mijn bijl is ondertussen smerig van het bloed en de splinters zitten vast in mijn vingers, maar progressie is geboekt.

De strijd om eer

In de verschillende media wordt het vaak belicht, maar Vikingen behaalden graag hun eer door te strijden en hun moed te tonen. Ergens in Noorwegen in het jaar 802 na Christus heeft een jarl andere plannen. De focus ligt op de handel en dat brengt de nodige welvaart naar de nederzetting. Zijn trouwste strijder en beschermer ziet dat niet meer zitten en besluit om zijn jarl te verraden. Het zorgt ervoor dat de tweeling Gunnar en Sigrid samen met hun bodyguard Arn met een boot moet vluchten. Dat doen ze met de hoop dat een vriendschappelijke Jarl zijn manschappen naar de nederzetting wil sturen, om zo hun geboorteplaats weer in te nemen.

De Norns hebben echter andere plannen voor Gunnar en Sigrid en ze zullen zich daardoor eerst moeten bewijzen. Met enkele kwajongens en wat grondstoffen krijgen ze wat aanwijzingen voor een stuk land verderop. Een land dat nog niet getemd is en waar bandieten en rovers nogal wat ravage aanrichten. Het groene en vruchtbare land dat wordt geflankeerd door twee bergen en direct aan zee ligt, is de perfecte plek voor een nieuwe nederzetting. Eentje die Gunnar en Sigrid zelf moeten bouwen. En dan, vele malen later, is er misschien tijd om wraak te nemen en je geboorterecht op te eisen. Het verhaal is niet bepaald creatief te noemen, maar wist mijn interesse vast te houden. Het gebeurde regelmatig dat ik eigenlijk de game wilde afsluiten, maar toch benieuwd was naar de volgende missie. En ook buiten de game vlogen mijn gedachten regelmatig terug naar de Noorse setting.

Alle outcasts zijn welkom

De setting van Scandinavië wordt prachtig benut in NORSE: Oath of Blood. Doordat je nieuwe nederzetting op ruw terrein ligt, loop je regelmatig met je manschappen door de dichte bossen van Noorwegen. Op het gebied van interactie is hier weinig te beleven, want je kunt alleen wat grondstoffen oprapen en bessen plukken om je personages te genezen. De enige geheimen die je kunt vinden zijn de Runestones die je extra bonussen geven in combat. De setting breidt zich echter verder uit door de personages die de tweeling uiteindelijk tegenkomt. Het zijn allemaal vreemde mannen en vrouwen, die door pech of het lot, in de buurt van de nederzetting zijn gestrand. Zo is er het verhaal van de smid, die zodanig door zijn broer is verraden dat hij de smidse van zijn vader niet kon overnemen. Weer een ander spoelt met zijn kapotte boot op het strand aan en houdt niet op met praten over de zeegod Njörðr.

Mocht je bekend zijn met de tv-series Vikings, dan ben je vertrouwd met het idee van gekke Noormannen. De persoonlijkheid die ze uitstralen, voegt net wat meer diepgang toe aan de cutscenes en de nieuwsberichten die je tussendoor krijgt. De Noorse mythologie is hierin verweven en de cutscenes zijn van prima kwaliteit. Hetzelfde kan ik niet helemaal zeggen over de voice-acting van de verteller en enkele personages die een bijrol hebben. De manschappen hebben regelmatig nieuws en die berichten worden netjes na een ronde in je nederzetting getoond. Het is dan ook jammer dat deze al snel in herhaling vallen. Dat had ik iets minder erg gevonden als NORSE: Oath of Blood een grote game was geweest, maar in de praktijk is het een compact en lineair verhaal dat je binnen twintig uur kunt uitspelen. 

