Styx: Blades of Greed review - Sluip deze titel niet voorbij

Als ik voor een stealth-aanpak kan kiezen, dan weet je waar je me zult vinden: hurkend in de schaduwen. Er gaat niets boven stilletjes en ongezien een level doorkomen. Een volledig gebouw uitmoorden zonder dat iemand ook maar iets doorheeft, creatief omgaan met je tools en ondertussen je zakken vullen met loot, sign me up! Wanneer het over dit soort games gaat, fluistert er altijd één naam vanuit de duisternis: Styx. Mocht je deze geestige goblin nog niet kennen, dan is dit het moment om kennis te maken. Dit keer nemen we de nieuwste titel van ontwikkelaar Cyanide Studio onder de loep. Ik ben erg benieuwd wat zij de afgelopen negen jaar hebben bekokstoofd, dus is het hoog tijd om te ontdekken of Styx: Blades of Greed een waardige toevoeging is aan de franchise en of het de loyale fanbase weet te pleasen.

The Great War is coming!

In Styx: Blade of Greed duiken we opnieuw in het verhaal van de charismatische en cynische goblin Styx. In de vorige game liet hij de Amber-fabriek van Lyssril in puin achter, waardoor de jacht op Amber nu plaats maakt voor een nieuw soort schat. Deze keer richt Styx zijn pijlen op Quartz, een krachtige grondstof die hem speciale krachten geeft, waarmee hij een nóg betere versie van zichzelf kan worden. Dat verzamelen gaat uiteraard niet zonder slag of stoot. Meerdere groeperingen azen op hetzelfde doel. Zo zien we het ontstaan van de Black Hand, een huurlingengroep die je mogelijk herkent uit Of Orcs and Men. Daarnaast is er de Inquisition, een menselijke factie die alle niet-menselijke rassen wil uitroeien en de volledige controle over alle Quartz wil verkrijgen. De spanningen lopen hoog op tussen de groepen en vormen de opmaat naar The Great War. Styx en zijn crew moeten hun verschillen opzijzetten en samenwerken om sterker uit deze strijd om de zeldzame grondstof te komen.

Wanneer je eenmaal de tutorial bent doorlopen, is het tijd om te ontsnappen uit een gebied waar mijn crew allesbehalve welkom is. Dat blijkt nogal lastig wanneer je je in een zwevende stad bevindt zonder vervoersmiddel. Tijd om mijn groene armen uit de mouwen te steken en een rijke dwerg te benaderen, want ik wil koste wat kost zijn enorme zeppelin in handen krijgen, zodat ik samen met mijn crew rechtsomkeer kan maken. Wat blijkt, deze dwerg is een van de weinigen die Styx niet vijandig is gezind. Hij zit immers zelf ook in de problemen, omdat er beslag is gelegd op zijn schip, maar daar help ik hem graag een handje bij. Uiteindelijk sluit hij zich aan bij onze crew. Twee vliegen in één klap, want het transport is geregeld en we hebben er een paar extra handen bij. Gelukkig maar, want het besturen van een zeppelin is niet een van mijn sterkste punten; gelukkig is deze dwerg hier een ster in. Naast een reusachtige manier van transport, fungeert deze zeppelin ook als hub van de game. Hier praat je met je crewmates, neem je nieuwe opdrachten aan, koop je upgrades en reis je af naar de verschillende gebieden die Styx: Blades of Greed te bieden heeft. Time to set sail.

Daar vliegen we dan in onze zeppelin, op zoek naar iedere scherf Quartz die we kunnen vinden. Dit doen we niet zomaar, want met deze Quartz kan ik een reeks aan verschillende krachten ontgrendelen, waarmee ik mijn dievencarrière naar het volgende niveau til. Dit is een van de vernieuwingen waarmee Cyanide Studio flink uitbreidt op de bekende Styx-sluipformule. Hier blijft het niet bij, want ook zien we een vernieuwd verticaal mapdesign, krijgen we allerlei nieuwe tools in handen en hebben de beschikking over een verfijnder skillsysteem. Met de introductie van Quartz-upgrades in Styx: Blades of Greed is afscheid genomen van de level-challenges die we in eerdere titels zagen, waarmee je je upgrades vrijspeelde. Nu verdien je XP door collectibles en Quartz te verzamelen én missies te voltooien. Er is in ieder geval genoeg te ondernemen, al was dat niet meteen duidelijk vanaf het begin. De game kwam wat traag op gang en liet pas een aantal uur later écht zien wat hij in zijn mars heeft. Waar missies voorheen meer lineair waren, krijgen spelers nu alle vrijheid die hun hartje begeert. Je moet dus wat geduld hebben voordat je de volle potentie van deze opzet ziet, maar dat blijkt uitstekend bij deze franchise te passen.

