People of Note review - Raakt de juiste snaar

Turn-based JRPG's zijn mijn absolute favoriete games, maar die zijn tegenwoordig maar ver te zoeken, lijkt het. Gelukkig zijn er steeds meer Westerse ontwikkelaars en indie-devs die turn-based combat weer terug omarmen. En soms komt er zelfs een RPG voorbij die iets anders probeert. People of Note van Annapurna Interactive en Iridium Studios is zo’n game. Het mixt turn-based combat met muziek en zet dat verrassend sterk neer. Toevallig, zo vlak na mijn opinion over het belang en de impact van gamemuziek. Na een flink aantal uren spelen, voelde dit als een frisse, maar niet foutloze ervaring.

Een muzikale reis

People of Note zet meteen de toon met een sterk en helder uitgangspunt. Je speelt als Cadence, een popzangeres die haar plek zoekt in een wereld waar muziek alles bepaalt. Nadat ze wordt afgewezen voor de Noteworthy Song Contest, besluit ze haar solo-act los te laten en een band te vormen om toch mee te kunnen doen. Dat is geen simpele keuze, maar wel de juiste. Tijdens haar reis door Note ontmoet ze nieuwe bandleden en ontdekt ze dat er meer speelt dan alleen die talentenjacht. De Harmonic Convergence zorgt voor chaos, waardoor ze op zoek moet naar de vier speciale Keys die door het land verspreid zijn en dat geeft het verhaal ineens een andere wending.

De wereld van Note voelt levendig en goed uitgewerkt. Elke regio draait om een muziekgenre en dat zie je overal in terug. Elke plek heeft een eigen sfeer en stijl. Zo is de rockstad Durandis een woestijnstad met verschillende buurten die gericht zijn op classic rock, punk, metal en indie, en is de EDM-stad Lumina een futuristische cyberpunk-achtige stad waar iedereen gekleed is in neon kleding. De achtergrondmuziek past zich daarnaast ook aan aan het genre van de omgeving en dat helpt om alles samen te laten komen. Ook de namen van vijanden, items en NPC’s zitten vol muzikale knipogen. Dat zorgt voor een duidelijke identiteit die de game van begin tot eind vasthoudt. Zelfs de Weird Owls, die vragen stellen en je belonen met Weird Owl feathers, zijn een leuke knipoog naar de bekende muzikant Weird Al Yankovic.

Wat vooral opvalt is hoe echt álles in het teken staat van muziek. De omgevingen, vijanden en zelfs puzzels sluiten aan bij het thema. Dat zorgt voor een sterke samenhang. Je merkt dat er aandacht is besteed aan details. De wereld voelt daardoor als één geheel in plaats van losse onderdelen. Dit helpt om je in de game te trekken en vast te houden. Ook zijn de belangrijke cutscenes tussendoor vormgegeven als musicalnummers, wat ze best plezierig maakt om naar te kijken.

Het verhaal zelf blijft wel vrij rechttoe rechtaan, maar dat werkt hier best prima. De focus ligt op de band en hun groei. Cadence voelt als een geloofwaardig hoofdpersonage, vooral door haar twijfel en ambitie die gedurende het hele avontuur de boventoon blijft voeren. De bijrollen van de overige bandleden Fret, Synthia en Vox geven het geheel meer kleur. Samen vormen ze een groep die aanvankelijk niet bij elkaar lijkt te passen, maar toch goed op elkaar inspeelt. De dialogen zijn soms simpel, maar passen bij de toon van de game. Dit is geen zware RPG met een uitgebreid en diepgaand verhaal, maar een luchtige reis met genoeg spanning om je voor uren betrokken te houden.

Bandleden en builds

Je band bestaat uit vier speelbare personages: Cadence met het genre pop, Fret met rock, Synthia met EDM en Vox met R&B. Elk personage speelt anders en heeft een duidelijke rol in de combat. Dit zorgt voor variatie en maakt het leuk om te experimenteren met je team. De uitrusting speelt hierin een grote rol. Elk personage heeft eigen gear en een wapen dat ruimte biedt voor Songstones. Deze Songstones geven abilities en bepalen hoe je speelt. Sommige zijn genre-specifiek, andere zijn voor iedereen bruikbaar. Dit systeem geeft genoeg diepgang zonder ingewikkeld te worden. Je kunt builds maken die passen bij jouw speelstijl, maar ook makkelijk wisselen als iets niet werkt.

De combat is waar People of Note zich echt onderscheidt. Gevechten verlopen in rondes die hier stanzas heten. In elke stanza mag elk bandlid één actie uitvoeren. Je kiest zelf de volgorde en dat geeft meer controle dan in veel andere turn-based RPG’s. Soms krijgt een stanza een genre mee, zoals pop, rock, EDM of R&B. Dat genre boost de skills van het bijpassende bandlid. Dit voegt een laag strategie toe die je dwingt om vooruit te denken. Je moet namelijk goed letten op wat het volgende genre gaat worden, om je BP eventueel te conserveren voor een ability die je de volgende ronde wilt gebruiken.

Een sterk detail is daarnaast dat de achtergrondmuziek tijdens gevechten verandert. Als een genre actief wordt, hoor je dat direct in de soundtrack. De battle theme krijgt dan een remix in dat genre. Dat maakt elk gevecht dynamisch en geeft directe feedback op wat er gebeurt. Het voelt alsof je echt een performance met de band neerzet in plaats van een standaard gevecht. Dat idee werkt heel goed en blijft ook na uren spelen interessant.

Toch is niet alles perfect. Veel abilities vragen om een quick time event om het maximale effect te halen. Denk aan het doen van extra schade of betere healing. Dit doet denken aan bijvoorbeeld Paper Mario en werkt als knipoog naar ritmegames. In het begin is dit leuk en geeft het extra betrokkenheid. Na een tijdje kan het tempo er wel onder lijden. Gevechten duren hierdoor langer, ook omdat elke aanval van zowel je eigen team als vijanden een animatie hebben die je niet uit kan zetten en dat kan gaan schuren. Gelukkig kun je het QTE-systeem wel uitzetten in de settings.

Puzzels als intermezzo

Naast combat biedt People of Note ook ruimte voor verkenning en puzzels. De overworld is eigenlijk vrij lineair. De verschillende steden zijn niet heel groot en de dungeons ook niet. Wel wordt het verkennen regelmatig opgebroken door verschillende soorten puzzels. Deze puzzels zijn niet complex, maar werken goed als afwisseling. Ze geven je even rust tussen gevechten door en zorgen ervoor dat de game een fijn tempo heeft. Je hoeft hier geen uren op te puzzelen, maar ze houden je wel bezig.

Toch missen de puzzels soms echte uitdaging. Ze zijn vaak snel opgelost en blijven vrij veilig. Dat past bij de toegankelijke insteek van de game, maar ervaren spelers willen misschien meer. De game geeft je daarnaast veel vrijheid in hoe je speelt. Heb je geen zin in puzzels, dan zet je ze uit. Vind je turn-based combat niet leuk, dan kun je ook die helemaal uitschakelen. Dat maakt de game toegankelijk voor een breed publiek. Tegelijk voelt het soms alsof de game zichzelf iets te veel aanpast. De uitdaging kan daardoor wegvallen als je veel opties uitschakelt. Het is fijn dat de keuze er is, maar de combat en puzzels zijn nou ook weer niet zo uitdagend of vervelend dat ik het nodig acht om ze helemaal uit te hoeven schakelen.