Een groeiende nederzetting

De game volgt dus een lineair verhaal en doet dat via cutscenes en compacte missies waarin je vooral via de turn-based combat, de vijanden in mootjes hakt. Na een missie keer je altijd terug naar je nederzetting. In het begin is dit nog een leeg stuk grond met alleen een hutje waar de oorspronkelijke familie woonde. Tussen de missies door ben je dan ook bezig om de nederzetting te bouwen. Dit doe je door nieuwe projecten te starten, waar je vervolgens grondstoffen of specifieke crafting items voor nodig hebt. De grondstoffen komen per ronde binnen in je opslag, maar de spullen moet je bij de juiste ambachtslieden laten maken. Dit is uiteraard gelinkt aan de vreemde personages die je tegenkomt en die besluiten om zich bij je te voegen. Zo moet je eerst een vishut bouwen, voordat je die kunt verbeteren met een plek om vis te roken en te verkopen. Het verbeteren van alle gebouwen is vooral gelinkt aan de hoeveelheid grondstoffen die je dan binnenkrijgt. Het opbouwen van de nederzetting wisselt de combat netjes af en ik haalde er zeker plezier uit om de nederzetting te zien groeien. Na enkele rondes is een project voltooid en krijg je deze via een korte cutscene te zien.

Dit geldt niet voor de smid, jager en de naaister, want ze zorgen ervoor dat je verbeterde wapens en armour voor je Noormannen kunt maken. De recepten moet je wel eerst tijdens een missie vinden. Het is mogelijk om direct armour te kopen via de naastgelegen nederzettingen, maar dit systeem vond ik nogal verwarrend. Op sommige momenten werd er totaal niets verkocht en het was nooit mogelijk om hacksilver als betalingsmiddel in te zetten. Nu heb je de verbeterde kledingstukken niet direct nodig, maar sommige leveren mooie bonussen op. Naast de projecten is het dorp ook de plek waar je de abilities van je Hirdmen kunt uitkiezen. Elke Hirdmen heeft twee skill-lines en jij moet kiezen of je gaat voor de linker of de rechter. Sigrid is bijvoorbeeld een Huntress, wat betekent dat ze aanvalt met pijl en boog. Aan de linkerkant heb je daardoor de Sharp-eyed skill-line, terwijl de rechterkant gericht is op de Trickster. Je ziet niet vast aan een van deze skill-lines, maar als je bij level een kiest voor Sharp-Eyed, dan kun je niet meer de eerste ability van de Trickster vrijspelen. Het zorgt voor net wat meer vrijheid, maar ik heb eigenlijk de gehele game dezelfde strategie gebruikt. En daardoor heb ik veel abilities en ook Hirdmen gewoon genegeerd.

Bloeddorstige combinaties

Wanneer je op de map het beeldje van een missie aanklikt, word je na een laadscherm in de regio gegooid. Dit zijn kleine locaties waar je bijna altijd regelrecht de combat inloopt. Voordat de combat begint, moet je eerst je manschappen over het veld verdelen. Je mag telkens zelf bepalen welke Hirdmen je meeneemt, maar het is niet logisch om je boogschutter vooraan te zetten. De classes en armour bepalen namelijk de gezondheidsbalk. Wanneer één van je Hirdsmen een lege gezondheidsbalk heeft, kun je deze nog overeind helpen. Wordt hij echter geëxecuteerd, dan vliegt zijn ziel naar Odin’s Hall in Valhalla en ben je hem voorgoed kwijt. Om die redenen krijg je regelmatig nieuwe Hirdsmen en kun je deze rekruteren via het handelsscherm. De drie hoofdpersonages, oftewel Gunnard, Sigrid en Arn, mogen nooit sterven. Het is ondertussen lastig om vernieuwingen aan te brengen in de turn-based combat, maar Arctic Hazard Interactive weet een mooie en vermakelijke combinatie neer te zetten. De termen zijn net even anders, maar de Action Points worden verdeeld in twee balken. De kleine balk bepaalt hoeveel stappen je personage gratis kan zetten, terwijl de grote balk bedoeld is voor de abilities, genezing en het zetten van extra stappen.

