World of Warcraft: een 20 jaar lange en bizarre haat-liefderelatie

Help Gameliner en maak ons een favoriete bron

Sommige games speel je een paar uur of een paar dagen, sommige een paar weken, en andere blijven je jarenlang bij. En dan zijn er games die zo verweven raken met je leven dat je ze eigenlijk nooit helemaal achter je laat. Voor mij is World of Warcraft zo'n game. Van mijn eerste stappen in Azeroth tot nachtenlang gamen met vrienden en een periode waarin ik de game liever niet meer wilde aanraken. Nu, met de release van World of Warcraft: Forever, ben ik terug. Niet per se omdat ik heimwee had naar vroeger, maar omdat een paar vrienden me eraan herinnerden waarom ik ooit zo verliefd werd op deze wereld.

Opinion World of Warcraft

Mijn avontuur in Azeroth begon kort na de Europese release van World of Warcraft. Ik had daarvoor al flink wat uren in Warcraft III gestoken en kende de wereld, de personages en de geschiedenis van Warcraft dus al een beetje. Ook had ik ervaring met MMORPG's dankzij RuneScape. Tel daar mijn liefde voor fantasy bij op en je begrijpt dat World of Warcraft voor mij op papier dus bijna de perfecte game was. Ik koos voor de Horde en maakte een Tauren Druid. Er was alleen één klein probleem. Ik zat nog op de middelbare school en mijn ouders waren niet bepaald enthousiast over het idee om iedere maand abonnementskosten voor een game te betalen. Voor hen was het nogal een vreemde gedachte dat je geld moest betalen om een game te mogen blijven spelen. Ik zag dat anders. Ik was zo verliefd op World of Warcraft dat ik mijn ouders wist over te halen om de kosten toch te betalen.

Op een gegeven moment sloot ik me aan bij een guild met spelers uit verschillende delen van Europa. Het was een groep mensen die elkaar in het echte leven waarschijnlijk nooit waren tegengekomen, maar die in Azeroth wel samenkwamen. Mensen uit verschillende uithoeken van Europa, verschillende leeftijden en achtergronden. We speelden, praatten en maakten plannen voor onze volgende avonturen. Omdat veel van deze spelers Engels spraken, leerde ik ook buiten mijn schoollessen om steeds beter Engels. Ik moest communiceren om mee te kunnen doen en leerde daardoor niet alleen de taal, maar ook hoe je samenwerkt met mensen die je nog nooit hebt ontmoet. Dat sociale aspect was voor mij minstens zo belangrijk als de game zelf. World of Warcraft werd een plek waar ik vrienden maakte en waar ik na schooltijd altijd terechtkon. Het voelde op een bepaalde manier als een tweede wereld naast mijn eigen leven.

WoW Classic AQ Gong

Mijn eerste dungeons waren onder meer Ragefire Chasm en Wailing Caverns. Ik weet nog hoe indrukwekkend het voelde om met een groep andere spelers zo'n dungeon binnen te stappen. Later volgden grotere avonturen, zoals Onyxia's Lair, Ahn'Qiraj en Naxxramas. Vooral de raids maakten indruk op me. Het idee dat je met tientallen andere spelers moest samenwerken om een enorme baas neer te halen, vond ik geweldig. Het waren lange avonden waarin niet iedere poging succesvol was, maar dat maakte de momenten waarop het wel lukte alleen maar leuker. Ik speelde The Burning Crusade en Wrath of the Lich King met veel van dezelfde online vrienden. We zagen Azeroth veranderen, trokken door Outland en Northrend en bouwden samen een flinke verzameling herinneringen op. Het waren voor mij de jaren waarin World of Warcraft op zijn best was.

Helaas komt aan iedere fase een einde. Ik begon nog aan Cataclysm, maar heb die uitbreiding nooit helemaal uitgespeeld. Ik zat in mijn laatste jaar van het atheneum en moest me richten op mijn examens. Daarna wilde ik gaan studeren aan het hbo, met een opleiding in game design en development als doel. Dat betekende dat mijn vrije tijd een andere invulling kreeg. Ik had minder tijd om urenlang in Azeroth rond te lopen en mijn aandacht verschoof naar school en alles wat daarbij kwam kijken. Uiteindelijk stopte ik met spelen. Ik haalde mijn diploma, begon aan mijn studie en ontdekte het leven als student. Dat laatste bestond voor een groot deel uit feestjes, nieuwe mensen leren kennen en dingen doen die weinig met studeren te maken hadden. World of Warcraft verdween naar de achtergrond. Daardoor heb ik Mists of Pandaria en Warlords of Draenor aan me voorbij laten gaan toen deze uitbreidingen uitkwamen.

