Review: Final Fantasy VII: Crisis Core PlayStation Portable

Mako Energy. Sephiroth. Cloud Strife. Shin-Ra. Turks. Midgar. Chocobos. Summons. Materia. Menig RPG gamer krijgt dromerige ogen bij het horen van deze termen en denkt met smart terug aan de goeie oude tijd van Final Fantasy VII. Maar vanaf nu mogen we er een nieuwe term bij zetten: Crisis Core! Eens kijken of het wel zijn uitroepteken verdient.

Bekende Fantasie

Inmiddels is iedereen, zelfs veel mensen die nooit gamen, wel bekend met Final Fantasy. De meest bekende en meest succesvolle titel uit deze serie is zonder twijfel nummertje zeven uit de reeks, dat al een animatiefilm en sequel heeft gekregen in de afgelopen jaren. Nu is er dan ook een prequel verschenen voor op de PSP, genaamd Crisis Core. Makkelijk cashen voor Square Enix, of hebben ze de moeite gedaan om er echt een goede game van te maken?

Zack Attack

Voor de mensen die het verhaal Final Fantasy VII goed kennen is het eigenlijk wel meteen duidelijk met welk character je de game doorslaat: Zack, een soldaat uit SOLDIER. Je speelt dus niet met Cloud, de hoofdpersoon uit FF VII, maar met een belangrijk persoon uit diens verleden, van wie hij uiteindelijk zijn enorme zwaard, onder kenners bekend als "The Buster Sword", heeft gekregen. SOLDIER is een onderdeel van Shinra, het bedrijf dat alle problemen veroorzaakt in FF VII. Met Zack zit je dus eigenlijk aan de kant van de slechteriken, alleen beseft je hoofdpersoon dit niet. Het sterke hiervan is dat wanneer je Final Fantasy VII niet kent, je in het begin ook helemaal niet door hebt dat Zack aan de verkeerde kant staat, omdat je vanuit zijn perspectief echt het idee krijgt meegegeven dat alles goed is wat je doet. Zo zitten er meer twists in Crisis Core qua verhaal, waardoor het zich echt naar een hoger niveau tilt en het steeds boeiender wordt, naarmate je verder komt in het verhaal, en zo hoort het. Zo is Sephiroth ook anders dan je zou verwachten.

God of Turn-Based War

Crisis Core speelt niet hetzelfde als FF VII, maar het is meer een action-RPG met 'n playable character. Het is daardoor een soort combinatie tussen een RPG en een third person action game, waarbij je tijdens een gevecht real-time bepaalt wat je character doet, aan action, magic, items en dergelijke, terwijl je ondertussen je character kunt besturen. Dit klinkt allemaal een beetje vreemd waarschijnlijk, en wanneer je Crisis Core voor de eerste keer speelt ervaar je het ook op die manier. Als je dan toch maar doorspeelt en er een beetje aan gewend raakt, begin je te merken dat het gehele systeem lang zo gek nog niet is. Het speelt erg dynamisch, in tegenstelling tot het relatief saaie turn-based systeem, terwijl je verder wel alle voordelen en mogelijkheden hebt die turn-based biedt.

Fruitmachine Moves

Links boven heb je tijdens gevechten een soort van fruitautomaat slots rollen, die de hoofden van belangrijke characters laten zien, met getallen ernaast. Dit is een soort random systeem dat jou naar geluk bonussen uitdeelt tijdens het gevecht, en je ook een soort van limit breaks geeft wanneer je veel klappen vangt. Een limit break is (net als in FF VII) bij Crisis Core een soort super-move die extra veel pijn doet bij de vijandjes, alleen wordt hij dus nu een beetje willekeurig uitgedeeld. De limit breaks bestaan deze keer uit nogal wat verschillende moves, van veel klappen uitdelen tot grote beesten oproepen (summons). Het jammere van dit is dus dat je hier zelf allemaal weinig controle over hebt, en je geregeld een overdreven sterke aanval doet op een slap mannetje, maar bij de eindbaas doe je die dan toevallig weer niet. Dat je in Crisis Core zelf geen summons kunt doen wanneer je wilt, is misschien nog wel het meest jammer, ook al hebben ze daar hele vette CGI filmpjes van gemaakt.