FATAL FRAME II: Crimson Butterfly REMAKE review - Say cheese!

Foto’s: het zijn eigenlijk vreemde dingen. Terwijl de klok genadeloos verder tikt, blijft de tijd in een foto voor altijd stilstaan. Maar wat gebeurt er dan als je een foto neemt van geesten, wezens waarvoor de tijd ook niet meer op een normale manier telt? Op het internet zijn duizenden voorbeelden te vinden van zogenaamde ‘behekste foto’s’ waar zogezegd geesten op te zien zijn, maar of dit daadwerkelijk zo is… In de Fatal Frame-franchise alleszins wel! Deze reeks Japanse horrorgames jaagt inmiddels al enkele decennia ons de stuipen op het lijf en de laatste jaren kregen we ook al enkele heruitgaves van eerdere games. Dit jaar verschijnt de Fatal Frame II: Crimson Butterfly Remake en ik dook de voorbije week in deze bloedstollende titel.

Minakami Village: 0 sterren op TripAdvisor

In Fatal Frame II maak je kennis met tweelingzusjes Mio en Mayu. De twee zijn even lekker aan het wandelen in het bos, wanneer Mayu afgeleid wordt door een rode vlinder en die blindelings volgt naar het behekste dorpje Minakami. Personages in horrorgames die domme beslissingen maken: een geweldige combo! Je merkt al snel dat Minakami écht geen plek is waar je lang wilt blijven: het is er altijd donker en de lokale bevolking bestaat uit geesten die jouw aanwezigheid vaak niet op prijs stellen. Tijd dus om je zo snel mogelijk uit de voeten te maken, al blijkt dat plots niet meer zo makkelijk als het lijkt…

Aan de oppervlakte is het verhaal in deze game best ‘simpel’: twee zusjes proberen te ontsnappen uit het dorpje, maar worden opgejaagd door slechte geesten die duidelijk kwade plannen hebben. Niets mis mee: soms is simpel gewoon ook goed. Als je echter in de lore duikt achter het dorpje en diens (ex-)inwoners, dan wordt het pas écht interessant! Er liggen heel wat documenten rond te slingeren die verhalen vertellen van zij die voor jou kwamen en soms zie je die geesten ook nog ronddwalen in het dorp (inclusief één of ander onverwerkt trauma). De omgeving vertelt verhalen en het is echt de moeite om eens op onderzoek te gaan en te luisteren naar wat de geesten te vertellen hebben.

Kijk eens naar het vogeltje!

De gameplay draait rond Mio en je merkt al snel dat ze absoluut geen actieheldin is. Geen coole vechtmoves of een arsenaal aan wapens, nee… in plaats daarvan ga je deze spookachtige creaturen te lijf met een fototoestel: de Camera Obscura! De geesten staan duidelijk niet graag op de foto, want door foto’s te nemen met dit magische toestel kan je de geesten verdrijven. De schade die je doet, hangt af van de kwaliteit van de foto’s: als je de geest mooi in het plaatje krijgt, dan doe je meer schade. Ook de timing is belangrijk: neem je een foto nét voordat de geest je aanvalt, dan trigger je een zogenaamde ‘fatal frame’ – dáár komt de titel dus vandaan! – voor extra schade.

Het is een leuk concept voor een horrorgame en op zich zit er ook wel enige diepgang in het systeem: je kan je camera upgraden, er zijn filters vrij te spelen voor extra effecten en er zijn ook verschillende soorten van filmrolletjes (jouw 'kogels' eigenlijk) die respectievelijk sneller herladen of meer schade berokkenen. Op zich heb ik me ook wel tot op zekere hoogte met de combat vermaakt… maar tegelijk ook gefrustreerd. Gevechten duren namelijk soms véél te lang. Sommige geesten zijn echte kogelsponzen - euh, fotosponzen? – die heel wat perfecte kiekjes nodig hebben vooraleer ze ‘dood’ gaan. Veel geesten kunnen bovendien in een ‘rage modus’ gaan, waarbij ze plots levens terugkrijgen en veel sterker worden. En dat is verdomd jammer, want het systeem is best cool, maar de lengte van de gevechten (en de ietwat clunky controls) gaan op den duur irriteren.

Sfeer en gezelligheid(?)

Een heel belangrijk element in horrorgames is uiteraard de sfeer en de Fatal Frame II Remake slaat hier toch echt wel een homerun! Minakami Village is één van de meest creepy locaties in horrorgames die ik al heb gezien en het ademt gewoon een sfeertje uit waar je instinctief ongemakkelijk van wordt. Deze remake heeft ook de visuals aangepast ten opzichte van het origineel uit 2003 en dit is grotendeels heel geslaagd. Ik zeg 'grotendeels', want niet alles is perfect: de game heeft een soort verplichte film grain-filter die soms wat vervelend is om naar te kijken. In heel donkere scènes (en die zijn er toch wel) valt deze filter hard op en het haalt je wat uit de ervaring.

De audio zit gelukkig wél helemaal goed: er is niet zo heel veel ‘muziek’, maar de (sfeer)geluiden doen pérfect hun werk. Ze helpen mee met de sfeer perfect op te bouwen: een trap die kraakt, een deur die heel traag open glijdt, het gejammer van een geest in de verte… En uiteraard zijn er ook de nodige jumpscares, die meestal ook wel echt goed landen. Voeg daar nog wat creepy flashbacks, ongemakkelijke close-ups en flitsende beelden aan toe en het plaatje is compleet! Fatal Frame II is J-horror op z’n best en liefhebbers kunnen hier met volle teugen genieten!

Naast vernieuwde visuals en herwerkte audio, heeft deze remake nog wat veranderingen gekregen. Er zijn wat QoL-aanpassingen doorgevoerd en je kan nu de hand van je zus vasthouden om zo je levensbalk terug aan te vullen. Ook zijn er enkele nieuwe gebieden, zijmissies én een nieuw einde aan de game toegevoegd. Voor dat nieuwe einde zal je overigens wel wat moeten werken, want je moet ervoor op de hoogste moeilijkheidsgraad spelen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat er te weinig te doen was of dat bepaalde content geforceerd aanvoelde, dus de toevoegingen werken goed.