WoW Pandaria Shadowpan Monastery

Toch bleef de game ergens in mijn achterhoofd zitten. Ik had er zoveel tijd in gestoken dat het lastig was om die periode zomaar te vergeten. Ondertussen veranderde er ook veel in mijn persoonlijke leven. Mijn ouders gingen scheiden en ik werd uit huis gezet. Dat leidde tot een donkere periode waarin ik mijn leven opnieuw moest opbouwen. Het was geen fijne tijd en ik had wel andere dingen aan mijn hoofd. Juist in die periode kwam World of Warcraft opnieuw op mijn pad. Ik had toen een relatie met een man die zelf ook al jaren speelde. Hij was een ervaren speler en kende de game goed. Samen besloten we terug te keren naar Azeroth. Deze keer maakte ik geen Tauren, maar een Troll Druid. De Horde bleef mijn thuis en ook mijn voorkeur voor DPS veranderde niet. Samen met mijn toenmalige vriend begon ik weer op level één. We speelden onze personages door alle uitbreidingen heen, tot we een paar weken voor de release van Legion bij de nieuwste content aankwamen. We waren een sterk duo en speelden niet alleen PvE, maar ook PvP. Hij speelde een Rogue en ik mijn Druid. Dat was een dodelijke combinatie en samen waren we de nachtmerrie van elke Alliance-speler.

We speelden samen Legion en Battle for Azeroth. En met samen bedoel ik ook echt samen. We namen soms weken vrij van werk om zo veel mogelijk te kunnen spelen. Er waren periodes waarin we nauwelijks sliepen en onze maaltijden bestonden uit lauwwarme tosti's met kaas en hele traytjes Monster Energy. Het klinkt misschien grappig als ik het nu zo opschrijf, maar op dat moment was het een stuk minder gezond. We konden uren achter elkaar spelen en verloren soms compleet het besef van tijd. Het voelde bijna als een verslaving. Ik kan niet zeggen dat ik trots ben op die periode, want er waren genoeg momenten waarop de game een te grote rol in mijn leven speelde. Toen World of Warcraft: Classic uitkwam, begonnen we daar ook aan. Deze keer speelden we met een aantal oude vrienden van mijn toenmalige vriend. Dat was een heel andere ervaring dan retail. We speelden een stuk meer casual. Het was vooral gezellig en dat maakte Classic voor mij een leuke afwisseling.

WoW Legion Tomb of Sargeras

Na Battle for Azeroth kwam Shadowlands. Ook die uitbreiding begon ik samen met mijn toenmalige vriend te spelen. We hadden inmiddels al heel wat jaren samen in Azeroth doorgebracht en het leek vanzelfsprekend dat we ook dit avontuur samen zouden aangaan. Toch liep het anders. Niet lang na de release van Shadowlands gingen we uit elkaar. Na een relatie van zes jaar moest ik opnieuw mijn leven opbouwen. Ik moest een nieuwe plek vinden om te wonen en wennen aan een leven zonder iemand met wie ik zo lang alles had gedeeld. Shadowlands heb ik daardoor nooit uitgespeeld. De game raakte op de achtergrond en ik had op dat moment weinig behoefte om terug te keren. Het was niet alleen een kwestie van geen tijd hebben. Er waren te veel herinneringen verbonden aan de game en die waren niet allemaal even prettig. Soms is het lastig om een hobby los te zien van de mensen met wie je die hobby hebt gedeeld.

Ongeveer een jaar later begon ik met iemand anders te daten. Ook hij was een bekende naam binnen de World of Warcraft: Classic-community. Hij was een van de grotere Hunter-spelers en had als streamer zo'n twintigduizend volgers. Ik raakte opnieuw betrokken bij WoW: Classic en keek regelmatig naar zijn streams. In het begin was het leuk om weer deel uit te maken van die wereld. Ik speelde zelf ook weer en volgde de avonturen van mijn nieuwe vlam en zijn guild. Helaas liep deze relatie niet goed af. De combinatie van die ervaring en mijn eerdere herinneringen zorgde ervoor dat ik een flinke afkeer van World of Warcraft kreeg. Het klinkt misschien vreemd om zo'n sterke reactie op een game te hebben, maar voor mij was het inmiddels meer dan alleen een game. Er zaten te veel persoonlijke herinneringen aan vast. Ik wilde er niets meer mee te maken hebben en heb sindsdien geen World of Warcraft of WoW: Classic meer aangeraakt.

Classic WoW Onyxia

Een paar jaar later ziet mijn leven er heel anders uit. Ik heb nieuwe vrienden, een eigen leven en een flinke stapel andere games gespeeld. Toch kwam World of Warcraft opnieuw op mijn pad toen een paar vrienden onlangs vroegen of ik mee wilde spelen met World of Warcraft: Forever. Mijn eerste reactie was twijfel. Ik had immers genoeg persoonlijke redenen om de game achter me te laten en wist niet of ik zin had om al die oude herinneringen weer op te halen. Toch besloot ik het afgelopen week een kans te geven. En daar ben ik blij om. World of Warcraft: Forever geeft me de mogelijkheid om opnieuw van Azeroth te genieten, maar deze keer met een andere groep mensen en vanuit een heel andere fase in mijn leven. Ik speel nu met vrienden die ik in mijn huidige leven heb leren kennen. Dat maakt een wereld van verschil.

