Review: Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction Xbox 360
Sam Fisher heeft zijn stealth pak aan de wilgen gehangen en subtiel vervangen door een shotgun. Een fatsoenlijke suppressor is er nog steeds niet voor een shotgun, dus dat betekent grote veranderingen in gameplay"
Oldskool Sneaking
Splinter Cell: Conviction is het vijfde deel in Tom Clancy's Splinter Cell reeks. Nog geen half jaar geleden heb ik vanaf deel 1 alle games opnieuw uitgespeeld, en omdat er twee totaal verschillende versies zijn van Double Agent (deel 4, voor Xbox en Xbox360) heb ik speciaal gewacht met de Xbox360 editie om die te spelen, vlak voor de release van Conviction. Alle Splinter Cell games zijn in mijn ogen goed. Bij ieder deel wist men de gameplay steeds weer te verbeteren, zonder afbreuk te doen aan het concept. Bij Double Agent op de 360 heeft men wel wat grote veranderingen doorgevoerd, maar toch bleef heel de game om stealth draaien. Nu heeft men bij Conviction een hele hoop veranderd. Komt dat de Splinter Cell reeks ten goede? Dat ligt er maar net aan hoe je het bekijkt.
True Lies
Laatst zag ik in een interview met Michael Ironside, die al vanaf deel 1 Sam Fisher inspreekt, dat hij het na deel 4 gehad had met de serie. Dit was omdat volgens hem Splinter Cell inmiddels teveel ging om "senseless killing". De beste acteur was echter toch weer achter de microfoon gaan staan voor Conviction omdat het nu meer inhoud had, minder "senseless killing", en een persoonlijkere benadering was van Sam Fisher. Nu ik zelf Conviction heb doorgespeeld, kan ik wel merken dat men bij Ubisoft wel een paar genieën op het gebied van verkooppraatjes heeft, want naar mijn mening is meneer Ironside er aardig ingeluisd. Conviction is inderdaad een zeer persoonlijk (en pijnlijk) verhaal voor Sam Fisher, dat klopt. Maar het ironische is dat Conviction het eerste Splinter Cell deel is waarbij je absoluut niks anders doet dan wat we noemen: 'senseless killing'.
Kleurloos
Conviction gaat eigenlijk niet echt meer om stealth. Zodra je onzichtbaar bent voor vijanden, wordt alles zwart-wit, en wie dat bedacht heeft mag van mij direct ontslagen worden. Wil je dus zo min mogelijk gezien worden, speel je de game dus voor het grootste gedeelte zonder kleur. Briljant hoor, maar er is 'n voordeel: eigenlijk kom je vooral in situaties terecht waarbij je toch niet veel hebt aan stealth. Je kunt mensen ook niet meer bewusteloos maken, maar enkel nog doden. De passieve Sam uithangen kan dus niet, want je wordt gedwongen je te gedragen als een boze Jack Bauer met een kilo coke achter de neusgaten. Tachtig procent van de tijd zijn de wachters en huurlingen ook naar jou op zoek, omdat ze weten dat je er bent. Daarnaast is alles ook dermate scripted dat je wel moet worden ontdekt, of ze blijven met 3-5 man heel toevallig sterk in jouw richting staan kijken.
Splinter Cell: 24
Door deze veranderingen speelt Splinter Cell totaal anders. Voorzichtig te werk gaan werkt vaak slecht tot niet, en omdat Conviction weer met checkpoints werkt, ga je na vijf keer opnieuw proberen maar iedereen kapot schieten, want dat werkt tenminste. Bij alle andere Splinter Cell games maakte ik enkel iemand dood wanneer het moest, en bleef ik zo ongezien mogelijk. Bij Conviction heb ik iedereen dood gemaakt en werd voortdurend ontdekt, telkens doordat ik er eigenlijk weinig aan kon doen. Ofwel, tachtig procent van de tijd was het gewoon een actie schiet game zoals we er al een honderden hebben inmiddels.
Het eindoordeel van Peter Scheffer
Naar mijn mening heeft men het bij Ubisoft aardig verpest met Conviction. Alles wat Splinter Cell origineel en sterk maakte heeft men weggehaald of verzwakt, en vervangen door mainstream gameplay die in iedere actiegame zit. Wonderbaarlijk genoeg maakt het de game nog steeds ok om in ieder geval een keertje door te spelen. Het verhaal is spannend en er zit een sterke afwisseling in locaties, en zodra je accepteert dat het geen Splinter Cell game is, is het een solide actiegame met een vleugje stealth. De game is verder nogal kort, maar de degelijke multi-player weet dat gelukkig nog redelijk goed te maken. De volgende Splinter Cell moet gewoon weer prominent stealth zijn, met actie-elementen, en niet omgedraaid, want daarvan hebben we al games genoeg.
