Review: Montague's Mount Pc

Verward en doorweekt van de regen sta je op een strand. Je bent vermoeid en je geheugen heeft je in de steek gelaten. De regen slaat ongenadig op je neer. Op het strand om je heen ligt een verzameling rotzooi die door de storm is aangespoeld. Je makt wat rond en vind een stuk afval dat als wandelstok kan dienen. Maar wat is hier nou echt aan de hand?

Verwarring in mysterie

Montague's Mount kan het beste omschreven worden als een first-person horror-puzzel-verhaalgame. De game is ontwikkeld door het Ierse PolyPusher Studios Limited, wat in de praktijk inhoudt dat het door 'n persoon is gemaakt: Matthew Clifton. Je ziet wel vaker dat een game door een enkele persoon wordt gemaakt, maar niet een met de diepgang die deze game biedt. Het speelt zich af op een Iers eiland, alwaar mysterieuze dingen gebeuren. Je bent net aangespoeld op het eiland en bent je geheugen kwijt. Om door te kunnen met het verhaal moet je puzzels oplossen die variëren tussen "verzamel deze objecten" tot "denk maar eens goed na". Ik vertel alvast dat ik niet op het verhaal inga, ander spoil ik misschien de game voor je.

Horror, immersion en frustratie

Montague's Mount doet een ding heel goed: de game sleept je de wereld in. De constante grauwe regen maakt je depressief en fungeert onbewust als drijfveer om door te ploeteren. Elke vorm van dekking tegen de regen doet je goed voelen. Dit wordt verder versterkt door de grimmige omgevingen alwaar je geen enkel teken van leven tegenkomt, buiten de meeuwen om. Het eiland is verlaten, maar toch ook weer niet (see what I did there?). Naar mate je verder komt wordt de schaal van de fatale gebeurtenis die het eiland heeft getroffen duidelijk en ook tijdens de game zijn er regelmatig momenten waarbij je haren overeind gaan staan. De immersion wordt verder versterkt door de uitstekende voice acting door Derek Riddell, wiens onheilspellende stem met Schots accent de gebeurtenissen om je heen probeert te verklaren. De muziek die dit geheel insluit is van een goed niveau en versterkt de ervaring op goede wijze.

Echter heeft deze goede game een aantal haken en ogen. Puzzelgames zijn meestal niet erg snel, maar de snelheid waarmee de hoofdpersoon over het eiland hobbelt is soms tergend traag. Dit wordt helemaal frustrerend als je een stuk van een puzzel mist, waardoor je veel tijd moet doorbrengen in de reis van a naar b, hopende dat je daar de puzzel kunt oplossen. Als dat dan niet zo blijkt te zijn wordt het steeds tergender en wordt de prachtige sfeer al snel verbroken door het gevoel van irritatie omdat je niet verder kunt.
Nou is het rondlopen op zich geen straf. De omgevingen zijn prachtig in hun details, depressiviteit en belichting. De functie van de omgeving in deze game is duidelijk: sfeer. En buiten de puzzelfrustraties heeft de game dit zeker.