Ben ik nou alweer dood?

Styx: Blades of Greed is een game waarbij ik mijn verstand soms even helemaal op nul kan zetten. De gameplay is niet extreem complex en het verhaal niet bijzonder diepgaand, maar juist dat maakt het ook zo'n lekker tijdverdrijf. Toch vraag ik me af of ik niet de enige was die zijn verstand op nul had gezet, want de AI is op sommige momenten echt oliedom. Wanneer ik over een hekje sprong waren vijanden me geregeld al direct kwijt, terwijl ik juist klaarzat voor een actievolle achtervolging. Dat maakt de stealth-gameplay op die momenten wat onbevredigend.

Gelukkig zijn dat maar momentopnames, want Styx: Blades of Greed is alles behalve een piece of cake. Geloof me, ik ben heel… vaak… doodgegaan. Styx: Blades of Greed daagt je écht uit om in de schaduw te blijven. Vijanden delen rake klappen uit en zodra iemand je spot en jij besluit te sprinten, steekt er binnen de kortste keren een pijl uit je borst. Ik ben Cyanide Studio dan ook heel dankbaar dat zij van de L3-knop een quicksave-button hebben gemaakt. Deze functie maakt de game een stuk aangenamer, omdat ik bij dit soort titels om de haverklap naar het menu verdwijn om de opslaan-knop te spammen. Helaas zijn de laadtijden wat aan de lange kant, maar als je daar last van hebt, moet je er maar voor zorgen dat je niet doodgaat.

Mocht je dan toch het gevecht aangaan, heb je in ieder geval de beschikking over een uitgebreid arsenaal aan vaardigheden, waarbij de Quartz-krachten de belangrijkste vernieuwingen vormen. Met ieder stukje Quartz dat je verzamelt, werk je toe naar een nieuw vaardigheidspunt waarmee je upgrades kunt ontgrendelen. Denk aan krachten zoals Time Shifting, Mind Control en verbeterde reflexen die de gameplay net wat spectaculairder en magischer maken. Ook heb je de beschikking over (terugkerende) Amber-vaardigheden, zoals onzichtbaarheid, de goblin-decoy en de cocoon waarmee je kunt respawnen. Als dat nog niet genoeg is, kun je ook aan de haal met je mes, maar als je niet voor een backstab kiest, kom je vaak bedrogen uit. Zorg er dus voor dat je goed gebruikmaakt van het uitgebreide skill-systeem waarmee je jezelf steeds sterker kunt maken, want van de hand-to-hand combat moet je het niet hebben. Die is namelijk enorm basaal, met slechts één simpele aanval en een dodge-optie, wat best wat meer karakter had mogen hebben.

Verticale vrijheid doet het bijna allemaal

Cyanide Studio heeft sterk werk geleverd als het op leveldesign aankomt. De sandbox-aanpak uit de eerdere games heeft een heuse upgrade gekregen, want nu heb je een handjevol aan enorme open gebieden met een hoeveelheid aan verticaliteit waarvan je steil achterover valt. Deze ontwerpkeuze werkt uitstekend binnen Styx: Blades of Greed. Neem bijvoorbeeld The Wall, een gigantische verticale stad die tegen een enorme muur is opgebouwd. Onderaan bevinden zich de slums, terwijl de elite aan de top vertoeven. De maps zijn geen moment saai. De gebieden zitten tjokvol interessante plekken, om iedere hoek loert het gevaar en de rijke details zetten de toon.