- 3/5
- Voldoende
Pluspunten
- Tof verhaal
- Sam Fisher
- Afwisseling in locaties
Minpunten
- Minimale stealth
- Grotendeels zwart-wit
- Geen Splinter Cell te noemen
Reviewscore
3/5
Platforms
Ik heb hier weinig meer aan toe te voegen denk ik, behalve: Hoezo B-films? Ik vind ze aardig A altijd ;)
Is Left 4 Dead serieus gebaseerd op jaren 80 B-films? Dat is me eigenlijk nooit echt opgevallen. Je ziet wel steeds aan het einde die credits voorbij rollen als een film zeg maar. Ik dacht juist dat Left 4 Dead een game was waar je 6 episodes door meemaakte hoe zo'n groep zichzelf probeert te redden en steeds minder vertrouwen in elkaar gaan krijgen als groep.
Allemaal? ja joh, heb je ze dat persoonlijk gevraagd, of ben hier doormiddel van je telepatische gaven achter gekomen? Waarom zouden de mensen die bewust uren achter elkaar spelen het verhaal niet willen volgen? Ik kijk de cutscenes altijd graag, zie het als een soort beloning voor het succesvol afronden van de levels.
Volgens mij kan je dan beter films gaan kijken of een goed boek lezen. Naar mijn idee is een game in eerste instantie opgebouwd rondom de GAMEplay. (beetje weggevertje he? ;))
Het is een co-op arcade game, gebaseerd op jaren 80 B-films. Wat had je verwacht?
Dat denk ik ook niet, maar ik vind het dan nog wel erg jammer.
Helemaal mee eens; hulde aan Half-life. Het spel weet alles te behouden en word alleen maar mooier, groter, meer diversiteit in gameplay en een verhaal / karakters waar je U tegen zegt. (Met hoofdletter ja.)
Je moet je wel realiseren dat er een relatief kleine doelgroep is die uren achter elkaar speelt, jammer genoeg. Deze mensen klikken ook altijd door een cutscene bij MGS (de betere in het stealth-genre, als je het mij vraagt). Voor mij hoeft een game qua gameplay mechanic alleen maar speelbaar te zijn, als het verhaal maar goed is. Daarom valt Left 4 Dead mij nogal tegen, omdat het verhaal me tegenvalt. Originele klanten knappen er misschien wel op af, maar denk niet dat een grote uitgever als ubisoft daar rekening mee houdt. Kijk maar naar Nintendo. Eerst 2-3 jaar lang casual dingen uitbrengen en dan opeens denken; 'oh ja, we hebben nog onze trouwe fans. Waarmee we groot zijn geworden'
Ideaal voorbeeld van een game die wel zijn kernwaarden behoudt, is Half-Life. Het verhaal blijft sterk, de encounters en omgevingen blijven spannend, maar de gravity gun is een toevoeging die alom gewaardeerd wordt door iedereen. Hoewel het de core-aspecten niet veranderd, alleen iets toevoegt.
Inderdaad, ik moet jouw punt daar ook even falikant tegenstaan Wouter. Door alles naar één grote eenheidsworst toe te sturen gaat die flexibiliteit juist helemaal teloor. Diversiteit in games is super, en dat betekent dus ook dat er games zijn die jou mischien qua verhaal en sfeer helemaal aanstaan, maar qua gameplay niet. Jammer voor je, want wij vinden dat tempo en manier van handelen en ook het uren achter elkaar spelen nou juist zo leuk.
Wat Ubisoft hier doet is het verschuiven van de doelgroep. Mischien wel naar een grotere doelgroep, maar de orginele klanten knappen hier natuurlijk wel redelijk op af.
Overigens vind ik persoonlijk niets mis met doorvoeren van grotere veranderingen in een serie, maar de kernwaarden, zoals Peter al zegt, moeten natuurlijk wel blijven, anders kan je het niet met goed recht een deel uit de serie noemen.
Daar heb je wel een punt inderdaad. Als de core gameplay blijft bestaan, is het goed. Helaas doet Conviction dit niet goed. Het ideale voorbeeld is de Irak missie
Ben het niet met je eens.
Ik vind veranderingen prima zolang ze geen afbreuk doen aan datgene wat de gameserie juist origineel of sterk maakte. In dit geval is naar mijn mening dat juist ontzettend gedaan.
Zo werkt de gameindustrie niet Peter. Het gaat om geld verdienen. Ubisoft nam deze bewuste keuze om meer mensen te bereiken en om meer geld te verdienen. Beetje dom voor een game die gaat over je omgelegde dochter terwijl dat twee delen geleden gebeurd was, maar ja.
Voor veel mensen is gamen niet meer 3 uur achter elkaar gamen. Hooguit een uurtje. Je speelt Splinter Cell: Double Agent geen uurtje, daar moet je echt even voor zitten. Het is een ander speelmodel bij Conviction en inderdaad, een ander soort game.
Ik juich dit soort veranderingen juist toe. Het houdt de devs een beetje flexibel in plaats van steeds dezelfde game maken met weinig verandering (modern warfare, bijvoorbeeld.)