Review: Metal Gear Rising: Revengeance Xbox 360

Een nieuwe volwaardige Metal Gear-game heeft vijf jaar op zich laten wachten. Dit deel is weliswaar gemaakt door een andere developer, zit in een heel ander jasje en heeft een andere hoofdrolspeler, maar het maakt de game er zeker niet minder op. Metal Gear Rising: Revengeance haalt alles uit de kast om jou geen moment te vervelen.

Over de top hack-and-slash-actie

Revengeance is een en al hakken, zagen, rennen, springen en ruige actie. Een hack-and-slash-actie-game over de top. De cutscenes zijn werkelijk spectaculair en komen zo uit een film en de confrontaties met vijanden en eindbazen mag er ook wezen. Maar gaat deze game, ontwikkelt door PlatinumGames die ook al eerder kwam met Vanquish en Bayonetta, het dit keer wel maken?

Stealth en spionage zijn in dit deel aan de kant gelaten en de focus ligt volledig op het zwaardwerk en het blokkeren en ontwijken van je vijanden. Dit doe je met een al bekende ster in de Metal Gear-reeks, Raiden. Die zagen we eerder eigenlijk al transformeren naar dodelijke cyborg die voor niks en niemand meer weg liep. Dit keer staat hij tegenover levensgrote vijanden en kijkt hij de dood in de ogen.

Een gevecht met een eindbaas is hard tegen hard. Het is erg belangrijk om zo veel mogelijk aanvallen tegen te weren en op het juiste moment je zwaard te pakken om kogels tegen te weren of een poot af te hakken van een vijand zodat hij verzwakt. Wanneer je er juist voor staat kun je je blade mode activeren. Alles zal dan even in slow-motion gaan maar jij krijgt de kans om je zwaard rond te zwaaien met je pookje in de richtingen die jij wilt. Van links naar rechts, boven naar beneden, of misschien wel stijlvol diagonaal. Wanneer je bij je vijanden het juiste lichaamsdeel door midden hakt, kun je daarmee zijn ruggengraat verwijderen en deze gebruiken om je eigen energie te herstellen. Klinkt erg ruig en zo is het ook.

De vallende steekjes

Helaas laat deze game toch ook een steekje vallen. En dat is in het camerawerk. De camera blijft vaak haken achter objecten of muren en dat is, zoals velen zullen weten, behoorlijk irritant. Vijanden vallen ook vaak buiten beeld waardoor je handmatig de camera bij moet stellen om te zien waar die raketten nou vandaan komen.

De dialogen tussen Raiden en zijn team zijn enorm fan-based en wat minder interessant voor mensen die nieuw instappen in de Metal Gear-games. Niet erg als je deze dialogen zoals telefoongesprekken gewoon skipt en meteen door gaat naar actie.

De sfeer in Metal Gear Rising: Revengeance is goed maar de omgevingen hadden nog wel wat extra toevoegingen en objecten kunnen krijgen. Soms zijn ze erg kaal en hadden er hier en daar wel wat extra sfeermakende objecten toegevoegd kunnen worden. Al is het erg lastig om wat planten in een riool te plaatsen, maar dan had je als ontwikkelstudio niet voor een saai riool moeten kiezen. Er is duidelijk gekozen voor de gameplay en de omgevingen zijn soms wat achterwege gelaten.

Kort maar erg krachtig

De game is uitgespeeld in zo'n vijf à  zes uur. Misschien wat aan de korte kant, maar zoals ik al eerder vernoemd had, er blijft genoeg actie en iedere keer weer wordt je verrast door andere vijanden. Daarnaast zijn er veel dingen vrij te spelen zoals extra VR-missies en wapens. De muziek, die zeker niet vergeten mag worden in deze review, past trouwens precies bij wat je aan het spelen bent. Metal-muziek die mee gaat in het gevecht. Het maakt de ervaring stoerder en voelt onoverwinnelijk.

Raiden is fijn om te besturen en met de sprint-knop ren en spring je zo over allerlei obstakels heen of weer je de kogels van je vijand af. De eindbaas-gevechten zijn gewoonweg spectaculair en als je denkt dat de eindbaas bijna dood is, gebeurt er nog net iets onverwachts waardoor je nog even door zal moeten gaan. Als finishing touch maak je een einde aan de eindbaas door via zijn raket-regen naar zijn kop te springen en deze te splijten met je Blade Mode.