Wat mij vooral verraste, toen ik met een noodlottige val naar beneden sjeesde, was dat een balk waarvan ik dacht dat het een stuk decoratie was, toch bruikbaar bleek. Je kunt je bijna aan iedere balk of richel vastklampen, wat het parkouren enorm soepel en bevredigend maakt. Dankzij de vrijheid in traversal en de toevoeging van de glider en grappling hook blijf je constant zoeken naar verborgen routes. Je kunt vrijwel overal komen en de gebieden zijn gigantisch. Net wanneer je denkt alles te hebben gezien, ontdek je hogerop weer een heel nieuw kasteel om te ontdekken. Het wordt dus tijd om die roestige parkour-skills weer uit de kast te halen, want klimmen zal je.

Aan variatie in de wereld van Styx: Blades of Greed ontbreekt het niet. Wel had ik graag meer omgevingsinteractie gezien. Buiten een paar kroonluchters die je op iemands kop kunt laten vallen, wat voedsel dat je kunt vergiftigen en objecten die geluid maken, blijven de mogelijkheden beperkt. Er zijn simpelweg niet veel manieren om vijanden op een creatieve manier via de omgeving uit te schakelen. Een lichaam de afgrond in gooien of iemand uit een raam pleuren kan alleen in specifieke situaties, tenzij je jezelf half over de rand hangt en daarmee onnodig risico neemt. Op dat vlak had Cyanide Studio best wat inspiratie mogen halen bij Hitman. Afijn, het is geen dealbreaker. Daar staat tegenover dat de variatie in vijanden wél goed is uitgewerkt. Sommige soldaten dragen zware bepantsering en vragen om een doordachte aanpak, terwijl anderen met één messteek het loodje leggen. Elke vijand heeft zijn eigen sterktes en zwaktes. Mensen spotten je snel, maar levensgrote kakkerlakken vertrouwen volledig op hun oren. Bij hen moet je dan ook muisstil bewegen, want elk verkeerd stapje trekt meteen de aandacht. Soms vraagt de game dus om een creatieve aanpak. Juist dat siert Styx: Blades of Greed.

Geen technisch hoogstandje

Wanneer alles naar behoren werkt, biedt Styx: Blades of Greed dankzij Unreal Engine 5 een prima grafische ervaring. Dat was echter niet altijd het geval. Ik speelde de game via mijn PlayStation 5 Pro op twee verschillende tv's, een oudere LED en een top-of-the-line OLED. Op de LED zag alles er prima uit, maar op de OLED was het een wazige bedoeling. Dat wende enigszins, maar deed wel af aan de ervaring. Daarnaast kampen de cutscenes met flink wat texture pop-ins. Zodra het beeld overschiet naar een volgende scene zie je de assets het beeld in springen of glitchen, waardoor ik de cutscenes niet altijd goed kon volgen. Het aanpassen van grafische settings is op het moment van schrijven non-existent, dus hier kon ik helaas niets mee oplossen. Het enige wat je kunt aanpassen is de helderheid van de game. De framerate kon het ook niet altijd bijhouden, al waren de problemen hiermee minimaal.

Naast de grafische problemen liep ik ook tegen technische issues aan. Toen ik eenmaal naar de top van The Wall was geklommen, was het muisstil en bleek het gebied helemaal leeg. Er was geen vijand noch verzamelobject te vinden. De game moedigt spelers aan om hun eigen manier te vinden voor het voltooien van opdrachten, maar dit was duidelijk een zijpad waar Styx: Blades of Greed het niet mee eens was. Je kunt nu eenmaal vrijwel overal naartoe klimmen, wat de kans op dit soort bugs vergroot. Bovendien werd een opgepakte Quartz-shard voor een actieve quest niet correct getrackt. Of ik uiteindelijk mijn save weg kan gooien, moet nog maar blijken. Ik verwacht dat deze problemen met een simpele patch opgelost kunnen worden, wat hopelijk spoedig na release zal gebeuren. Oh ja, en Cyanide, zorg er dan alsjeblieft ook voor dat ik mijn quests op de wereldkaart kan bekijken. Met mijn ADHD-breintje ben ik een seconde later alweer vergeten wat ik moet doen!