Wat ik vooral fijn vind, is dat ik weer plezier heb in iets wat ik lange tijd liever vermeed. We spelen elke avond samen, maken plannen en brengen iedere dag tijd door in Azeroth. Het zijn niet dezelfde mensen met wie ik vroeger speelde, maar dat hoeft ook niet. De herinneringen aan mijn eerste avonturen blijven bestaan. Tegelijkertijd maak ik nu nieuwe herinneringen die niet aan die oude periodes vastzitten. Al die ervaringen horen bij mijn reis door World of Warcraft. Niet iedere herinnering is fijn en niet iedere periode was gezond. Maar ik zou ze ook niet zomaar willen uitwissen. Met World of Warcraft: Forever krijg ik de kans om iets nieuws op te bouwen. Ik ben blij dat zij me hebben gevraagd om mee te doen en dat ze me hebben geholpen om de game weer met plezier te bekijken. De oude herinneringen blijven bestaan, maar ze bepalen niet meer hoe ik naar Azeroth kijk. Ik heb er nieuwe vrienden en nieuwe verhalen bij gekregen. En wie weet welke avonturen er nog op me wachten.

WoW Forever

Eén ding weet ik wel: mijn naam mag dan veranderen, en ik speel nu geen Druid meer, maar een Priest, maar ik blijf een Horde in hart en nieren. De komende tijd zal ik nog wel dagelijks door Azeroth dwalen, samen met en dankzij m'n homies Amoxicilia Sunspark, Bliksembliksm Boeman, Henkham Starshadow en Zuipjin Alespear. Ik kan niet wachten om allemaal nieuwe herinneringen te maken en nieuwe mensen te ontmoeten. Alleen moet ik deze keer niet vergeten om af en toe ook eens te eten en te gaan slapen. Nu ben ik wel benieuwd naar jullie verhalen. Was jullie WoW-loopbaan ook zo'n rollercoaster, of zijn er mensen die wel een gezonde relatie met deze game hebben?

Claudia Tjia
Claudia Tjia Eindredacteur
Gemiddelde reviewscore: 3,7/5 228 reviews 3513 artikelen geplaatst

Een multimedia-rockstar van ongekend niveau. Claudia, oftewel Cloud, heeft één missie; je continu voorzien van het meest verse en sappige nieuws. Reviews, artikelen, visuele uitspattingen, ze draait er haar hand niet voor om. Is ze geen berichten aan het tikken, dan is ze op zoek naar de pareltjes onder de indiegames, verliest ze zichzelf in grootse JRPG's of verdedigt ze haar Jeugdjournaal Pokémon-expert titel met hand en tand.

Packshot World of Warcraft: Forever

Ontwikkelaar

Blizzard Entertainment

Uitgever

Activision | Blizzard

Release

4 november 2026

Platforms

PC
Reacties
Avatar BamiKami
BamiKami
lvl6 Combo Juggler
1 uur geleden

Heerlijk stuk om te lezen en oh zo herkenbaar! Ik ben zelf 33 dus die hele intro kun je zo copy-pasten op mijn eigen jeugd. Van het MMO's kennen van Runescape, het warcraft universum kennen van Warcraft 3 tot het engels leren buiten de lessen om omdat je wel moest.
Vanilla nog op een private server gespeeld omdat ik mijn ouders helaas niet kon overhalen de subscription te betalen, maar vanaf TBC had ik een folderwijk waarmee ik mijn abbonementskosten kon verdienen. TBC echt het meest gespeeld en Wotlk wel doorgespeeld, maar inmiddels had het me ook 1 niveau en 2 jaren gekost op mn middelbare school dus ik ben toen toch maar gestopt 😅
Dat cataclysm de hele wereld veranderde vond ik maar niks en ik heb het eigenlijk daarna nooit meer aangeraakt. De MMO itch heb ik wel altijd gehad en ik heb zeker ook wel 8k uur in FFXIV gestopt sinds ik klaar was met de studie maar nu ik weer in Forever zit voelt het echt als 'thuiskomen'. Alleen niet bij de Horde, ik maakte als klein jochie ooit een Night Elf druid want ik ben een sucker voor elven, dus ook die speel ik nu weer! De relatie met WoW is nu een stuk gezonder, misschien ook omdat je wel moet, met verantwoordelijkheden voor je werk, je vrouw en een kleintje, maar ik denk als ik dat allemaal niet had ik zo weer hele dagen kon spelen!

0
Nog niet uitgepraat? Praat verder op Discord