Het zijn vooral de combinaties die de combat erg vermakelijk maken. Zo heeft Gunnar een schild waarmee hij tegen een vijand kan aanbeuken. Staat er achter die vijand nog een vijand, dan verliezen ze allebei één hitpoint en worden ze kwetsbaar. Die ability is al helemaal leuk om in te zetten als je een Hirdmen voor en achter een vijand zet. De voorste beukt met zijn schild, waardoor de vijand tegen de andere Hirdmen knalt en die hakt er vervolgens lekker op los.  De Berserkr Isa kreeg van mij uiteindelijk armour en een passieve ability waarmee er een kans is dat ze geneest met een aanval, maar ook met een crit en een executie. Met haar twee bijlen sprong ze dan ook over het veld om iedereen een kopje kleiner te maken. Het is helaas wel zo dat de combat nogal eenvoudig is, met de uitzondering van een missie waarbij die opeens een stuk hoger lag. Het is niet helemaal te verklaren, maar de vrije keuze in volgorde speelt zeker een rol. Wanneer een gevecht begint, krijg je bovenin de balk lege vakjes te zien. Op deze vakjes mag één van je Hirdmen een aanval inzetten, maar je mag zelf bepalen welke Hirdmen dit is. Zie je dus meerdere vijanden naast elkaar staan, dan selecteer je de boogschutter met de Arrow Volley om direct veel schade aan te richten. In sommige gevallen liggen er direct twee vijanden op de grond. Die vrijheid zorgt er echter voor dat je die leuke combinaties kunt inzetten en maakt de combat juist vermakelijk.

Odin knippert met zijn ogen

Het feest in Valhalla laat nog even op zich wachten. Het is geen triple-A-game dus wat clippingproblemen en enkele visuele bugs zijn te verwachten, maar alles bij elkaar opgeteld is het te veel om de game momenteel een mooie score te geven. Om een voorbeeldje te geven: tijdens de executie-animaties waren er regelmatig geen pijlen zichtbaar en de gevangenen waren niet zichtbaar vastgebonden aan een paal. Ook de gameplay bugs stapelden zich op, al hebben de ontwikkelaars sommige problemen met een patch al opgelost. Die patch brak vervolgens wel mijn volledige game, waardoor mijn nederzetting half werd gereset en ik niet meer de tijd door kon spoelen. En die rondes zorgen er juist voor dat er nieuwe missies op de map verschijnen. Oftewel, ik moet wachten op weer een nieuwe patch, voordat ik verder kan. Ik kan je vertellen dat ik dit weekend flink heb lopen balen, want ik wilde de game ontzettend graag uitspelen.

Van dat probleem hebben jullie straks hoogstwaarschijnlijk geen last meer, maar er zijn andere gameplaybugs die ik na de patch nog heb ervaren. Aan de vele bondgenoten heb je absoluut niets, want deze hebben de neiging om continu weg te rennen of hun eigen manschappen aan te vallen. Ook de Alert-skill, beter bekend als Overwatch, had niet altijd de gewenste uitkomst. Het gebeurde regelmatig dat vijanden gewoon door de Alert-vakjes renden en mijn Hirdmen geen aanval uitvoerden. Nu is er een specifieke skill die je hiervoor de optie geeft, maar het zou nogal vreemd zijn als zoveel vijanden toegang hadden tot die skill. Daarnaast is de interactie in de wereld een beetje ongemakkelijk. Ik moest regelmatig meerdere keren op een struik klikken, voordat mijn Hirdmen besloot om de bessen op te eten. Tijdens de combat gebeurde dit juist met de speren die klaarstaan in vaten en de gevallen wapens. Wanneer je deze probeert op te rapen om te gooien, gaat dit niet altijd even soepel. En daarmee bedoel ik dat mijn personage gewoon een normale aanval pleegde en blijkbaar geen zin had om te gooien. Op het moment dat dit met een ability gebeurt, gaat de cooldown in effect, maar doet je personage niet de bijbehorende aanval. Dit zijn frustratiepunten waar ik nog omheen kon werken, omdat de combat niet uitdagend was. Maar laten we eerlijk zijn, deze problemen wil je niet zien als je een game aanschaft voor dertig euro.